Uzasadnienie
Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył do Sądu postanowienia § 12 ust. 2 oraz § 14 ust. 2 w związku z § 15 ust. 7 Załącznika do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Miasta [...] na lata 2009 – 2013 (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2010 r. Nr 9, poz. 163 ze zm.), zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 27 maja 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2010 r. Nr 94, poz. 1818).
Zaskarżonym postanowieniom Rzecznik zarzucił naruszenie art.7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz.266 ze zm.) i art. 7 Konstytucji RP oraz wniósł o stwierdzenie ich nieważności.
W dniu 26 maja 2011 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...], zmieniającą powołaną Uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 listopada 2009 r. Uchwałą tą dokonano zmiany treści § 15 ust. 7 Załącznika do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 listopada 2009 r. przez wprowadzenie jako czynnika obniżającego wartość użytkową lokali, oprócz położenia lokalu w budynku, wyposażenia budynku i lokalu w urządzenia techniczne i instalacje oraz ogólnego stanu technicznego budynku lub lokalu, także czynnika wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (...), tj. położenia budynku, pominiętego dotychczas w Załączniku.
Ponadto w § 13 Załącznika do Uchwały Nr [...] dodano ust.5, zgodnie z którym w mieszkaniowym zasobie Gminy Miasta [...], od dnia wprowadzenia jednolitej stawki bazowej, ustala się strefę centralną. Stawka bazowa czynszu w budynkach położonych poza strefą centralną będzie obniżana o 5%. Tym samym wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Miasta [...] na lata 2009 – 2013 zawiera wszystkie czynniki różnicujące stawkę bazową czynszu najmu wymienione w art. 7 powołanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (...).
Wobec zmiany zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] z dnia 26 listopada 2009 r. nr [...], dokonanej już po wniesieniu skargi, Rzecznik Praw Obywatelskich, w piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2011 r. wniósł o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
Powyższe stanowisko podtrzymał Pełnomocnik Rady Miasta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Uznając, że w sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, Sąd będąc związany tym cofnięciem, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie.