Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2013r., uzupełnionym poprzez złożenie urzędowego formularza PPF w dniu 8 marca 2013 r., skarżący B. T. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz zaświadczeń wydanych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w G. w dniu 25 stycznia 2013 r. i w dniu 19 lutego 2013 r. ustalono, że wnioskodawca jest osobą pozbawioną wolności, nie zatrudnioną w trakcie osadzenia i nie uzyskującą jakichkolwiek dochodów.
Z ww. zaświadczenia z dnia 25 stycznia 2013 r. wynika ponadto, iż wnioskodawca nie posiada do dyspozycji jakichkolwiek środków finansowych; z kolei w ramach tzw. akumulacji przekazywanej w chwili zwolnienia z zakładu karnego posiada kwotę 55 zł.
W tym stanie należało uznać, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W świetle powołanej regulacji normatywnej to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. fakt pozbawienia wolności uznano, iż wnioskodawca nie mając obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Oczywistym jest bowiem, że wnioskodawca przebywając w jednostce penitencjarnej jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia, a przez to wygenerowania środków na poniesienie ww. ciężaru finansowego.
Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez jednostkę penitencjarną, co w realiach sprawy na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma miejsca.
W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawcy prawa do sądu gwarantowanego w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).
W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.