Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 marca 2015r. Prezydent, na podstawie m.in. art. 7-9, art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 12, art. 98, art. 100, art. 106, art. 106a, art. 107, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U z 2013r., poz. 182 ze zm.), przyznał B. M. zasiłek stały od dnia 1 lutego 2015r. do dnia 31 marca 2018r. w kwocie 318,68 zł oraz objął ją ubezpieczeniem zdrowotnym w wysokości 9,00% kwoty zasiłku stałego w okresie pobierania świadczenia.
Odwołanie od w/w decyzji wniosła B. M. Kwestionowała wysokość przyznanego zasiłku, który w jej ocenie winien wynosić 529 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 kwietnia 2015r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, że wysokość kwestionowanego przez odwołującą zasiłku stałego ustala się na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie.
Dalej podano, że skarżąca spełniała wszelkie wymogi niezbędne do przyznania zasiłku stałego. Ustalono, że skarżąca mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Mąż jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dochód rodziny wynosi 274,63zł. W skład tego dochodu wchodził dodatek mieszkaniowy przyznany mężowi skarżącej w kwocie 258,86 zł miesięcznie oraz pobierany przez niego dodatek energetyczny w kwocie 15,77 zł. Zatem miesięczny dochód na osobę w rodzinie wynosi 137,31 zł.
Organ uznał więc, że wysokość zasiłku stałego została wyliczona prawidłowo, zgodnie z treścią art. 37 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.
B. M. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie.
W skardze (k.2) oraz w pismach z dnia 7 maja 2015 r. i 15 czerwca 2015 r. (k.3 i 13) wskazała, że organ błędnie zaliczył do dochodu dodatek mieszkaniowy i energetyczny. Podniosła również, że mieszka razem z mężem, ale nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Obecnie złożyli wniosek o separację.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest bezzasadna.
W niniejszej sprawie spór dotyczył wysokości przyznanego skarżącej zasiłku stałego. Skarżąca kwestionowała doliczenie do dochodu dodatku mieszkaniowego oraz dodatku energetycznego, a także przyjęcie przez organy, że nie jest osobą samotnie gospodarującą.
Zasiłek stały został skarżącej przyznany na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz art. 37 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Przepis art. 37 ust. 1 ustawy stanowi, że zasiłek stały przysługuje:
- 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;
- 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.
Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 2 ustawy, zasiłek stały - w przypadku osoby samotnie gospodarującej - ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (przy czym kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie) – pkt 1, a w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie (pkt 2).
Organy uznały, że skarżąca jest "osobą w rodzinie" i dokonały ustalenia wysokości przysługującego jej zasiłku stałego w sposób określony art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy.
Organ odwoławczy co prawda, cytując powyższy przepis, omyłkowo użył określenia, że dotyczy to osoby samotnie gospodarującej, ale nie ma wątpliwości, że uznał skarżącą za "osobę w rodzinie". Wynika to z treści całego uzasadnienia decyzji. Omyłka ta nie miała żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Także skarżąca prawidłowo odczytała treść decyzji, o czym świadczą zarzuty skargi.
Ustawa w art. 6 pkt 10) zawiera definicję ustawową "osoby samotnie gospodarującej" – jest to osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe.
Okoliczność, podnoszona przez skarżącą w skardze i w pismach z dnia 7 maja 2015r. i 15 czerwca 2015r., że małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, a obecnie złożyli wniosek o separację "dla celów dowodowych", nie może być podstawą do skutecznego zakwestionowania zaskarżonej decyzji.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kwestionariusz wywiadu środowiskowego z dnia 25 lutego 2015 r., w którym na stronie 6, w rubryce zatytułowanej "kto z członków rodziny i dlaczego, mimo wspólnego zamieszkiwania, prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe" – wpisano "nie ma takich osób". Kwestionariusz ten podpisała zarówno skarżąca B. M., jak i S. M., potwierdzając tym samym, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.
Informację o wspólnym prowadzeniu gospodarstwa domowego przez małżeństwo M. zawarto też na stronie 14 kwestionariusza.
W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, że skarżąca jest "osobą pozostającą w rodzinie", nie zaś "osobą samotnie gospodarującą", w rozumieniu przepisów ustawy. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń, które oparły się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że fakt nieprowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z mężem potwierdza przyznanie dodatku mieszkaniowego na rzecz męża wskazać należy, że decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wydawana jest wobec osoby, która wniosek o takie świadczenie złożyła.
Na marginesie nadmienić też trzeba, że skarżąca nie dołączyła do skargi żadnego dokumentu, potwierdzającego fakt wystąpienia z wnioskiem o separację.
Wysokość zasiłku stałego dla osoby w rodzinie normuje przepis art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy. W myśl tego przepisu zasiłek stały dla takiej osoby ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie.
Skarżąca, jak już wyżej wskazano, kwestionowała ujęcie w składnikach dochodu dodatku mieszkaniowego oraz dodatku energetycznego. Wywodziła ponadto, że z art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego nie wlicza się do dochodu.
Stanowiska skarżącej nie można podzielić.
Należy wyjaśnić, że kwestię przyznawania zasiłku stałego normuje ustawa o pomocy społecznej, nie zaś ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz.966 ze zm.).
Wyjaśnienia też wymaga, że różne ustawy w różny sposób, niejako "na własne potrzeby", określają podobne kwestie.
W przepisie art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zawarto definicję "dochodu" i faktycznie wskazano, że do dochodu nie wlicza się dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego. Podkreślenia jednak wymaga, że zgodnie z art. 1 tej ustawy - ustawa ta reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Nie można wobec tego uregulowań zawartych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych na potrzeby ustalania uprawnień do dodatków mieszkaniowych przenosić na płaszczyznę ustalania uprawnień do zasiłków stałych, normowanych inną ustawą- ustawą o pomocy społecznej. Ta ostatnia ustawa zawiera własną definicję dochodu, określoną w jej art. 8 ust.
- 3. Zgodnie z tą definicją, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:
- 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
- 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;
- 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.
Ponadto, zgodnie z art. 8 ust 4 ustawy, do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się:
- 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;
- 2) zasiłku celowego;
- 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;
- 4) wartości świadczenia w naturze;
- 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;
- 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego.
Z powyższego wynika w sposób wyraźny, że ustawodawca nie przewidział możliwości nie wliczania do dochodu dodatków mieszkaniowych oraz dodatków energetycznych.
Wbrew stanowisku skarżącej, wyrażonemu w piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r., sposób sformułowania przepisów ustawy w omawianym zakresie nie pozwala na nie wliczanie do dochodu innych świadczeń, niż taksatywnie (czyli w sposób tworzący zamkniętą listę) w tych przepisach wymienione.
Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie tylko pod kątem zarzutów skargi stwierdził, że organy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Dokonały one prawidłowych ustaleń dotyczących kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym wysokości kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i dochodu na osobę w rodzinie. Ustalenia te doprowadziły do prawidłowego ustalenia wysokości zasiłku stałego, przysługującego skarżącej.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.