Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 lipca 2009 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w oparciu o art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2 pkt 5 lit a) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 19 ust. 1 - 3 i ust. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez "A" Spółkę jawną w Ł. odmówił zatwierdzenia projektu technologicznego zakładu.
Decyzja została doręczona spółce w dniu 9 lipca 2009 r.
W dniu 24 lipca 2009 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii wpłynęło odwołanie spółki od w/w decyzji podpisane przez J. J. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2009 r. nr [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność w/w odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w "A" Spółka jawna reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie w/w postanowienia zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 40 § 1, 57 § 5 pkt 2, art. 124 § 1 i art. 125 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 7 lipca 2009 r. ustanowiony przez spółkę pełnomocnik przesłał do inspektoratu listem poleconym pismo w sprawie wraz z pełnomocnictwem. Organ doręczając zaś wydaną decyzję stronie a nie pełnomocnikowi naruszył tym samym dyspozycję art. 40 § 2 k.p.a.
W ocenie strony w takim wypadku nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Tym samym brak było podstaw do wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a.
W ocenie skarżącej kwestionowane postanowienia zostało nadto wydane z naruszeniem art. 124 § 1 i 125 § 3 k.p.a. gdyż w swej treści nie zawiera stosownego pouczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty zawarte w skardze są chybione. Dostarczone pełnomocnictwo datowane jest bowiem na dzień 21 sierpnia 2009 r. czyli obejmuje okres po wydaniu decyzji organu I instancji. Nadto spółka w marcu 2009 r. zwróciła się z prośbą o kierowanie wszelkiej korespondencji na jej adres.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 7 lipca 2009 roku ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik radca prawny L. T. przesłał listem poleconym do Powiatowego Inspektora Weterynarii pismo do którego, jak w nim stwierdził, dołączone było pełnomocnictwo. Organ administracyjny bada z urzędu prawidłowość pełnomocnictwa albowiem z chwilą zgłoszenia się pełnomocnika, na podstawie art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego to jemu a nie stronie należy doręczać pisma. Jeżeli jak podał organ do pisma - mimo przeciwnego oświadczenia - nie zostało dołączone pełnomocnictwo, to zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, był to brak formalny, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. i rzeczą organu było wezwanie wnoszącego pismo do złożenia pełnomocnictwa na piśmie w terminie siedmiu dni a następnie w razie bezskuteczności wezwania pozostawienie pisma bez rozpoznania. Wówczas dopiero doręczenie decyzji stronie byłoby prawnie skuteczne.
Tymczasem organ nie wyjaśniając czy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, doręczył jej decyzję, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być uznane za prawidłowe. Rację ma skarżący twierdząc, że zachował termin z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. odpowiadając na pismo organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2009r., uprawniające go do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań. Tym samym organ winien uwzględnić czas konieczny dla przesyłki pocztowej w formie której, skarżący miał prawo zająć ostateczne stanowisko w sprawie. Naruszenia przepisów procedury administracyjnej - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie czy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd zwraca uwagę, że pismo nadane w urzędzie pocztowym w dniu 7 lipca 2009 r. przez radcę prawnego /k.[...]/ wpłynęło do organu 8 lipca 2009r. i w tym samym dniu organ wydał decyzję, którą bez wyjaśnienia kwestii pełnomocnictwa doręczył stronie. Sąd stwierdza, że obowiązkiem organu w takiej sytuacji było jednoznaczne wyjaśnienie, czy skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika aby doręczenie decyzji było skuteczne. Skoro tego nie uczynił a wskazana przez organ przyczyna(brak wiedzy o wpływie pisma ze względu na zbieżność daty jego wpływu oraz wydania i wysłania decyzji) z powodów wyżej opisanych nie może stanowić usprawiedliwienia, to w ocenie Sądu stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania było przedwczesne.
Dla powyższej oceny bez znaczenia jest twierdzenie organu, iż pełnomocnictwo zostało udzielone później tj. 21 sierpnia 2009r. i zostało dołączone do skargi. Jak bowiem wyżej szczegółowo Sąd wskazał, obowiązkiem organu było wyjaśnienie braku pełnomocnictwa przy piśmie nadanym w dniu 7 lipca 2009r. na które powoływał się radca prawny L. T..
Tak więc przy ponownym rozpoznaniu rzeczą organu będzie ustalenie czy skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego L. T. i od kiedy, uwzględniając wyżej zaprezentowane rozważania. Następnie ustalenie na podstawie art. 40 k.p.a podmiotu, któremu doręczenie decyzji organu pierwszej instancji powinno nastąpić.
Sąd zwraca uwagę, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 124 § 1 k.p.a. albowiem w zaskarżonym postanowieniu nie zawarł pouczenia, czy i w jakim trybie służy na nie skarga do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 w/w ustawy. Jednocześnie na mocy art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.