Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 maja 2006 r. nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień [...], działając na podstawie art.104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) nie udzielił poborowemu Ł. M. odroczenia powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej ze względu na ważne sprawy osobiste. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż art. 39 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej określa warunki jakie należy spełnić aby otrzymać stosowne odroczenie. Przedstawione zaś przez w/w problemy nie kwalifikują się do udzielenia takiego odroczenia.
Następnie, decyzją stanowiącą kartę powołania z dnia 7 czerwca 2006 r. seria [...] nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień [...] powołał Ł. M. do odbycia zasadniczej służby wojskowej w Centrum Szkolenia Sił Powietrznych w K., wskazując w uzasadnieniu, iż w/w z uwagi na posiadaną kategorię zdrowia "A" jest on w pełni zdolny do odbycia czynnej służby wojskowej.
W odwołaniu od przedmiotowego rozstrzygnięcia Ł. M. podniósł, iż z uwagi na fakt kontynuowania nauki oraz udział w projekcie unijnym "Zawód informatyka dla osób wychodzących z rolnictwa" nie może odbywać zasadniczej służby wojskowej.
Decyzją z dnia 19 czerwca 2006 r. nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 2 i art. 39 ust. 1 pkt 6 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż poborowy Ł. M. korzystał wcześniej z odroczenia na naukę, jednakże z powodu jej przerwania został skreślony z listy uczniów w marcu 2006 r. Z kolei do wniesionego odwołania zostało dołączone tylko pismo z Centrum Kształcenia Ustawicznego z dnia 20 lutego 2006 r. informujące o przedmiotach, które w/w będzie zobligowany zdawać. W ocenie organu II instancji pismo to w żadnym wypadku nie jest dokumentem potwierdzającym fakt pobierania przez poborowego nauki. Co równie ważne, Ł. M. wnioskował o odroczenie odbycia służby z uwagi na ważne sprawy osobiste; od wydanej negatywnej decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień nie odwołał się. W tym stanie uznać należało, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało zgodnie z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ł. M. kwestionując wydane w sprawie decyzje administracyjne wskazał, iż ma zachowaną ciągłość kształcenia w kierunku technik informatyk, przy czym termin zakończenia nauki upływa z dniem 31 grudnia 2006 r. Skarżący podał nadto, iż nie uchyla się od służby wojskowej; chciałby jedynie ukończyć naukę aby zdobyć dodatkowe kwalifikacje i mieć możliwość znalezienia zatrudnienia. Co ważne, obecnie kształci się bezpłatnie w ramach projektu adresowanego do rolników i ich rodzin finansowanego przez Unię Europejską i budżet RP; w przypadku przerwania nauki straci zaś w/w możliwości.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podał nadto, iż skarżący uczestniczy w kursie organizowanym nie przez szkołę ale przez spółkę; co ważne, prowadzony projekt nie może być uznany za "naukę" w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W przedmiotowej sprawie kognicji sądu administracyjnego poddano decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...], utrzymującą w mocy kartę powołania skarżącego do odbycia zasadniczej służby wojskowej.
W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) powołanie do czynnej służby wojskowej następuje między innymi za pomocą kart powołania. Od decyzji o powołaniu do czynnej służby wojskowej służy powołanemu odwołanie (art. 60 ust. 2a cytowanej ustawy). Stosownie do art. 83 ust. 1 przedmiotowej ustawy do odbycia zasadniczej służby wojskowej powołuje się poborowych przeznaczonych stosownie do art. 45 do tej służby. Ten ostatni przepis stanowi, że poborowych uznanych za zdolnych do czynnej służby wojskowej wojskowy komendant uzupełnień przeznacza do służby, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych, orzeczenie właściwej komisji lekarskiej, kwalifikacje zawodowe oraz, w miarę możliwości, życzenia poborowych. Jednocześnie ustawodawca w art. 39 cytowanej ustawy przewidział możliwość odroczenia zasadniczej służby wojskowej z określonych przyczyn, którego udziela się na udokumentowany wniosek poborowego.
Z powyższego wynika, iż do odbycia czynnej służby wojskowej może zostać powołany poborowy uznany za zdolnego do odbycia tej służby, który jednocześnie nie korzysta z odroczenia służby.
W przedmiotowej sprawie skarżący przed otrzymaniem karty powołania wystąpił z wnioskiem o odroczenie zasadniczej służby wojskowej i wniosek ten został rozpatrzony negatywnie decyzją z dnia 15 maja 2006 r. nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...], przy czym skarżący nie złożył od tej decyzji odwołania. Wniósł natomiast odwołanie od decyzji o powołaniu do czynnej służby wojskowej (karty powołania), podnosząc w nim te same argumenty, które podlegały ocenie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 15 maja 2006r. Należy w tym miejscu wskazać, że w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia nie można było po raz kolejny rozstrzygać kwestii występowania przesłanek przemawiających za odroczeniem odbywania przez skarżącego zasadniczej służby wojskowej, została ona bowiem już rozstrzygnięta - organ odwoławczy zwrócił na to uwagę w uzasadnieniu swojej decyzji.
Reasumując powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie istniały wymienione w art. 45 cytowanej ustawy przesłanki uzasadniające powołanie skarżącego do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Nadto, w rozpatrywanym przypadku organ orzekający w sprawie w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia wykazał czym kierował się przy dokonywaniu ustaleń oraz ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przy czym prowadzone przez organy postępowanie nie miało charakteru dowolnego i nie naruszało obowiązujących przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jego wynik.
Z kolei odnosząc się do zarzutów i argumentów skargi Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia, bowiem po raz kolejny skarżący podnosi w nich kwestię kontynuacji nauki, która została ostatecznie rozstrzygnięta w innym postępowaniu. Nadto Sąd pragnie zauważyć, że w myśl § 8 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 2006r. w sprawie udzielania odroczeń zasadniczej służby wojskowej (Dz.U.06.118.800) poborowy, który został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, może złożyć wniosek o udzielenie odroczenia zasadniczej służby wojskowej co najmniej na czternaście dni przed dniem stawienia się do odbycia zasadniczej służby wojskowej, określonym w karcie powołania. Odnosząc powyższe do faktu, że skarżący ubiegał się latem bieżącego roku o przyjęcie na pierwszy rok studiów na Politechnice [...], tym samym mógł wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie.
Z kolei fakt przyjęcia skarżącego na pierwszy rok studiów, co skarżący podniósł na rozprawie w dniu 28 września 2006r., nie ma znaczenia w sprawie. Fakt ten miał miejsce po dacie wydania zaskarżonej decyzji, tymczasem Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji z prawem wg unormowań obowiązujących w dacie jej wydania i ta sama zasada odnosi się do stanu faktycznego sprawy.
Z wyżej wymienionych przyczyn wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.