Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Stosownie zaś do art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia o ile ustawa egzekucyjna nie stanowi inaczej.
Na wydane postanowienie służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa (tj. ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.
W sprawie podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie z tym przepisem na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zaś zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia.
Co istotne, żaden z przepisów powołanych wyżej ustaw nie zawiera przepisu, który mógłby stanowić podstawę do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zwrotu grzywny uiszczonej lub ściągniętej w celu przymuszenia.
W tej sytuacji należy uznać, że skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w w/w przedmiocie jest niedopuszczalna.
Z uwagi na powyższe skarga podlegać więc musi odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.