Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 marca 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego, działający na wniosek Agencji Celnej "A" występującej w imieniu firmy "B", odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej, a tym samym zwrotu należności celnych w stosunku do towaru objętego zgłoszeniem celnym nr OGL [...] z dnia 1 grudnia 2004r.
Decyzja, zawierająca w końcowej części uzasadnienia pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od jej doręczenia i inne, doręczona została Agencji Celnej "C" Sp. z o.o.
w dniu 30 marca 2005 r. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru pisma w aktach adm. k - 29).
W dniu 13 kwietnia 2005 r. firma "D" Sp. z o.o. w O. wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji, przy czym pismo podpisane zostało przez Dyrektora Generalnego Jerzego K. (dowód: akta adm. k - 21).
W dniu 21 kwietnia 2005 r. odwołanie przekazane zostało ze stanowiskiem organu I instancji do adresata tj. Izby Celnej, która pismem z dnia 26 kwietnia 2005 r. wezwała wnoszącego odwołanie – "E" Sp. z o.o. do jego uzupełnienia poprzez przedstawienie aktualnego odpisu KRS w celu potwierdzenia czy osoba, która podpisała odwołanie, ma upoważnienie do występowania w imieniu Spółki bądź – nadesłania w zakreślonym terminie pełnomocnictwa podpisanego przez osoby wymienione w aktualnym odpisie KRS jako upoważnione do działania w imieniu odwołującego się.
Poinformowano stronę, że niespełnienie warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia.
Pismo doręczono Spółce "F" w dniu 29 kwietnia 2005 r. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru w aktach adm. k - 13).
29 kwietnia 2005 r. "G" wysłała do Izby Celnej poświadczony odpis z KRS, stan na dzień 06.04.05 r., z którego wynika, że organem uprawnionym do reprezentacji podmiotu jest zarząd działający poprzez dwóch członków zarządu łącznie lub jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (dowód: k - 4-12 akt adm.).
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2005 r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 11 kwietnia 2005 r.
W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, m.in., że pismem z dnia 26 kwietnia 2005 r. Izba Celna pouczyła stronę odwołującą się, że w przypadku, gdyby członek Zarządu Spółki Jerzy K. nie miał stosownego umocowania do działania w imieniu Spółki, należy odwołanie uzupełnić nadsyłając pełnomocnictwo, z którego będzie wynikać rodzaj udzielonego pełnomocnictwa, jak również zakres czynności przedstawiciela.
Wobec nienadesłania pełnomocnictwa dla Jerzego K. oraz informacji wynikającej z nadesłanego odpisu z KRS o sposobie reprezentacji Spółki, organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie spełnia wymogów formalnych i orzekł o jego niedopuszczalności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik "G" Sp. z o.o. zarzuciła, że postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy osoba podpisująca odwołanie była należycie umocowana do działania w imieniu Spółki i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając zarzuty i wniosek skargi podniesiono, że w rzeczywistości do odwołania skarżącej z dnia 11 kwietnia 2005 r. zostało załączone ksero pełnomocnictwa udzielonego Prezesowi Zarządu Jerzemu K. przez prokurenta Spółki do samodzielnego jej reprezentowania przed organami celnymi, co jest prawnie dopuszczalne i dlatego Spółka nadesłała na wezwanie organu II instancji jedynie odpis z KRS-u.
Powołując się na orzeczenia NSA i SN zarzucono, że organ II instancji nie podjął czynności wyjaśniających prawidłowość umocowania do działania w imieniu Spółki, czym naruszył art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa.
Zdaniem skarżącej brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, gdyż zostało ono wniesione przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem szczególnym, a w razie jego zagubienia – należało stwierdzić, że wniesienie odwołania od decyzji urzędu celnego w przypadku Spółki "I" przez jednego członka zarządu stanowiło czynność kwalifikowaną jako "zwykłe czynności Spółki".
Do skargi dołączono odpis z KRS, pełnomocnictwo dla wnoszącej skargę adwokat i pełnomocnictwo udzielone Jerzemu K. do samodzielnego reprezentowania Spółki "J" we wszelkich sprawach celnych Spółki (...).
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie; ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów Dyrektor Izby Celnej podniósł, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnośnie "zagubienia" dołączonego do odwołania pełnomocnictwa i braku podejmowania przez organ starań celem uzyskania potwierdzenia umocowania do działania w imieniu Spółki, bowiem twierdzenia skarżącej pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie.
Stosownie do art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę na postanowienie o niedopuszczalności odwołania sąd administracyjny ogranicza się do zbadania prawnych przesłanek jego wydania.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (publ. jw.), na podstawie którego Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność odwołania i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (publ. jw.) organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania, co może nastąpić również w przypadku, gdy odwołanie wniesione zostało przez osobę nie mającą prawa do reprezentowania osoby przed organami celnymi.
Wynika to z treści art. 5 ust. 4 WKC, zgodnie z którym przedstawiciel musi zgłosić fakt wykonywania działalności na rzecz osoby reprezentowanej, musi sprecyzować rodzaj przedstawicielstwa i być w posiadaniu upoważnienia do reprezentowania osoby, na rzecz której działa.
Przepisy art. 245 WKC stanowią, że szczegółowy tryb postępowania odwoławczego określają kraje członkowskie.
Oznacza to, w powiązaniu z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego.
Zatem do działania poprzez pełnomocnika znajdą zastosowanie przepisy art. 133 i n. Ordynacji podatkowej, ze zmianami wynikającymi z wyżej zacytowanych przepisów WKC.
Jak wynika z akt, co przedstawione zostało we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, organem uprawnionym do reprezentowania "I" Sp. z o.o., jest Zarząd, działający poprzez dwóch członków zarządu łącznie lub jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (Dział 2 KRS dot. Spółki).
Odwołanie, którego niedopuszczalność stwierdził Dyrektor Izby Celnej, podpisane zostało przez jednego członka Zarządu – Dyrektora Generalnego Jerzego K..
Mimo wezwania skarżąca Spółka nie uzupełniła w sposób przewidziany prawem w zakreślonym terminie odwołania (art. 168 § 2 w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej).
Twierdzenie strony, jakoby do odwołania załączone zostało pełnomocnictwo szczególne dla Jerzego K. pozostaje w sprzeczności z jego treścią, bowiem w odwołaniu wymieniono 1 załącznik – odpis odwołania, który znajduje się w aktach celnych.
Ponieważ przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2005 r. – mimo wystosowanego pouczenia organów celnych – nie nadesłano stosownego pełnomocnictwa dla Jerzego K. i nie potwierdzono w imieniu Spółki czynności wniesienia odwołania, zachodziły prawne przesłanki wydania postanowienia o jego niedopuszczalności (art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa).
Nie można również podzielić poglądu strony skarżącej, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy celne uchybiły obowiązkom, o których mowa w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej.
W piśmie z dnia 26 kwietnia 2005 r. Izba Celna szczegółowo informowała skarżącą na podstawie jakich przepisów i w jaki sposób należy uzupełnić braki formalne odwołania, stronie zakreślono realny termin do ich usunięcia oraz poinformowano o konsekwencjach niewypełnienia żądania.
Tym samym organy celne wywiązały się z obowiązków powiadomienia strony o brakach pisma i podjęcia czynności wyjaśniających.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił na mocy art. 151 cyt. na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.