Uzasadnienie
W dniu 5 grudnia 2011 r. J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na niego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.
Skarżący wniósł jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 25 października 2011 r. Sam sporządzał skargę i sprawiało mu to trudności. W trakcie jej sporządzania zachorował na zapalenie zatok. Towarzyszący chorobie ból głowy i wysoka temperatura, uniemożliwiły mu złożenie skargi w terminie. Na zwolnieniu lekarskim przebywał od 17 listopada 2011 r. do 1 grudnia 2011 r. (do skargi załączono zwolnienie lekarskie skarżącego za wskazany okres).
W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do powyższego wniosku twierdząc, że skarżący nie uprawdopodobnił braku możliwości wniesienia skargi przez pełnomocnika lub członka rodziny, powołał przy tym na orzeczenie sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga została złożona po terminie.
W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.).
Kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności. Należy zgodzić się z poglądem, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. V SA 793/02, publ. Mon. Praw. 2002/23/1059).
W niniejszej sprawie skarżący nie był w stanie dochować ustawowego terminu do wniesienia skargi na skutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub im zapobiec. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 25 października 2011 r., a zatem termin wniesienia skargi upływał w dniu 24 listopada 2011 r. Skarżący wskazywał, że zwracał się do profesjonalnych pełnomocników o sporządzenie skargi, którzy odmówili z uwagi na brak czasu. Skargę wobec tego sporządzał osobiście, co uniemożliwiła mu choroba. Zwolnienie lekarskie przedłożone przez skarżącego potwierdza, że skarżący zachorował i w okresie od 17 listopada 2011 r. do 1 grudnia 2011 r. był niezdolny do pracy. Zwolnienie lekarskie zawiera także wskazania "chory powinien leżeć". Okoliczności te niewątpliwie mogły uniemożliwić skarżącemu ukończenie skargi w terminie, zwłaszcza, że skargę sporządzał osobiście.
Trudno wymagać, by w niniejszej sprawie, która dotyczy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i zapadł w niej już wcześniej wyrok sądu administracyjnego, w sporządzeniu skargi zastąpił skarżącego np. członek rodziny.
Przywołane przez organ orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego- postanowienie z dnia 10 grudnia 2010 r. I FZ 426/10 (baza LEX nr 740868) - dotyczyło przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. W ocenie Sądu uiszczenie wpisu jest prostą czynnością, którą rzeczywiście może dokonać członek rodziny, domownik lub nawet znajomy. Inaczej może być - w zależności od złożoności sprawy - ze sporządzeniem skargi. W niniejszej sprawie sporządzenie skargi wymagało znajomości sprawy i pewnych umiejętności.
Wobec powyższego Sąd uznając, że skarżący nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.