Uzasadnienie
Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 maja 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 lutego 2012 r., nr [...] określającą kwotę długu celnego od towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń na podstawowe zgłoszenia celnego [...] z dnia 12 lutego 2007 r., w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego ze stosowania tej procedury celnej.
Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2012 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącą Spółkę - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłanie pełnego odpisu KRS-u.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca przedłożyła pełny odpis KRS-u spółki oraz wniosek o zwolnienie z kosztów. Nie usunęła jednak braku formalnego tj. nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia. Zatem nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl przepisu art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.).
W tej sytuacji nie wskazanie przez skarżącego w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, który strona jest zobowiązana usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Zasadą jest, że zakres zaskarżenia decyzji (w całości lub w części) określa wola strony wyrażona w skardze lub wynikająca z jej treści, niezależnie od późniejszych uprawnień sądu administracyjnego do rozszerzenia granic rozpoznania skargi w danej sprawie na podstawie art. 134 i art. 135 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 – publ. ONSAiWSA 2008 r. nr 5, poz. 80).
Wskazać należy, iż zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia – to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OZ 543/11 z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy.
Takie stanowisko pozostaje w korelacji z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA 2008 r. nr 2, poz. 24), w której wskazano, że "w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze".
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że Spółka A. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 maja 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 lutego 2012 r., nr [...] określającą kwotę długu celnego od towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń na podstawowe zgłoszenia celnego [...] z dnia 12 lutego 2007 r., w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego ze stosowania tej procedury celnej nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia wprost, ani nie wynika ona z treści skargi. W takiej sytuacji przewodniczący wydziału sądu administracyjnego zobowiązany był do wezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., (por. powołane postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 oraz postanowienia NSA z dnia: 2 lipca 2008 r. sygn. akt I GSK 885/07 – Lex nr 505984 i 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1723/07 – Lex nr 453373).
Skarżąca pomimo stosownego wezwania, wartości tej nie wskazała.
Należy nadmienić, że wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a. jest spełniony: przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi do sądu lub gdy wartość ta wynika z treści skargi albo w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania tej wartości.
Mając na uwadze treść powołanego przepisu oraz okoliczność, iż skarżąca nie wykonała zarządzenia Sądu należało orzec jak w sentencji postanowienia.