Uzasadnienie
J. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego w G. o podanie adresu zamieszkania M. G. wskazując, że do wskazania tego adresu został zobowiązany przez Sąd Okręgowy w G. Dodatkowo podał, że ewentualnie należałoby się zwrócić do Sądu Okręgowego w G. o celowość danych adresowych.
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 44h ust. 2 pkt 4 i ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych odmówił udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych w zakresie podania adresu zameldowania M. G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał ponadto treść art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ stwierdził, że J.J. nie wskazał podstawy prawnej, z której wynikałoby żądanie udostępnienia danych adresowych M. G., a ponadto w ewidencji ludności miasta G. figuruje więcej osób o tym imieniu i nazwisku, wobec czego nie ma pewności, czy adres dotyczyłby właściwej osoby.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 19 września 2008 r. nr [...], powołując art. 44 h ust. 2 i art. 44 ust. 8 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że organ pierwszej instancji zwracał się do J. J. o podanie podstawy prawnej, z której wynikałoby żądanie udostępnienia danych, jak też informował go, że w bazie danych figuruje więcej osób o tym samym imieniu i nazwisku, więc bez dodatkowych danych nie można stwierdzić, czy podany adres będzie dotyczyć właściwej osoby. Pismem z dnia 21 lipca 2008 r. J. J. podał, że dane M. G. muszą być przedłożone w Sądzie Okręgowym w G. na podstawie art. 130 k.p.c., do czego Sąd zobowiązywał go ustnie na rozprawie, wobec czego należy do tego Sądu zwrócić się o celowość wskazania danych adresowych. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 44 h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stwierdzając, że wskazany przepis stanowi m.in., że dane osobowe mogą być udostępnione innym osobom i podmiotom – jeśli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą lub wskażą interes prawny uzasadniający ich pozyskanie.
Organ stwierdził, że J. J. nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, że przed Sądem Okręgowym w G. toczy się wspomniana przez niego sprawa. Ponadto mimo wezwania nie podał poza imieniem i nazwiskiem więcej danych osobowych dotyczących M. G., co powoduje, iż podane przez skarżącego dane nie są wystarczające do jednoznacznego ustalenia tożsamości szukanej osoby. Organ podkreślił, że Prezydent Miasta nie ma obowiązku zwracać się o informacje do Sądu Okręgowego w G., a w interesie wnioskodawcy było dostarczenie w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. J. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody zarzucając jej naruszenie prawa, t.j. art. 44 h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stwierdził, iż udowodnił, po co są mu potrzebne dane adresowe M. G., jak też podał podstawę prawną żądania oraz wskazał, że należy zwrócić się do Sądu Okręgowego w G. Zarzucił, że Wojewoda wyraził swoje stanowisko w taki sam sposób, jak organ pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest niezasadna.
Przepis art. 44 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych. Zawiera on zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych ze zbiorów meldunkowych, jak też zawiera warunki, jakie powinien spełniać podmiot uprawniony do uzyskania danych.
Skarżący mógłby uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 2 lub pkt 4 ustawy.
Art. 44 h ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że dane ze zbiorów meldunkowych mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym- jeżeli wykażą w tym interes prawny, zaś art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że mogą one być udostępnione innym osobom i podmiotom- jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą.
Skarżący nie wykazał interesu prawnego w żądaniu udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych, którego to interesu prawnego istotą jest - najogólniej rzecz ujmując - oparcie go na konkretnej normie prawa materialnego. Takiej normy skarżący nie podał. Taką normą nie jest, wskazywany przez skarżącego, art. 130 kodeksu postępowania cywilnego, który to przepis określa - co do zasady - czynności, jakie należy podjąć, by usunąć braki formalne pisma oraz skutki ich nie usunięcia. Jest to przepis prawa procesowego, a nie materialnego.
Organy prawidłowo uznały, że skarżącemu nie można udostępnić danych ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy. Aby na podstawie tego przepisu można było udostępnić dane obie wymienione w nim przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.
Skarżący nie uwiarygodnił swojego interesu faktycznego w otrzymaniu danych ze zbiorów meldunkowych. Samo powołanie się na potrzebę przedłożenia danych adresowych jakiejś osoby w Sądzie nie oznacza uwiarygodnienia interesu faktycznego w otrzymaniu takich danych. Organy administracji nie muszą, wbrew twierdzeniom skarżącego, zwracać się do Sądu o potwierdzenie, że toczy się w nim sprawa z udziałem skarżącego, bowiem uwiarygodnienie interesu faktycznego spoczywa na osobie, która udostępnienia danych się domaga. Ponadto w sytuacji, gdy w bazie ewidencji figuruje więcej osób o takim samym imieniu i nazwisku, samo wskazanie imienia i nazwiska jest niewystarczające do jednoznacznego ustalenia tożsamości szukanej osoby – choćby w celu uzyskania jej zgody na udostępnienie danych.
Wobec powyższego organy prawidłowo uznały, że skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z przepisów prawa by uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych.
W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na mocy art. 250 p.p.s.a.