Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 maja 2006 r. S. C. zwrócił się do Starosty o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji pojazdu zakończonego ostateczną decyzją z dnia 12 kwietnia 2005 r.
Uzasadniając przedmiotowy wniosek w/w podniósł, iż w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. utracił moc § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu zobowiązujący do uiszczenia kwoty 500 zł za wydanie karty pojazdu.
Tym samym zaistniała konieczność wyeliminowania poprzedniej decyzji z obrotu prawnego oraz wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie rejestracji, uwzględniającego nakazanie zwrotu w/w kwoty jako uiszczonej bez podstawy prawnej.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2006 r. organ wznowił postępowanie w sprawie.
Następnie decyzją z dnia 11 września 2006 r. Starosta odmówił uchylenia wydanej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu. Jednocześnie organ odmówił zwrotu opłaty administracyjnej za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że decyzja dotycząca rejestracji pojazdu została wydana na podstawie art. 73 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten nie był zaś przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, co uniemożliwia uchylenie wydanego rozstrzygnięcia.
W dniu 21 sierpnia 2008 r. do Starosta Powiatowego w C. wpłynął wniosek S. C. o zwrot opłaty za kartę pojazdu.
We wniosku powołany został art. 90 TWE oraz ponownie w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Nadto strona podała, że opłata - w sposób nieuprawniony uprzywilejowując używane pojazdy krajowe - została pobrana w wysokości zawyżonej, co uzasadnia jej zwrot.
Starosta zwrócił w/w wniosek wskazując, że "w tej sprawie odmówiono wznowienia postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu oraz zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu".
Następnie S. C. pismem z dnia 29 września 2008 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu.
W odpowiedzi na w/w wezwanie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
W skardze na czynność materialno – techniczną Starosty wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. C. wskazał, że czynność ta została podjęta z naruszeniem art. 90 TWE w związku z treścią opisanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Tym samym - z uwagi na naruszenie prawa - konieczne jest uchylenie zaskarżonej czynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. pełnomocnik organu podniósł, że skarżący wniósł pismo wzywające do usunięcia naruszenia prawa po upływie przepisanego 14 – dniowego terminu. Tym samym żądanie skarżącego jest bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności uznać należy za nietrafne stanowisko organu, iż o wniosku identycznej treści rozstrzygnął już ostateczną decyzją z dnia 11 września 2006r. nr [...], którą po wznowieniu postępowania odmówił: uchylenia decyzji Starosty z dnia 12 kwietnia 2005r. o rejestracji pojazdu [...] oraz zwrotu opłaty administracyjnej za wydanie karty pojazdu pobranej przy czynnościach związanych z wydaniem przedmiotowej decyzji. Zauważyć należy, że mimo, iż w tej sprawie organ postąpił inaczej niż w sprawach o sygn. IIISA/Gd 453/08 i IIISA/Gd 544/08 /czego w związku z treścią swojego pisma z dnia 18.09.2008r.k.18 akt - wydaje się sam nie dostrzegać /, to wydanie decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jest decyzja o rejestracji pojazdu, nie uniemożliwia stronie wystąpienia z wnioskiem o dokonanie przez organ czynności materialno – technicznej zwrotu bądź odmowy zwrotu opłaty w części bezprawnie zawyżonej.
Wniosek skarżącego z dnia 31 maja 2006r. dotyczył de facto żądania zwrotu "nadpłaty" a nie wznowienia postępowania w przedmiocie rejestracji samochodu. Rozpoznanie w tym trybie przedmiotowego wniosku dotknięte jest wadą i nie skutkuje "stanem rzeczy osądzonej" w tym zakresie.
Konsekwencją powyższego jest ustalenie braku przeszkód procesowych do rozpoznania wniosku z dnia 18 września 2008r./data wpł. do organu 21.08.2008r/ o zwrot opłaty za kartę pojazdu – samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] w części bezprawnie zawyżonej.
Przypomnieć trzeba, że skarżący uiścił opłatę za kartę pojazdu w związku z rejestracją w/w samochodu na podstawie § 1 ust.1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U nr 137 poz.1310 ze zm.), który to przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04 (Dz.U nr 15 poz.119) został uznany za niezgodny z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust.5 Prawa o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust.1 i art. 217 Konstytucji, ponieważ określona w tym przepisie wysokość opłaty (500 zł.) za wydanie karty pojazdu nie uwzględnia wytycznych ustawowych co do określenia wysokości tej opłaty i jest to opłata zbyt wysoka. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 5 w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4 tego przepisu, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07, która stanowi potwierdzenie stanowiska orzeczniczego w tym przedmiocie tut. Sądu przyjął, iż skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U nr 137 poz.1310 ze zm.) jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art.3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153 poz.1270).
W przypadku zatem żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub w części, bez względu na motywy żądania, przedmiotem sprawy jest to, czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty wynikający z przepisu prawa. Nie ulega wątpliwości, że uiszczenie opłaty za kartę pojazdu jest wykonaniem przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, o którym organ nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Wobec tego żądanie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności, które strona może poddać kontroli sądu administracyjnego, przy czym skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie wła ściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa / art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organu, przesłanka ta została spełniona.
Skarżącemu bowiem organ w dniu 18 września 2008r. /pismo dor. w dniu 22.09.08r /odmówił zwrotu "nadpłaconej" opłaty co spowodowało z zachowaniem terminu z art. 52 § 3 upsa. wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - poprzez zwrot opłaty w części bezprawnie zawyżonej. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, w związku z poglądem prezentowanym przez organ, że termin o którym mowa wyżej, odnosi się do czynności materialno – technicznej polegającej na odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu w części pobranej ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust.3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust.5 a nie jak podnosi organ, czynności materialno – technicznej zobowiązania do uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, która jest podejmowana w związku z postępowaniem o rejestrację pojazdu.
Zarzuty organu, że to on ponosi w całości negatywne konsekwencje błędu ustawodawcy, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie mogą odnieść zamierzonego skutku z przyczyn wyżej opisanych. Skoro bowiem prawo daje obywatelowi uprawnienie do odzyskania opłaty w części bezprawnie zawyżonej, to argumenty odnoszące się do niekorzystnych skutków takiej sytuacji dla budżetu organu, nie mogą determinować oceny prawnej żądania strony.
Niezależnie od dotychczasowych rozważań, Sąd w tym składzie podziela stanowisko zawarte w przywołanej uchwale NSA i uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18.06.2008r. w sprawie I OSK 52/07, zgodnie z którym dopuszczalna jest również dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, droga sądowa przed sądem powszechnym. Należy przy tym dodać, że stwierdzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, iż w oznaczonym zakresie powstaje obowiązek administracyjny strony lub nie, nie wyklucza dochodzenia przez stronę roszczenia o zapłatę w zakresie dotyczącym tego obowiązku, jeżeli organ nie wykona świadczenia. Rozstrzygnięcie sądu administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu takiego obowiązku może mieć zasadnicze znaczenie w toku rozpoznawania sprawy cywilnej o zapłatę.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 146 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi w całości.