Uzasadnienie
W dniu 3 lipca 2008 roku J. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego [...] Wydziału Spraw Obywatelskich o udostępnienie danych osobowych J. N.. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wymieniony zamieszkuje [...] przy ul. [...] (jest to adres Zakładu Karnego, w którym odbywa karę J. J.), zaś jako podstawę wniosku – "art.130 kpc do sprawy przy piśmie z dnia 19.VI.08r – SO [...]".
Pismem Urzędu Miasta [...] z dnia 14 lipca 2008 r. wnioskodawca został poinformowany o treści odnośnych przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j. t. Dz. U. Nr 139 z 2006 r, poz.993 ze zm.), że wnioskodawca jest zobowiązany wskazać przepis prawa materialnego, na podstawie którego jest uprawniony do żądania udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych innej osoby i - że w kartotece mieszkańców [...] figuruje więcej osób o tym samym imieniu i nazwisku, zatem nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na wniosek bez dodatkowego wskazania bliższych danych J. N. W odpowiedzi J. J. podtrzymał wniosek, napisał, że również J. N. (podobnie jak inne osoby, o których dane występował) przebywał w Areszcie Śledczym [...], do którego należy zwrócić się o bliższe informacje, a dane adresowe osób (w tym – J. N.) muszą być przedłożone w Sądzie Okręgowym [...]. Do dostarczenia tych danych Sąd zobowiązał ustnie na rozprawie wnioskującego. O bliższe informacje należy zwrócić się do tego Sądu.
Decyzją z dnia 8 sierpnia 2008 roku Prezydent Miasta [...] powołując się na art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 44 h ust. 2 pkt. 2 i ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), odmówił udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych tj. podania adresu zameldowania J. N.. Organ uzasadnił rozstrzygnięcie tym, że w kartotece mieszkańców miasta figuruje więcej osób o tym samym imieniu i nazwisku, a wnioskodawca nie dysponuje bliższymi danymi, które mogłyby zidentyfikować poszukiwaną osobę, zaś Urząd Miasta [...] nie prowadzi rejestru osób przebywających w Areszcie Śledczym.
Od decyzji odwołał się J. J. zarzucając, że jest ona bezzasadna, organ I instancji nie wniknął w meritum sprawy i nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego.
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 września 2008 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował art. 44 h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a następnie stwierdził, że po pierwsze wnioskujący nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, że przed Sądem Okręgowym [...] toczy się postępowanie, w którym Sąd zobowiązywałby skarżącego do przedstawiania żądanych danych o J. N., a ponadto - na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można było zidentyfikować osoby wskazanej we wniosku.
W wojewódzkiej bazie ewidencji ludności znajduje się więcej osób o tym samym imieniu i nazwisku, a wnioskodawca nie był w stanie uzupełnić wniosku o bliższe dane. Ponadto, jak wynika z odnośnych przepisów, dane osobowe mogą być udostępniane innym osobom i podmiotom, jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w uzyskaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą lub - gdy wnioskujący wskaże interes prawny uzasadniający pozyskanie danych.
Organ zauważył również, że powinność uwiarygodnienia (wskazania) interesu prawnego lub faktycznego leży po stronie J. J., a organ administracji państwowej nie ma obowiązku wyręczać strony w jej powinnościach.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. J. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] zarzucając jej naruszenie prawa. Jego zdaniem w toku postępowania skarżący udowodnił w całej rozciągłości po co są potrzebne dane adresowe J. N., organy w ogóle nie zwróciły się do Sądu Okręgowego [...] o informacje, a uzasadnienia decyzji są lakoniczne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2009 roku (data wpływu do sądu) pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, na podstawie których organy były zobowiązane do aktywnego działania w sprawie z wniosku skarżącego; podkreślił, ze pobyt skarżącego w Areszcie Śledczym ogranicza możliwości skarżącego w dochodzeniu do uzyskania potrzebnych informacji, a organy ewidencji mogły je uzyskać z łatwością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Przepis art. 44 h pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. (Dz. U. Nr 139 poz. 993 z 2006 r.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji przez organ odwoławczy, w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych.
Zawiera ona zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych osobowych ze zbiorów meldunkowych, zawiera ponadto warunki jakie powinien spełniać uprawniony do uzyskiwania danych.
W ustępie 4 pkt 1 art. 44h zawarto zapis, iż dane osobowe udostępnia się innym osobom i podmiotom (co ma zastosowanie w przypadku skarżącego), jeżeli uwiarygodniają one interes faktyczny w otrzymaniu danych, za zgodą osób których dane dotyczą. O ile skarżący uwiarygodnił interes faktyczny w otrzymaniu danych, to nie wskazał, poza imieniem i nazwiskiem osoby, o której dane zabiegał, żadnych innych danych pozwalających na takie zidentyfikowanie osoby, które pozwalałyby organom na zwrócenie się do niej o wyrażenie zgody na udostępnienie mu tych danych.
Brak zgody osoby zainteresowanej nie pozwala organowi na udostępnienie danych zainteresowanej osoby.
Organ I instancji powiadomił skarżącego, iż na terenie [...] zamieszkuje wiele osób o nazwisku J. N. i wezwał do wskazania bliższych danych osobowych pod rygorem nie załatwienia wniosku (pismo organu z dnia 14 lipca 2008 r.)
Na pismo to skarżący odpowiedział pismem z dnia 29 lipca 2008 r., nie wskazując bliżej, której osoby o nazwisku J. N. żądane dane miałyby dotyczyć.
Cytowane przepisy umożliwiały również udostępnienie danych osobowych innym osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny.
J. J. nie wykazał jednak, że legitymuje się interesem prawnym w uzyskaniu danych osobowych J. N. skoro przede wszystkim nie wykazał o dane jakiej (której) osoby występuje.
W tej sytuacji Organ I instancji zasadnie odmówił udostępnienia danych osobowych w postaci podania adresu J. N., bowiem skarżący nie wskazał, o którego J. N. adres zabiega, a tym samym - nie wskazał, względem którego J. N. ma interes faktyczny w wydaniu jego adresu.
Powyższe dowodzi tego, iż zasadna jest również decyzja organu II instancji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych uzupełniająco do skargi wyjaśnić należy, że Sąd nie podziela poglądu, iż na organach administracji spoczywa obowiązek poszukiwania osoby, względem której J. J. formułuje jakiekolwiek roszczenia przed sądem powszechnym, jak również – że osoba odbywająca karę pozbawienia wolności ma w takiej, jak niniejsza, sprawie, uprawnienia inne, niż wszyscy.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.