Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchyliło decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 8 września 2016 r. oraz odmówiło uchylenia decyzji tego organu nr [...] z dnia 8 kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu wskazano, że A. M. wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko F. M..
Decyzją z dnia 8 kwietnia 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał A. M. świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł miesięcznie na okres od 1.04.2016 r. do 30.09.2017 r.
Po uzyskaniu informacji, że Sąd Okręgowy w G. w wyroku z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt [...] stwierdził m.in., że pobyt dziecka A. M. ma być przy matce, Prezydent Miasta w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a. postanowieniem z dnia 20.05.2016r. wznowił postępowanie w sprawie ustalenia prawa A. M. do przyznanego na podstawie decyzji z dnia 8.04.2016 r. świadczenia. Następnie decyzją z dnia 8 września 2016 r. organ I instancji uchylił z dniem 1 lipca 2016 r. swoją decyzję z dnia 8 kwietnia 2016 r. Organ przyjął, że gdy miejscem pobytu dzieci jest miejsce pobytu przy matce, to według art. 2 ust. 16 ustawy nie jest spełniona przesłanka pobytu dzieci z ojcem i nie przysługuje mu prawo do świadczenia na dziecko F..
Jednakże mimo wznowienia postępowania organ I instancji – wydając decyzję z dnia 8 września 2016 r. - zmienił tryb w postępowaniu wznowieniowym na tryb pozakodeksowy wynikający z przepisów odrębnych. Zmiana tego trybu postępowania nie została wyjaśniona w uzasadnieniu w/w decyzji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpatrując po raz pierwszy sprawę uznał, że skoro organ I instancji wszczął postępowanie w trybie wznowieniowym, a potem bez żadnej przyczyny ujawnionej w decyzji zmienił tryb postępowania - to bezspornie toczy się postępowanie w trybie wznowieniowym, a przywołanie w decyzji z dnia 8 września 2016r. przepisów art. 104 i art. 163 k.p.a. było wynikiem pomyłki organu. W tej sytuacji, po odwołaniu od decyzji I instancji z dnia 8.04.2016r. A. M., organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8.09.2016r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji ze względu na brak przesłanek wznowieniowych.
R. M. wniosła od tej decyzji skargę do WSA w Gdańsku podnosząc, że także złożyła wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na syna F..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 7 września 2017r. sygn. akt III SA/Gd 277/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14.02.2017r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że może istnieć taka sytuacja, że wznowione postępowanie zostało wszczęte pomimo braku podstaw do jego wszczęcia, albo też w trakcie prowadzenia postępowania wznowieniowego zaistnieją zdarzenia wskazujące na jego bezprzedmiotowość. Według WSA w Gdańsku w takich przypadkach istnieje podstawa do wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu wznowieniowego postępowania gdy zaistnieją zdarzenia wskazujące na jego bezprzedmiotowość, a podstawą takiego rozstrzygnięcia jest art. 105 § 1 k.p.a. czy też art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
WSA w Gdańsku stwierdził, że wydanie decyzji wznowieniowej możliwe jest tylko w w/w sytuacjach, a powodem wydania takiego rozstrzygnięcia nie powinna być ocena odnosząca się do podstawy wznowieniowej. Ocena tych okoliczności składających się na treść podstawy wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) musi być dokonywana każdocześnie w ramach merytorycznej oceny w toku postępowania po jego wznowieniu (art. 149 § 2 k.p.a.); brak podstawy wznowieniowej jest czym innym niż brak spełnienia przesłanek do wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Oprócz błędnie przyjętego przez Kolegium ustalenia, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowieniowym (podstawa prawna w tej decyzji oraz treść rozstrzygnięcia wskazują, że nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć dot. postępowania wznowieniowego) - to brak było w istocie podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Kolegium o umorzeniu postępowania pierwszej instancji.
