Uzasadnienie
Skarżący wnioskiem z dnia 3 grudnia 2008 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Oprócz mieszkania o powierzchni 48 m2 małżonkowie nie posiadają nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz jakichkolwiek zasobów pieniężnych, w tym oszczędności i papierów wartościowych. Jedynym źródłem ich dochodów jest emerytura skarżącego w wysokości 1 489,31 zł brutto miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Potrzeba zastosowania cyt. przepisu ustawy zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, LEX nr 299475).
Sąd rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, stanął na stanowisku, że brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem do sądu skargi jest równoznaczny z oczywistą bezzasadnością skargi, w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 837/07, LEX nr 310589).
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, gdyż decyzja, której legalność została zakwestionowana przez skarżącego, nie była przedmiotem kontroli właściwego organu odwoławczego.
Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej H. K. jest orzeczeniem wydanym przez organ I instancji. Przysługiwał zatem od niej środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu wyższego stopnia, którym jest – stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 ze zm.) – Główny Inspektor Sanitarny. Skarżący stosując się do błędnego pouczenia zawartego w przedmiotowej decyzji zaskarżył ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie dopełniając obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia poprzedzających wniesienie skargi.
W konsekwencji na podstawie art. 247 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.