Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. nr CUW-DOS.4451.21.2021.KO, wydaną na podstawie art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1082 ze zm.), Wójt Gminy Kobylnica przyznał P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w kwocie 8081 zł.
W ocenie organu pierwszej instancji pracodawca (osoba prowadząca szkolenie w imieniu pracodawcy) posiada odpowiednie kwalifikacje do prowadzenia praktycznej nauki zawodu. Młodociany pracownik D. B. realizował u wnioskodawcy naukę zawodu montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie w okresie od 1 września 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r., zakończoną egzaminem czeladniczym przed Izbą Rzemiosła i Przedsiębiorczości Pomorza Środkowego w S., potwierdzającym uzyskanie świadectwa czeladniczego w dniu 4 listopada 2021 r.
P. Spółka z o.o. w S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji kwestionując wysokość przyznanego dofinansowania, które w jej ocenie – w świetle art. 122 ust. 2a Prawa oświatowego - powinno wynosić 10.000 zł.
Decyzją z dnia 3 lutego 2022 r. nr SKO.423.1.2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 122 Prawa oświatowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Kolegium, wskazując na dokonaną w dniu 1 września 2019 r. mocą art. 1 pkt 55 lit. a ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2245 ze zm.) nowelizację art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego uznało, że organ pierwszej instancji pominął okoliczność, że pracodawca nie posiada statusu "rzemieślnika" w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1267), a zatem nie została spełniona przesłanka z art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa oświatowego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2019 r., mając na uwadze zdanie przez młodocianego ucznia egzaminu zawodowego czeladniczego. Analizowana zmiana treści art. 122 Prawa oświatowego wprowadziła do aktu prawnego rangi ustawowej w sprawach dotyczących dofinansowania kosztów młodocianego pracownika obowiązek jednoczesnej weryfikacji przez organ właściwy, czy pracodawca jest rzemieślnikiem w rozumieniu ustawy o rzemiośle, czy takiego przymiotu jest pozbawiony oraz czy w związku z wynikami takiego ustalenia młodociany pracownik zdał właściwy egzamin wyszczególniony rozłącznie w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz lit. b Prawa oświatowego.
Jak podał organ odwoławczy, organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, zatem organ I instancji obowiązany był zastosować przepis art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. W konsekwencji zdanie egzaminu przed izbą rzemieślniczą wyklucza prawo do przedmiotowego dofinansowania. W świetle art. 2 ust. 1, 4 i 6 ustawy o rzemiośle, Spółka nie zalicza się do podmiotów, którym można przyznać status rzemieślnika. Przepis ten reguluje pojęcie "rzemieślnika", którym zasadniczo będzie osoba fizyczna, bądź wymienione tym przepisem spółki. Pracownik winien zdać egzamin zawodowy przed okręgową komisją egzaminacyjną.
Zastosowanie się do nowej regulacji pozostawało zatem – w ocenie Kolegium – w gestii pracodawcy, jak też dostosowanie się do nowych wymogów. Nie może być mowy o sytuacji zaskakującej pracodawcę. Kierując się wykładnią mających w sprawie zastosowanie przepisów Kolegium nie miało możliwości uwzględnienia argumentacji strony dotyczącej wysokości przyznanych ww. decyzją kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W ocenie Kolegium inna decyzja organu odwoławczego naruszałaby rażąco przepis art. 122 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, a w związku z tym, mimo odwołania strony od decyzji przyznającej przedmiotowe dofinansowanie, należało orzec na niekorzyść strony, zgodnie z art. 139 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję P. Spółka z o.o. w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w kwocie 10000 zł. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że ma zawartą umowę o pracę z osobą posiadającą kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.
Zdaniem skarżącej, wobec zmiany przepisu art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego należy mieć na względzie, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP należy stosować normę względniejszą. Skoro zatem złożony wniosek dotyczył przyznania dofinansowania za okres od 1 września 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r., zastosowanie powinny mieć przepisy w brzmieniu obowiązującym przed datą 1 września 2019 r., umożliwiające przyznanie dofinansowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, a w szczególności art. 122 tej ustawy regulujący kwestie dotyczące dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, który – co istotne - uległ zmianie z dniem 1 września 2019 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2245).
Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego przed ww. nowelizacją: "Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
- 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;
- 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1".
Po nowelizacji art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego uzyskał następujące brzmienie: "Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
- 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;
- 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:
- a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz. 1267 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 1495),
- b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy;
- 3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1".
Kwestią bezsporną pozostaje - jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji – że młodociany pracownik D. B. zawarł ze skarżącą spółką w dniu 1 września 2018 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, w której wskazano, że nauka zawodu – 712905 trwa od 1 września 2018 r. do dnia zdania egzaminu czeladniczego/sprawdzającego, nie dłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2021 r. Wskazano, że przygotowanie zawodowe będzie się odbywało pod nadzorem Ł. Z., który posiada kwalifikacje zawodowe: dyplom mistrzowski nr [...] z dnia 29 września 2017 r. wydany przez Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości Pomorza Środkowego w S. oraz przygotowanie pedagogiczne – zaświadczenie o ukończeniu kursu z dnia 18 września 2017 r. Opisana umowa została wpisana przez Cech Rzemiosł Różnych w S. do Ewidencji umów pod numerem [...]. W dniu 4 listopada 2021 r. D. B. przystąpił do egzaminu czeladniczego przed Komisją Egzaminacyjną Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości Pomorza Środkowego w S. i złożył z pozytywnym wynikiem ten egzamin, uzyskując świadectwo czeladnicze [...].
W ocenie organu odwoławczego koniecznym wymogiem uzyskania dofinasowania przez skarżącą spółkę kosztów kształcenia młodocianego pracownika było przystąpienie i zdanie przez niego egzaminu zawodowego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa oświatowego, nie zaś egzaminu czeladniczego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a tejże ustawy, gdyż – jak przyjęły organy - skarżąca spółka posiada status pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem.
Należy zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że ustawodawca, zmieniając z dniem 1 września 2019 r. brzmienie art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, nie ustanowił w tym zakresie żadnych przepisów przejściowych. Co do zasady brak uchwalenia przepisów intertemporalnych w przepisach nowelizacyjnych oznacza - na gruncie orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego - obowiązek stosowania przepisów nowego prawa. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2008 r. (sygn. akt K 30/06, OTK-A 2006/10/149; Dz. U. z 2006 r. Nr 206, poz. 1522) wyraził bowiem stanowisko, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jego zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne.
Mając na względzie powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że w ocenie Sądu taka wyjątkowa sytuacja dotyczy okoliczności niniejszej sprawy. Również - poza niewielkimi wyjątkami - orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych wyraziło takie właśnie stanowisko, w którym prymat przyznano ochronie racji aksjologicznych (por. wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 787/21 oraz z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 46/21; w Krakowie z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 558/20; w Poznaniu z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 230/21 oraz z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 793/20; w Lublinie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 266/19).
Podkreślić należy, że stosowanie zasad prawa może doprowadzić do ich kolizji - tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – mając z jednej strony obowiązującą zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. (a także w art. 7 Konstytucji RP), a z drugiej zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Argumentem przemawiającym za przyznaniem warunkowego pierwszeństwa zasadzie sprawiedliwości społecznej w tym przypadku jest ratio legis art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, zgodnie z którym ustawodawca dąży do wynagradzania pracodawców, którzy podejmują się dodatkowo, oprócz prowadzenia własnej działalności gospodarczej, kształcenia młodocianych pracowników, a także orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do stanu prawnego sprzed 1 września 2019 r., w świetle którego nie jest istotne, czy młodociany pracownik zda egzamin zgodnie z § 11 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, jak i wówczas, gdy zda egzamin z pominięciem tego rozporządzenia, a wyłącznie na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie (zob. wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 288/21; w Poznaniu z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 325/19 oraz z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 324/19).
Warto też zwrócić uwagę na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt I OSK 274/09, w którym NSA stwierdził, że jeżeli młodociany ukończy naukę zawodu złożeniem egzaminu na podstawie któregokolwiek z rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej - z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobów oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 83 poz. 562 ze zm.) bądź z dnia 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytułu czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzonych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 215 poz. 1820), spełniony zostanie warunek otrzymania dofinansowania.
