Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 września 2017r. odmówił przyznania wnioskodawczyni W. Ł. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W ustawowym terminie W. Ł. wniosła od ww. postanowienia sprzeciw wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozpatrując sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 245 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny(art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Ocenie podlega, czy złożone przez wnioskodawcę oświadczenie jest wystarczające dla przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest instytucją, stanowiącą wyjątek od zasady, że strona powinna partycypować w kosztach postępowania.
W ocenie Sądu skarżąca W. Ł. w wystarczającym stopniu wykazała, że znajduje się w sytuacji kwalifikującej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sytuacja materialna i zdrowotna wnioskodawczyni jest bowiem trudna. Jedynym źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 1600 zł (po potrąceniach komorniczych). Po opłaceniu wskazanych w PPF wydatków na mieszkanie, leki i leczenie skarżącej pozostaje niewiele środków pieniężnych. Biorąc pod uwagę wiek skarżącej (81 lat), brak jakichkolwiek oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów zainicjowanego postępowania sądowego.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 2 oraz art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.