Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu Instancji – Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 listopada 2014 r. weryfikującą zgłoszenie celne co do pochodzenia towaru importowanego przez skarżącą Spółkę i określającą ostateczne cło antydumpingowe.
W skardze na to rozstrzygnięcie strona skarżąca podniosła szereg zarzutów odnośnie naruszenia prawa materialnego i procesowego, jakich dopuściły się organy przy wydaniu zaskarżonych decyzji w obu instancjach, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej oraz – o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy.
Mając na uwadze podniesione przez stronę argumenty, Sąd podkreśla, że brak jest podstaw, by wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oceniać jedynie pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza uprzedzanie treści rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu.
Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżąca winna zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne konsekwencje, jakie mogłyby dla niej wynikać z wykonania decyzji.
W ocenie Sądu w skardze strona skarżąca nie wykazała, na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź - na czym miałaby polegać nieodwracalność zmian powstałych w następstwie wykonania opisanej decyzji.
Wniosku nie uzasadniono. Określone w art. 61 § 3 p.p.s.a przesłanki nie zostały zatem w żaden sposób skonkretyzowane. Skarżąca nie uzasadniła możliwości ich realnego zaistnienia.
Jak wskazano wyżej, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonej decyzji, czy innych aktów administracji podejmowanych w postępowaniu.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.