W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 września 2019 r. sądy administracyjne rozstrzygając sprawy z zakresu dofinansowania kształcenia młodocianych pracowników stosowały wykładnię rozszerzającą w zakresie, w jakim ustawodawca nie sprecyzował w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego wymogów co do obowiązku zdawania konkretnego egzaminu przed podmiotem, o którym mowa w pkt 1 omawianego przepisu.
Podkreślenia wymaga również, że sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). Sprawując wymiar sprawiedliwości i rozstrzygając sporne zagadnienia sądy uprawnione są do wyważenia racji stron procesu w ramach wykładni i stosowania relewantnych norm prawnych. Nie do pogodzenia z istotą wymiaru sprawiedliwości - w realiach rozpoznawanej sprawy - byłoby przyjęcie interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów w sposób prowadzący do sytuacji, w której pracodawca zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego przed 1 września 2019 r., poniósł koszty kształcenia młodocianego pracownika, który zdał egzamin określony w umowie, a następnie zostałby pozbawiony dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Dlatego też Sąd za zasadne uznał podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego przez organ odwoławczy.
Nie budzi również wątpliwości, że na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa oświatowego w obecnym brzmieniu pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał "w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle".
Dokonując wykładni tego ostatniego przepisu, należy – w ocenie Sądu – brać pod uwagę nie tylko jego literalne brzmienie, jak w istocie uczyniły to organy, ale także posłużyć się dyrektywami wykładni celowościowej i systemowej. Skoro bowiem ustawodawca w art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego dopuszcza przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika pracodawcy, który sam nie posiada kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, pod warunkiem, że kwalifikacje takie posiada osoba przez niego zatrudniona, to nie sposób przyjąć, że w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy mowa jest wyłącznie o rzemieślniku w rozumieniu ustawy o rzemiośle.
Należy zresztą zauważyć, że sam ustawodawca nie odsyła wprost do ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, a jedynie do rozporządzenia określającego warunki powoływania komisji egzaminacyjnych izb rzemieślniczych wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 4 tej ustawy (obecnie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie egzaminu czeladniczego, egzaminu mistrzowskiego oraz egzaminu sprawdzającego, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych; Dz. U. z 2017 r., poz. 89 ze zm.).
Wnioski dotyczące wykładni art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa oświatowego pośrednio potwierdzają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2010 ze zm.), w którym wskazano, że wymóg posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu nie dotyczy pracodawców, w imieniu których przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzą uprawnieni do tego pracownicy (§ 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 3c powołanego rozporządzenia).
Zważywszy przy tym na cel regulacji tych przepisów, które mają w założeniu zachęcić pracodawców do kształcenia zawodowego młodocianych poprzez dofinansowanie kosztów takiego kształcenia przyjąć należało, że dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa oświatowego nie tylko pracodawcom będącym rzemieślnikami w rozumieniu ustawy o rzemiośle, ale również pracodawcom, w imieniu których zakład prowadzi albo u których zatrudniona jest osoba, która jest rzemieślnikiem (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 316/20 i z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 1490/20).
W świetle zaś art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o rzemiośle dowodem kwalifikacji zawodowych w rzemiośle jest m.in. dyplom mistrza w zawodzie odpowiadającym danemu rodzajowi rzemiosła, co w niniejszej sprawie zostało przez skarżącą spółkę spełnione, skoro zatrudniony w spółce Ł. Z., legitymujący się dyplomem mistrzowskim, nadzorował przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika D. B. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że decyzja organu drugiej instancji zapadła z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa oświatowego mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie, stosownie do art. 153 p.p.s.a. Rzeczą organu odwoławczego będzie ponowne rozpatrzenie odwołania z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej przez Sąd i dokonanie analizy stanowiska skarżącej spółki dotyczącego wysokości przyznanego dofinansowania. Skoro organ odwoławczy nie dokonał oceny w tym zakresie, nie jest możliwe merytoryczne badanie tej kwestii przez Sąd.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).