Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia 30 marca 2016 r. wydanymi w sprawach III SO/Gd 34/16 oraz III SO/Gd 39/16 (zarejestrowanych następnie pod sygn. III SA/Gd 454/16 oraz III SA/Gd 459/16), referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącym prawo pomocy przez ustanowienie adwokata przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego.
Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła ww. sprawach na pełnomocnika skarżących z urzędu adwokata K. K. Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej jako p.p.s.a.), połączył do wspólnego rozstrzygnięcia dwie oddzielne sprawy ze skarg wniesionych przez I. i K. małżonków T. Na rozprawie stawił się adwokat T. P., upoważniony do zastępowania pełnomocnika skarżących, który wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając że nie zostały one poniesione w części ani w całości.
Wyrokiem z dnia 22 września 2016 r. WSA w Gdańsku oddalił skargi.
Na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
W niniejszej sprawie do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Z uwagi na połączenie przez Sąd do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch spraw ze skarg I. i K. małżonków T. należało przyjąć, że pełnomocnik udzielił skarżącym pomocy prawnej w każdej z połączonych spraw.
Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za każdą z połączonych spraw w wysokości ½ opłaty maksymalnej. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika.
W związku z powyższym należne wnioskodawcy wynagrodzenie przysługuje w wysokości 480 zł (240 zł x 2), co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 590,40 zł.
Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.