Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze, uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF, skarżący Z. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Na podstawie zawartego w formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie zaświadczenia wydanego przez administrację Zakładu Karnego w P. ustalono, że skarżący przebywa obecnie w zakładzie karnym, nie jest zatrudniony odpłatnie i nie posiada do własnej dyspozycji środków finansowych pozwalających na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.
W tym stanie uznano, co następuje:
W świetle art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
Z uwagi na wyżej wskazaną regulację normatywną to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
W wyżej wskazanym stanie faktycznym przyjąć należało, że wnioskodawca nie mając realnych możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Co oczywiste, wnioskodawca przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną.
Wnioskodawca wykazał przy tym w sposób dostateczny, że nie dysponuje oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie wyżej wskazanych kosztów.
W związku z powyższym, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia i przyznał wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu.