Uzasadnienie
IIISA/Gd 414/04
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8 czerwca 2004 r. na podstawie art. 129 § 2 i art. 134 w związku z art. 44 § 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez R. G. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 marca 2003 r. w sprawie rejestracji pojazdu.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż zaskarżona decyzja została awizowania w dniu 21 sierpnia 2003 r. i nie została podjęta w terminie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. Stosownie do dyspozycji art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce. Stosownie do dyspozycji § 2 zawiadomienie o złożeniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu, o którym mowa w § 1.
Organ odwoławczy stwierdził, że skoro przesyłkę awizowano w dniu 21 sierpnia 2003 r., to należy przyjąć, że doręczenie nastąpiło w dniu 28 sierpnia 2003 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 11 września 2003 r. Natomiast strona odwołanie od decyzji wniosła w dniu 28 stycznia 2003 r., a więc po upływie terminu. Strona nie wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani nie uprawdopodobniła, iż wniesienie odwołania po terminie nastąpiło bez jej winy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. G. zarzucił, że organ odwoławczy nie uwzględnił jego wyjaśnień, iż nie mógł odebrać decyzji z przyczyn od niego niezależnych, gdyż przebywał w tym czasie za granicą.
Nadto skarżący podał, że nigdy nie otrzymał awiza o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. Jednocześnie skarżący wskazał, że złożył wniosek o przywrócenie terminu i wniósł odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że prośby o przywrócenie terminu nie wniesiono w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis art. 44 k.p.a. reguluje tak zwane doręczenie zastępcze polegające na przyjęciu fikcji doręczenia. Jednakże skuteczność niniejszego doręczenia zależy od zachowania wszystkich warunków określonych w art. 44 k.p.a. W szczególności konieczne jest, aby adresat został zawiadomiony o tym, że pismo zostało złożone w urzędzie pocztowym przez umieszczenie zawiadomienia o tym w skrzynce na korespondencję.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji wynika, że przesyłka niniejsza miała być dwukrotnie awizowana. Jednakże brak jest jakiejkolwiek adnotacji wskazującej czy i w jakim miejscu pozostawiono skarżącemu zawiadomienie o złożeniu przesyłki w określonym urzędzie pocztowym. Na uwagę zasługuje w tym miejscu fakt, że z zapisów na kopercie nie wynika, pod jakim konkretnie adresem było dokonywane doręczenie. Organ I instancji bowiem przesłał przedmiotową przesyłkę pod adres ul. [...] [...], [...] G.. Jednakże na kopercie widnieje zapis następującej treści: "Dosłać [...] G. O. ul. [...] Wobec tego tym bardziej należało mieć na uwadze, oceniając skuteczność niniejszego doręczenia, brak zapisu o tym czy i gdzie pozostawiono skarżącemu zawiadomienie o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym.
Zatem mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że organ odwoławczy, uznając doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji za prawidłowe, dopuścił się naruszenia art. 44 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji bowiem kiedy nie zostały zachowane wszystkie warunki określone w art. 44 k.p.a. doręczenia nie można uznać za skuteczne. Wówczas w przypadku skarżącego skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu odebrania przez niego decyzji w organie, tj. w dniu 27 stycznia 2004 r.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wobec tego wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie mogło mieć miejsca przed ostatecznym rozpoznaniem wniosku skarżącego o przywrócenie terminu. Postanowienie przywracające termin do wniesienia odwołania wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia o uchybieniu terminu odwołania. W takiej sytuacji, jeżeli organ odwoławczy uważał, że skuteczne jest doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji, winien był w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stosownie do art. 58 i 59 k.p.a. Rozważenia - i w razie wątpliwości organu - wyjaśnienia wymagałaby wówczas kwestia czy skarżący taki wniosek zawarł już w piśmie z dnia 28 stycznia 2004 r. zatytułowanym "Wyjaśnienie", czy dopiero w piśmie z dnia 16 lutego 2004 r. Jednakże organ odwoławczy orzeczenia takiego jednak nie wydał, lecz pozostawiając prośbę o przywrócenie terminu bez rozpatrzenia, wydał od razu postanowienie stwierdzające, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu, określonego w art. 129 § 2 kpa. Tym samym naruszone zostały przepisy postępowania, a naruszenie to również mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę będzie miał na względzie powyższe stanowisko i ponownie oceni terminowość wniesienia odwołania. Dopiero gdyby okazało się, że odwołanie wniesione zostało po terminie, rzeczą organu będzie zajęcie się wnioskiem o przywrócenie terminu.
Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.