Uzasadnienie
M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej opłaty elektronicznej.
Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi doręczono skarżącemu w dniu 14 lutego 2013 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta administracyjne). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 16 marca 2013 r.
Z akt sądowoadministracyjnych wynika, że skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 29 kwietnia 2014 r. oraz, że została ona niewłaściwie wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w przypadku, gdy skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data jej nadania przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07 i z 17 lipca 2009 r. II FSK 1517/08. publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, skarga została przekazana do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 7 maja 2014 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jej odrzucenie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.