Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008 r. wydanym przez referendarza sądowego odmówiono Z. P. przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy przez ustanowienie adwokata postanowieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie o sygn. 3 II SA/Gd 397/03 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r. [...] Rada Adwokacka w G. wyznaczyła na pełnomocnika z urzędu adwokata M. K., któremu skarżący w dniu 11 sierpnia 2005 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie. W tej sytuacji ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się prawomocne postanowienie o przyznaniu takiego prawa uznać należy za bezzasadny.
Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł Z. P. W uzasadnieniu wskazał, iż wszelkie pisma powinny być doręczane ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi profesjonaliście, którym jest adwokat M. K., nie zaś pełnomocnikowi nieprofesjonaliście. Podniósł, iż skoro skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego to nie powinna zostać doręczona pełnomocnikowi nieprofesjonaliście. Zdaniem skarżącego doręczenie orzeczenia pełnomocnikowi nieprofesjonaliście uniemożliwiło wniesienie środka odwoławczego.
Uwzględniając fakt, że wniesiony sprzeciw nie podlegał odrzuceniu, zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu – co wynika z akt sprawy 3 II SA/Gd 397/03 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r. [...] Rada Adwokacka w G. jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata M. K.. Adwokat wydał opinię o bezzasadności sporządzenia skargi kasacyjnej w powyższej sprawie.
Z. P. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyżej powołanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r. Postanowieniem z dnia 24 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego – A. P., któremu skarżący na rozprawie w dniu 24 października 2007 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go.
Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2007 r. złożonym na urzędowym formularzu Z. P. zwrócił się o ustanowienie kolejnego pełnomocnika z urzędu, podnosząc, iż ustanowieni w sprawie pełnomocnicy zawodowi nienależycie wykonali zastępstwo procesowe.
Wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony.
Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż na wniosek skarżącego zostało wydane w sprawie o sygn. 3 II SA/Gd 397/03 postanowienie z dnia 30 czerwca 2005 r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Stanowiło ono podstawę do zwrócenia się przez Sąd do [...] Rady Adwokackiej w G. o wyznaczenie konkretnego adwokata, któremu następnie skarżący udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie. Podnieść przy tym należy, że sąd stanął na stanowisku, iż przyznane skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie o sygn. 3 II SA/Gd 397/03 rozciąga się również na postępowanie wszczęte na skutek wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
W tej sytuacji zgłoszenie przez skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu, z uwagi na wcześniejsze przyznanie stronie prawa pomocy w tym zakresie musi skutkować wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania w tej kwestii. Złożony wniosek uznać należało za bezprzedmiotowy (por. postanowienie NSA z dnia 2.08.2007 r., sygn. I OZ 575/07; postanowienie NSA z 22.04.2005 r. II OZ 262/05).
Podnieść należy, iż sądy administracyjne przyznając prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, albo to prawo przyznają, albo też odmawiają jego przyznania, jednakże bez imiennego wskazywania pełnomocników, co należy już do odpowiednich samorządów zawodowych poszczególnych korporacji. Stąd ewentualne zastrzeżenia, co do czynności podejmowanych przez np. poszczególnych adwokatów należy kierować do odpowiednich rad adwokackich. Podnieść także należy, iż w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) brak jest przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego adwokata (radcy prawnego) w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony adwokat (radca prawny) nie spełnił (w ocenie strony) jej oczekiwań.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, co do nieprawidłowego doręczenia postanowienia z dnia 24 października 2007 r. pełnomocnikowi skarżącego – A. P., wskazać należy, iż sąd wyjaśnił tą kwestię w piśmie z dnia 14 listopada 2007 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dnu 4 grudnia 2007 r.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.