Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 lutego 2010 r. (znak [...]) "A" sp. z o. o. z siedzibą w K., zwana dalej spółką wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z wnioskiem o "interwencję w ramach nadzoru nad prowadzeniem Państwowego Powiatowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego" w związku z zaniedbaniem oraz biurokratycznym i przewlekłym załatwieniem sprawy". Jak wynika z uzasadnienia pisma, spółka "A" uważa, że z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) Starosta Powiatowy domagał się uiszczenia przez wnioskującą opłat za udostępnienie danych z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto nie wszystkie żądane materiały zostały spółce wydane.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r., uzupełnionym na wniosek spółki pismem z dnia 17 maja 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że pomimo drobnych uchybień proceduralnych, np. w postaci braku poinformowania spółki o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co spowodowało wydłużenie okresu oczekiwania na wnioskowane zaświadczenie oraz naruszenia wyrażonej w art. 14 k.p.a. zasady pisemności Starosta prawidłowo uznał, iż wydanie danych z operatu ewidencyjnego wnioskującej o to spółce w zaistniałym stanie faktycznym może nastąpić wyłącznie odpłatnie.
Dnia 22 czerwca 2010 r., po uprzednim wezwaniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do zaprzestania naruszania prawa spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na zajęte przez ten organ pismami z dnia 15 kwietnia 2010 r. i 17 maja 2010 r. stanowisko.
Wnosząc o uchylenie zarzucono skarżonym pismom naruszenie:
- – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie,
- – art. 40 ust. 3b ustawy z dnia 17 lutego 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez uznanie tego przepisu za lex specialis w stosunku do wszystkich przepisów dotyczących dostępu i odpłatności danych publicznych oraz
- – art. 6 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy wg stanu faktycznego mając na uwadze w szczególności interes społeczny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem chyba, że ustawa stanowi inaczej.
Rozpoznając skargę Sąd administracyjny w pierwszej kolejności powinien zbadać, czy rozpatrywana sprawa należy do jego właściwości.
Inicjujące postępowanie w niniejszej sprawie pismo skarżącej spółki miało niewątpliwie charakter skargi w rozumieniu przepisów działu VIII k.p.a. zatytułowanego "skargi i wnioski". Odpowiada ono bowiem dwóm przesłankom wskazywanym w doktrynie prawa administracyjnego jako charakteryzujące skargę, a mianowicie:
- - nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach
- - zawiera zarzut wadliwej działalności organu (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004 str. 815).
Istota żądania skarżącej spółki sprowadza się zaś do oczekiwania, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego spowoduje
"w trybie nadzoru" właściwe wykonywanie obowiązków przez Starostę – właściwego do udostępniania danych z zasobu geodezyjno – kartograficznego.
W tym miejscu przywołać należy przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej, a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie jedynie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych.
Należy stwierdzić, że sprawy rozpoznawane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Pogląd ten znajduje w pełni potwierdzenie w orzecznictwie sądowo administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt I OZ 1133/06 Baza orzeczeń LEX nr 321541).
Postępowanie wnioskowo – skargowe, cechuje się odrębnością w stosunku do postępowania administracyjnego. Do czynności podejmowanych w jego trakcie nie stosuje się chociażby przepisów działu II k.p.a., ponieważ nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością zawiadomienia o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 k.p.a.). Taka forma zakończenia postępowania nie została zaliczona do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych.
Tryb skargowo – wnioskowy (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także, co ma szczególne znaczenie dla przedmiotowej sprawy – postępowania sądowoadministracyjnego.
Skoro skarga "A" sp. z o. o. z siedzibą w K. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Podkreślić należy w tym miejscu, że skarga do sądu administracyjnego w kształcie nadanym jej przez stronę skarżącą nie dawała podstaw do merytorycznej oceny, czy określone czynności Starosty, dotyczące udostępniania danych z zasobu geodezyjno – kartograficznego były zgodne z prawem. Nie była bowiem przedmiotem zaskarżenia czynność Starosty, a jedynie pismo organu wyższego stopnia informujące spółkę o sposobie załatwienia jej skargi na działanie Starosty.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Odnośnie zwrotu uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi Sąd orzekł (w punkcie drugim sentencji postanowienia) na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy
- – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.