Według zalecenia WSA w Gdańsku, przy właściwym co do zasady stwierdzeniu przez Kolegium oceny faktu, że sprawowanie opieki nad dzieckiem w rozumieniu ustawy nie jest równoznaczne ze wskazanym w wyroku rozwodowym miejscem pobytu dziecka F. przy matce - organ nie mógł zastosować art. 138 § 1 pkt 2 in fine i uchylić zaskarżoną decyzję oraz umorzyć postępowanie pierwszej instancji, ale co najwyżej winien był uchylić decyzję z dnia 8.09.2016r. i odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., choć Kolegium błędnie przyjęło, iż decyzja wydana została w trybie wznowieniowym. Oprócz tego błędu w/w decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż nie dostrzeżono wniosku o przyznanie świadczenia przez M. M. i zawartych w nim żądań dowodowych. W reasumpcji Kolegium miałoby przeprowadzić postępowanie dowodowe (wyjaśniające) z udziałem obu rodziców w zakresie sprawowania opieki przez każdego z nich nad dzieckiem F..
Odnosząc się do zaleceń Sądu Kolegium stwierdziło, że bezspornie organ pierwszej instancji wznowił w tej sprawie postępowanie, co wynika z postanowienia Prezydenta Miasta, wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a.
W takim stanie postępowania, po wadliwej zmianie trybu przez organ pierwszej instancji, należało doprowadzić do rozstrzygnięcia dotyczącego wszczętego postępowania wznowieniowego, gdyż postępowanie to nie może pozostać bez procesowego zakończenia. Organ pierwszej instancji w tym postanowieniu nie był uprawniony ani do ustalenia, czy decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a, ani do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem rozpoznania ani rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
Nie zaistniała żadna z przesłanek wznowieniowych zawartych w decyzji z dnia 8.09.2016r., wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., bo ani wyrok Sądu Okręgowego w G. dotyczący rozwodu stron i ustalenie pobytu dziecka przy matce, ani faktyczny pobyt dziecka F. u któregokolwiek z rodziców, ani fakt złożenia wniosków o przyznanie świadczenia przez obojga rodziców nie były przesłanką z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczności te powstały po wydaniu decyzji ostatecznej albo były znane organowi pierwszej instancji w chwili orzekania. Z tych powodów organ pierwszej instancji próbował zmienić tryb postępowania z postępowania wznowieniowego (art. 145-151 k.p.a.) na postępowanie w trybie wzruszenia decyzji na podstawie art. 163 k.p.a. - na mocy przepisów odrębnych (art. 27 ustawy).
Organ odwoławczy nie dostrzegł tej zmiany trybu postępowania. Tymczasem decyzja I instancji winna była być uchylona z uwagi na niezgodność wskazanych w niej podstaw z przyjętym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania trybem postępowania. Zatem nie mogło się ostać w toku postępowania przed organem odwoławczym wszczęte i nie zakończone postępowanie wznowieniowe. W tej sytuacji Kolegium na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8.09.2016r. oraz odmówiło uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8.04.2016r.
R. M. (obecnie D.) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie.
Zarzuciła naruszenie:
̶ art. 153 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 277/17 w zakresie konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym z przesłuchania świadków, stron, wywiadu środowiskowego oraz w zakresie charakteru decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 września 2016 r. jako podlegającej uchyleniu w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. podczas gdy z w/w wyroku WSA wynika wyraźnie, że nie została ona wydana w trybie wznowienia postępowania;
̶ art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 września 2016 r. w sytuacji, gdy nie było takiej możliwości prawnej, albowiem decyzja została wydana na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zgodnie z którym organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego;
̶ art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sytuacji, gdy zgodnie z prawidłową oceną Prezydenta Miasta wyrażoną w decyzji z dnia 8 września 2016 r. w dniu wydania decyzji istniały przesłanki przemawiające za uchyleniem przedmiotowej decyzji, a SKO nie poczyniło żadnych innych ustaleń faktycznych przemawiających za odmienną oceną sprawy;
̶ art. 157 § 2 k.p.a., poprzez niewszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2016 r. z urzędu, mimo że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że nie można wykluczyć, że wskazana decyzja może być przedmiotem postępowania nieważnościowego na podstawie wniosku którejkolwiek ze stron, ze względu na możliwe rozbieżności między stanem faktycznym sprawy a rozstrzygnięciem, których to rozbieżności organ nie wyjaśnił, a skoro sam powziął wiadomość, że mogą zaistnieć przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, to powinien postępowanie wszcząć z urzędu;
̶ art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organ jakichkolwiek czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego zebranego jedynie przez organ I instancji, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie jej świadczenia wychowawczego na syna F., co poskutkowało niezastosowaniem art. 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych i zaniechaniem ustalenia, który z rodziców faktycznie sprawuje opiekę nad małoletnim.
