Uzasadnienie
Wojskowy Komendant Uzupełnień Kartą powołania z dnia 7 lipca 2008 r. powołał P. H. do odbycia zasadniczej służby wojskowej. W podstawie prawnej organ wskazał art. 60 ust. 1 i 2 w związku z art. 83 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.).
P. H. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że jest zmuszony pomagać ciężko choremu ojcu w codziennych obowiązkach. Zarobki odwołującego są podstawowym źródłem dochodów jego i rodziców. Ponadto zamierza on kontynuować naukę w szkole policealnej w S. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego decyzją z dnia 22 lipca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.
W uzasadnieniu zaznaczył, że poborowy do 2005 r. dwukrotnie korzystał z odroczenia na naukę w Policealnej Szkole dla Dorosłych nr [...] w S. i dwukrotnie został skreślony z listy uczniów. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień została podjęta zgodnie z przepisami prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. H. zarzucił decyzji organu drugiej instancji:
- 1) naruszenie art. 39 ust. 1 pkt 6 ustawy o powszechnym obowiązku RP poprzez błędną jego wykładnię i wadliwe zastosowanie, w szczególności nie udzielenie odroczenia ze względu na kontynuowanie nauki;
- 2) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności uniemożliwienie stronie wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu i całkowicie dowolną ocenę dowodów;
- 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, przez przyjęcie, że skarżący został dwukrotnie skreślony z listy uczniów.
Skarżący twierdził, że przedstawił zaświadczenie o kontynuowaniu nauki, a zmiana szkoły związana była z likwidacją kierunku na którym się kształcił.
W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Po wyznaczeniu rozprawy, w piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2009 r. organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ zaznaczył, że w związku z niestawieniem się skarżącego w miejscu określonym w Karcie powołania zostało wszczęte przeciwko niemu postępowania karne. Oświadczył przy tym, że z uwagi na rozkaz Szefa Sztabu Generalnego w sprawie dodatkowych przedsięwzięć organizacyjnych zapewniających sprawną realizację procesu profesjonalizacji Sił Zbrojnych RP, skarżący nie będzie wcielony do jednostki wojskowej. Zatem zaskarżona decyzja zostanie uchylona na podstawie art. 154 § 1 i art. 108 § 1 k.p.a.
Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. skarżący zapoznał się z pismem organu odwoławczego, a następnie oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny W Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd zatem jest związany tym cofnięciem i na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie.