Uzasadnienie
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 221 w/w aktu normatywnego pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddano czynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie odmowy potwierdzenia, że towary zostały wyprowadzone poza obszar celny Wspólnoty. Zważywszy na przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej, wyraźnie określony przez podmiot skarżący w nagłówku skargi jak i w jej uzasadnieniu, od wniesionej skargi należny był wpis stały wynoszący 200 zł, stosownie do dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wskazany przepis taką właśnie wysokość wpisu stałego przewiduje w sprawach skarg na czynności z zakresu administracji publicznej.
Wobec faktu, że skarga podlegała wpisowi stałemu i wniesiona została przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, na pełnomocniku spoczywał obowiązek opłacenia skargi w wysokości określonej w przepisie przywołanego rozporządzenia bez wezwania. Niewypełnienie tego obowiązku obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, w świetle którego wpis stały od skargi wnoszonej przez radcę prawnego uiszczany był na wezwanie nie obowiązuje od dnia 17 marca 2006 r. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. o sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z dnia 17 marca 2006 r. nr 45, poz. 322) przepis ten został uznany za niezgodny z art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.