Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2008 r. Burmistrz Miasta, powołując się na treść art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu B. S. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w M..
Z wnioskiem o wymeldowanie brata B. S. z miejsca pobytu stałego wystąpiła J. P.. Organ ustalił, że B. S. w spornym lokalu nie przebywa. On sam oświadczył, że w przedmiotowym lokalu nie przebywa od października 2003 r. -mieszka u brata w lokalu położonym w M. przy ul. [...]. Obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w S..
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. S. wskazując, iż jest ona dla niego krzywdząca i godząca w jego interes prywatny. Podniósł, że organ I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych, jak też nieprawidłowo ocenił przesłanki, na podstawie których dokonał wymeldowania. Podał, że jego nieobecność w spornym lokalu jest spowodowana pobytem w Zakładzie Karnym, a lokalu nie opuścił dobrowolnie, lecz na skutek działań jego siostry J. P..
Wojewoda decyzją z dnia 7 października 2008 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że B. S. w spornym lokalu nie zamieszkuje. Przed aresztowaniem sporadycznie w nim przebywał. Jego centrum życiowe znajdowało się w innym miejscu. Okoliczność tę potwierdził sam skarżący wskazując, że w przedmiotowym lokalu nie przebywał od czasu opuszczenia Zakładu Karnego w 2003 roku. Co więcej -B.S. został aresztowany nie w spornym lokalu, lecz w miejscu zamieszkania swojego brata, tj. w mieszkaniu położonym przy ul. [...] w M.. Organ podał również, iż organ prowadzący postępowanie opiera się na obowiązujących przepisach i stwierdza, czy osoba, w stosunku do której postępowanie się toczy faktycznie nie zamieszkuje w lokalu. W sprawie niniejszej ta przesłanka została spełniona. Organ wskazał, że instytucja zameldowania ma charakter jedynie ewidencyjny i powinna odzwierciedlać istniejący stan faktyczny. Pobyt w zakładzie karnym może być traktowany jako pobyt czasowy bez zamiaru zmiany pobytu stałego, jednak z zebranego materiału dowodowego wynika, że ostatnim miejscem pobytu stałego B. S. nie był sporny lokal, a tylko wówczas można byłoby wydać decyzję o odmowie wymeldowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję B.S. zarzucił powierzchowne zebranie materiałów dowodowych i stronniczość w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Stwierdził, że jego centrum życiowe było trudne do określenia ze względu na to, że podstępnie został wyrzucony z przedmiotowego lokalu przez siostrę J. P. i jej byłego męża P. P., wobec tego nie można mówić o dobrowolnym opuszczeniu przez niego lokalu. Wyjaśnił, że nie przebywał w lokalu z powodu przykrych wydarzeń losowych, tj. pobytu w zakładzie karnym od 2000 do 2003 r. oraz od 2006 r. do chwili złożenia skargi. Dlatego zamieszkiwał u brata przy ul. [...] w M., jednak tylko czasowo, bez zamiaru zmiany pobytu stałego. Wskazał, że w dniu 1 czerwca 2006 r. nie został zatrzymany w mieszkaniu brata, lecz w centrum miasta. Podniósł ponadto, iż w jego przypadku zameldowanie nie ma charakteru jedynie ewidencyjnego, bowiem utrata stałego meldunku pozbawi go prawa do otrzymania zasiłku stałego oraz utrudni uzyskanie świadczeń lekarskich i ubezpieczenia zdrowotnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Organ dodał ponadto, odnosząc się do wywodów skarżącego dotyczących skutków braku zameldowania, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący winien zameldować się w miejscu pobytu i z poświadczeniem zameldowania zgłosić się do Ośrodka Pomocy Społecznej, a także do najbliższego oddziału NFZ w celu rejestracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Przez opuszczenie miejsca stałego pobytu w rozumieniu przywołanego przepisu należy rozumieć dobrowolne i trwałe zaniechanie zamieszkiwania w nim, w wyniku którego miejsce to przestało być miejscem koncentracji życiowych interesów osoby w nim zameldowanej. W przedmiotowej sprawie niesporna jest okoliczność, że skarżący w przedmiotowym lokalu nie mieszka. Skarżący w toku postępowania administracyjnego podał, że stan taki istniał od chwili opuszczenia przez niego zakładu karnego w październiku 2003 r. Skarżący przebywał od tego czasu w mieszkaniu swojego brata, położonym w M. przy ul. [...], aż do czasu ponownego osadzenia w zakładzie karnym.
Mając te fakty na uwadze organy w sprawie niniejszej prawidłowo ustaliły, że centrum życiowym skarżącego nie jest lokal, w którym jest on zameldowany na pobyt stały. Skarżący bowiem od października 2003 r. do ponownego osadzenia w zakładzie karnym w 2006 r. mieszkał u brata. To, czy w 2006 r. został zatrzymany w mieszkaniu brata, czy w centrum miasta (jak twierdzi skarżący w skardze) nie ma większego znaczenia, bowiem miejscem zamieszkania skarżącego było w tym momencie mieszkanie brata. Organy prawidłowo też uznały, że opuszczenie miejsca stałego pobytu przez skarżącego miało charakter dobrowolny, co pozwalało na wydanie decyzji o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego.
W związku z twierdzeniami skarżącego, że opuszczenie przez niego spornego lokalu było pozbawione cech dobrowolności trzeba przywołać ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać sytuację, w której osoby dotychczas zameldowane zostały usunięte z lokalu i do niego nie dopuszczone, a nie skorzystały we właściwym czasie z przysługujących im środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 521/06, system informacji prawnej LEX nr 338851).
Z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania można wystąpić zarówno będąc na wolności, jak i przebywając w zakładzie karnym. Skarżący, który twierdził, że został przez siostrę zmuszony od opuszczenia lokalu nawet nie podnosił, by starał się kiedykolwiek o przywrócenie mu naruszonego posiadania.
Mając na uwadze powyższe brak podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Odnosząc się na koniec do twierdzeń skarżącego, iż w jego przypadku zameldowanie nie ma charakteru jedynie ewidencyjnego, bowiem brak meldunku pozbawi go świadczeń należy stwierdzić, że tego rodzaju zarzut nie może być skutecznie podniesiony w sprawie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Przesłanki wymeldowania wynikają z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i z żadnego z nich nie wynika, by organ mógł kierować się jakimikolwiek innymi względami przy wydawaniu decyzji o wymeldowaniu, niż określone w art. 15 ust. 2 przywołanej ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 250 p.p.s.a.