Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 11 maja 2018 r. nr [..] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione.
Odpis sentencji wydanego postanowienia wraz z uzasadnieniem został skarżącej skutecznie doręczony w dniu 10 lipca 2018 r. (potwierdzenie odbioru – k. 27 akt sądowych). Doręczając odpis postanowienia z uzasadnieniem Sąd pouczył skarżącą, że przysługująca od wydanego postanowienia skarga kasacyjna, pod rygorem jej odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (pismo wraz z pouczeniem w punkcie II – k. 19 i 19 verte akt sądowych).
W dniu 12 lipca 2018 r. skarżąca nadała do Sądu pismo, które z uwagi na zawartą w nim treść zostało zakwalifikowane jako skarga kasacyjna od wydanego w dniu 28 czerwca 2018 r. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia odrzucającego skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 wskazanej ustawy).
Z kolei zgodnie z art. 175 § 1 – 2 wyżej wskazanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Sąd zwraca uwagę, iż sporządzenie skargi kasacyjnej jako środka prawnego sformalizowanego obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim. Ze względu na konstrukcję podstaw kasacyjnych, określonych przez art. 174 wyżej wskazanej ustawy sporządzenie skargi kasacyjnej wymaga bowiem fachowej wiedzy prawniczej co do zagadnień jurydycznych i zasadności podnoszonych zarzutów. Poprzez sformułowanie ustawy, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego jednoznacznie rozumieć należy obowiązek jej sporządzenia przez podmiot profesjonalny.
W niniejszej sprawie M. K. wniosła skargę kasacyjną, która została sporządzona osobiście. Z akt sprawy nie wynika zaś, że skarżąca jest uprawniona do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej.
Podkreślić należy, że skarżąca w toku postępowania została poinformowana o tym, iż skargę kasacyjną sporządzić winien adwokat lub radca prawny. Doręczając odpis wydanego w sprawie postanowienia z uzasadnieniem Sąd pouczył skarżącą, że skarga kasacyjna, pod rygorem jej odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym
Sąd zwraca uwagę, że wniesienie skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 175 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym wymagania materialne, skutkować musi jej odrzuceniem bez wzywania do usunięcia braków. Zgodnie z art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, skarżąca osobiście sporządziła skargę kasacyjną. Ustalenie to przesądza o niedopuszczalności wniesionego środka odwoławczego. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał skargę kasacyjną sporządzoną przez skarżącą osobiście za niedopuszczalną i postanowił ją odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.