Uzasadnienie
D. E. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 maja 2018 r. nr [...]. Zaskarżony rozkaz personalny utrzymuje w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia 29 marca 2018r. nr [...], na mocy którego przedłużono okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego wskazując, że bezterminowe zawieszenie w czynnościach służbowych może wyrządzić mu szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tak więc zaistnienie przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.
Skarżący, w ocenie Sądu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wykazał. Wskazał jedynie, że skoro w rozkazach personalnych nie został precyzyjnie określony okres zawieszenia w czynnościach służbowych, a nawet w przybliżeniu nie jest znana data zakończenia postępowania karnego, to czas zawieszenia jest zawieszeniem bezterminowym. Nie będzie wobec tego miał szans na oczyszczenie się w ciągu 12 miesięcy od zawieszenia, co może spowodować dla niego negatywne i nieodwracalne skutki.
Należy zauważyć, że wykonanie rozkazu personalnego dotyczącego zawieszenia w obowiązkach służbowych – co do zasady – nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Może wiązać się jednie ze zmniejszeniem płatności w okresie zawieszenia. Zgodnie jednak z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 2067) po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Zdaniem Sądu skarżący, wskazując na możliwość nieoczyszczenia się w ciągu 12 miesięcy nawiązuje do hipotetycznej możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który stanowi, że możliwe jest zwolnienie ze służby policjanta w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Jednak na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji istnieje - w przypadkach określonych tym przepisem - podstawa do przywrócenia do służby policjanta, zwolnionego ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć należy przy tym, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, stąd argumentacja skargi nie mogła mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania wpadkowego.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.