W ocenie skarżącej organ odwoławczy dokonując ponownej analizy sprawy wydał decyzję bez przeprowadzenia któregokolwiek ze środków dowodowych wskazanych przez WSA w Gdańsku. Skarżąca od wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 17 września 2017 r. nie otrzymała od SKO żadnego pisma w sprawie, w tym również pisma pouczającego o uprawnieniach strony, wydanego w trybie art. 10 k.p.a. Ponadto, skoro decyzja nie została wydana w trybie wznowieniowym, to nie było podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia 8 kwietnia 2016 r. jest konsekwencją niewłaściwego zrozumienia przez organ uzasadnienia wyroku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania A. M. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest oczywiście zasadna.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W niniejszej sprawie i organy i Sąd obecnie rozpoznający sprawę związane są – na mocy przywołanego art. 153 p.p.s.a. - stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wyrażonym w wyroku z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 277/17.
Sąd ten, w przywołanym powyżej wyroku stwierdził: "W niniejszej sprawie Sąd – odnosząc się do stanowiska Kolegium przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wbrew takiemu stanowisku – pragnie wskazać, że kontrolowana decyzja z dnia 8 września 2016 r. nie została wydana w trybie wznowieniowym. Wynika to bowiem zarówno z powołanej w tej decyzji podstawy prawnej, jak również z treści podjętego tą decyzją rozstrzygnięcia. Mianowicie, w podstawie prawnej ww. decyzji Prezydent Miasta nie przywołał, żadnego z przepisów art. 145–152 k.p.a. (w szczególności art. 151 k.p.a.), które odnoszą się do postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania. Organ powołał natomiast art. 104 i art. 163 k.p.a. w powiązaniu z odnośnymi przepisami prawa materialnego, tj. ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, m.in. powołując się na art. 27 ust. 1 tej ustawy. Prezydent Miasta orzekł o: "uchyleniu z dniem 1 lipca 2016 r. decyzji z dnia 8 kwietnia 2016 r.", co w sposób wyraźny koresponduje z właśnie treścią powołanego art. 27 ust. 1 ustawy, który daje organowi bez zgody strony prawo do uchylenia (lub zmiany) ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli zaistniały wskazane w nim okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego.
Należy więc przyjąć, że – wbrew stanowisku Kolegium – organ I instancji nie wydał zaskarżonej decyzji "w trybie wznowienia postępowania" (jak podaje organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, a także co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Zwrócić uwagę należy bowiem, że konstrukcja rozstrzygnięcia podejmowanego po przeprowadzeniu postępowania weryfikacyjnego (wyjaśniającego) w trybie wznowieniowym ma ściśle określony charakter, wynikający ze specyfiki postępowania wznowieniowego, tj. celu prowadzenia takiego postępowania, jakim jest na początku ocena prawidłowości ostatecznej decyzji w świetle wystąpienia (zaistnienia) w sprawie określonej w art. 145 k.p.a. przesłanki wznowieniowej, a następnie weryfikacja tej decyzji, polegająca na dokonaniu oceny wpływu tejże przesłanki na treść rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej (ostatecznej) decyzji. Katalog przewidzianych rodzajów rozstrzygnięć wydawanych przez organ w postępowaniu po wznowieniu postępowania został określony w art. 151 k.p.a., i przepis ten nie przewiduje "samoistnego" orzeczenia o uchyleniu weryfikowanej decyzji, gdyż – znajdując określone (kwalifikowane) wadliwości dające podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji - organ co do zasady musi bowiem ponownie rozpoznać sprawę i ją rozstrzygnąć co do istoty – art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a."
W dalszej części uzasadnienia WSA w przywołanym wyroku stwierdza także: " abstrahując od faktu, że zaskarżona decyzja, jak błędnie przyjęło Kolegium, nie została wydana w trybie wznowieniowym (o tym bowiem świadczy wskazana w decyzji podstawa prawna oraz treść podjętego rozstrzygnięcia, które nie mieści się w katalogu rodzajów rozstrzygnięć wydawanych przez organ po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, zgodnie z art. 151 k.p.a.) (...)."
