Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. referendarza sądowego przyznano skarżącemu F. P. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] pismem z dnia 13 lutego 2018 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego T. S. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy przyznał ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.
Pełnomocnik z urzędu w terminie właściwym dla wniesienia środka zaskarżenia od wyroku sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i w dniu 11 czerwca 2018 r. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie tej opinii, jednocześnie oświadczając, iż przysługująca mu z tego tytułu opłata nie została zapłacona w całości ani w żadnej części.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715, dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje 50% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie zaskarżono rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zasiłku stałego. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest opłata określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za dokonaną czynność, zastosowanie będzie miała opłata równa 50% z 240 zł, czyli w kwocie 120 zł.
Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Tym samym należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu przysługuje (po podwyższeniu o obowiązującą 23% stawkę VAT) w wysokości 147,60 zł brutto (120 zł + 27,60 zł).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.