Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 maja 2005 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta o ustaleniu Z. L. corocznej opłaty z tytułu zajęcia pasa drogowego oraz umorzyło postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie corocznych opłat za zajęcie pasa drogowego jest nieuzasadnione. Zdaniem organu II instancji przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) ustanawiają jednorazową opłatę która została ustalona i zapłacona na podstawie innej decyzji z dnia 1 września 2004 r.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina Miejska reprezentowana przez Prezydenta Miasta domagając się jej uchylenia i wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło prawo.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądowym utrwalony został pogląd zgodnie, z którym organ wydający decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Poza tym uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo wniesienia skargi.
W świetle ogólnie akceptowanych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje legitymacja do zaskarżania decyzji odwoławczych, w których jako organ I instancji orzekał Prezydent Miasta. Pogląd taki został utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (np; postanowienie NSA z dnia 15 pażdzierniaka 1990 r. SA/Wr 990/90,ONSA 1990/4/7, postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2001 r. I SA 398/00, Lex nr 54728, uchwała 5 sędziów NSA z dnia 9 października 2002 r. OPK 14/00,). Uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, (publ. ONSA 2003/4/115) przyjmuje, że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego".
Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony powyżej. W związku z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a należy uznać, że skarga wniesiona przez podmiot niemający statusu strony jest obarczona wadą, która nie może być konwalidowana i tym samym jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.