Mimo tak wyraźnego stanowiska Sądu co do charakteru decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 września 2016 r. i zawartych w wyroku wytycznych co do dalszego postępowania - "Kolegium winno uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, tj. przede wszystkim doprowadzić do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem obu stron, w celu ustalenia, który z rodziców – wobec faktu złożenia przez każdego z nich własnego wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego na to samo dziecko (F. M.) - sprawował nad nim w okresie zasiłkowym faktyczną opiekę, a następnie na tej podstawie dokonać dopiero oceny prawidłowości ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2016 r. (nr [...]). W tym celu Kolegium, jako organ nadzoru, winno także poddać rozwadze – w zależności od treści poczynionych w ramach postępowania wyjaśniającego ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie – ewentualną konieczność wzruszenia późniejszych, aniżeli wskazana powyżej, decyzji orzekających w przedmiocie prawa do świadczenia wychowawczego przyznanego na F. M." – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej skargą decyzji z dnia 16 marca 2018 r. oparło się na zupełnie innym fragmencie wywodów Sądu.
W uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 7 września 2017 r. znalazły się bowiem teoretyczne rozważania, jak powinien (hipotetycznie) postąpić organ odwoławczy w sytuacji wznowienia postępowania mimo braku do tego podstaw: "oczywiście może zaistnieć taka sytuacja, że wznowione postępowanie w sprawie weryfikacji ostatecznej decyzji zostało w istocie wszczęte pomimo braku podstaw do jego wszczęcia i prowadzenia (czy to z przyczyn przedmiotowych, podmiotowych czy też temporalnych), bądź też w trakcie prowadzenia wznowieniowego postępowania zaistnieją zdarzenia wskazujące na jego bezprzedmiotowość. W takich to właśnie przypadkach istnieje podstawa do wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu wznowionego postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. czy też art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej obecnie decyzji, nawiązując do rozważań WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2017 r. stwierdziło, że bezspornie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie. Organ uznał, że po wadliwej zmianie trybu przez organ pierwszej instancji należy doprowadzić do rozstrzygnięcia dotyczącego wszczętego postępowania wznowieniowego, gdyż postępowanie to nie może pozostać bez procesowego zakończenia. Dalej organ ten stwierdził, że z akt sprawy wynika, że nie zaistniała żadna z przesłanek wznowieniowych. W toku postępowania przed organem odwoławczym nie może się ostać wszczęte i nie zakończone postępowanie wznowieniowe i stosownie do sugestii WSA, SKO -na podstawie art. 151 § 1 k.p.a.- uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 września 2016 r. i odmówiło uchylenia decyzji z dnia 8 kwietnia 2016 r.
W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji uznało, wbrew wyraźnemu stanowisku Sądu, że decyzja z dnia 8 września 2016 r. została wydana w trybie wznowienia postępowania, co skutkowało wydaniem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w oparciu m.in. o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium zasugerowało też możliwość wystąpienia przez same strony z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji z dnia 8 kwietnia 2016 r., co nie odpowiada stanowisku Sądu, który wydał omawiany wyrok.
Zauważyć w tym miejscu należy, że – jak już wyżej wskazano - i organ, i Sąd jest związany stanowiskiem prawnym i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku WSA z dnia 7 września 2017 r. Jeżeli organ odwoławczy nie zgadzał się ze stanowiskiem wyrażonym w powyższym wyroku, mógł wnieść od niego skargę kasacyjną, czego jednak nie uczynił.
Organ odwoławczy – zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku z dnia 7 września 2017 r. – musi traktować decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 kwietnia 2016 r. jako decyzję, która nie została wydana w trybie wznowienia postępowania. Powinien też wypełnić zalecenia Sądu co do dalszego postępowania zawarte w przywołanym wyroku, w tym dotyczące przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W okolicznościach niniejszej sprawy rozważenia przez właściwy organ wymaga natomiast umorzenie postępowania wznowieniowego, wszczętego postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2016 r.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ odwoławczy niewątpliwie naruszył art. 153 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na charakter tego naruszenia Sąd uznał za zbędne szczegółowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, gdyż samo wskazane naruszenie skutkować musiało uwzględnieniem skargi.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (tj. Dz.U. z 2015 r., poz.1800 ze zm.).