Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 września 2020 r. odmówił T. F. (zwanemu dalej również "stroną" lub "skarżącym") przyznania świadczenie pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad żoną I. F., od dnia 1 czerwca 2020 r.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 3 pkt 11 oraz pkt 21 lit. a, art. 17 ust. 1, ust. 1b, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) – dalej powoływanej jako "ustawa" lub "u.ś.r.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2020 r. poz. 256 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 12 grudnia 2020 r. wpłynął wniosek pełnomocnika T. F. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad żoną.
Z przedłożonej przez stronę dokumentacji wynika, że I. F. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w T. z dnia 1 lipca 2019 r. nr [...] zaliczającego ją do stopnia niepełnosprawności znacznego, przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 9 maja 2018 r. i nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że niepełnosprawność nie powstała przed ukończeniem przez I. F. 18 roku życia, ani w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z posiadanego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, że w momencie zaliczenia do znacznego stopnia niepełnosprawności, miała ukończone 53 lata. Organ stwierdził, że w związku tym nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1b ustawy.
Organ wskazał, że główną jednak przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – wynikającą z treści art. 17 ust. 1 ustawy - jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki, a rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osoby sprawującej opiekę, bądź jej niepodejmowaniem w tym celu. Występowanie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy brakiem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a faktem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną jest konieczną przesłanką przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie każdy bowiem brak zatrudnienia uzasadnia przyznanie przedmiotowego świadczenia, a tylko taki, który został spowodowany i wiąże się bezpośrednio z koniecznością sprawowania rzeczywistej opieki nad osobą niepełnosprawną. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzasadnia wyłącznie opieka, która na tyle absorbuje osobę opiekuna, że wyklucza podjęcie przez niego jakiejkolwiek aktywności zawodowej. W szczególności opieka taka winna być rzeczywista, stała, długotrwała i codzienna.
Z akt sprawy wynika, że strona w przeszłości podejmowała zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Strona wskazała ostami okres zatrudnienia/ubezpieczenia społecznego "od 01.02.2005 do 31.12.2006" (oświadczenie dot. okresów składkowych i nieskładkowych), a "od 01.03.2007 do 20.04.2017" strona wykonywała prace dorywcze. Zgodnie z załączonym zestawieniem okresów zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, działalności i innych okresów, jako ostatni okres wskazano umowę o pracę na czas określony od 29.09.2005 do 31.12.2006 [...].
W dniu 17 czerwca 2020 r., w trakcie przeprowadzania telefonicznego wywiadu środowiskowego, I. F. oświadczyła, że jej mąż przebywa w pracy w delegacji i nie będzie go 2 tygodnie w domu. W toku postępowania strona wskazywała, że w ramach opieki nad żoną wykonuje następujące czynności - kąpiel – 3 x w tygodniu, mycie włosów – 2 x w tygodniu, wymiana pieluchomajtek - codziennie, przygotowanie posiłków codziennie. Co do pozostałych czynności w ramach sprawowanej opieki nie sprecyzowała ich częstotliwości. Zdaniem strony, na czynności związane z opieką poświęca średnio 4-6 godzin dziennie. W dniu 7 września 2020 r. w trakcie ponownego kontaktu pracownika socjalnego ustalono, że żona strony porusza się samodzielnie, jednak potrzebuje pomocy w formie: ubrania się, umycia się, przygotowania posiłku, robienia zakupów, wykup leków, czy zawiezienia do lekarzy. W trakcie tej rozmowy T. F. oświadczył, że po powrocie z delegacji (była to praca dorywcza) już nie pracuje.
Organ stwierdził, że strona była aktywna zawodowo w miesiącu czerwcu 2020 r., a zatem w okresie, w którym deklarowała sprawowanie opieki uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia. Sprawowanie w tym okresie opieki nie kolidowało z wykonywaniem pracy zarobkowej i to wiążącej się z całkowitym brakiem obecności w miejscu zamieszkania osoby wymagającej opieki. W ocenie organu, sprawowana opieka nie absorbuje strony w takim stopniu, że wyklucza podjęcia aktywności zawodowej.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji wskazując na naruszenie art. 17 ust. 1b ustawy, tj. prawa materialnego polegającego na nieuwzględnieniu okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do stwierdzenia niekonstytucyjności części ww. normy prawnej w zakresie jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, przez co nastąpiło naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 listopada 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co do braku związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad żoną, a rezygnacją strony z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, bądź jej niepodejmowaniem w tym celu. Organ stwierdził, że skoro T. F. był w delegacji 2 tygodnie i jego opieka w tym czasie nie była dla żony konieczna, to wszelkie inne wyjaśnienia złożone w trakcie drugiego wywiadu środowiskowego, są mało wiarygodne.
T. F., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w sprawie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skarżący sprawuje opiekę nad niepełnosprawną żoną, która to opieka uniemożliwiała mu podjęcie zatrudnienia. Obecnie obowiązująca ustawa o świadczeniach rodzinnych nie uzależnia uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od konieczności sprawowania opieki przez całą dobę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że
- 1. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu;
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka;
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
1b. ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:
- 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub
- 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia twierdząc, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem z załączonego do akt sprawy orzeczenia o stopniu o niepełnosprawności wynika, że niepełnosprawność jego żony powstała później niż do ukończenia 18 roku życia i później niż w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej.
Organ drugiej instancji nie podzielił tego stanowiska, wskazując, że przy rozważaniu tej kwestii, konieczne jest wzięcie pod uwagę treści i skutków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13, Dz. U. z 2014 r. poz. 1443; OTK-A 2014/9/104).
Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie jest dla skarżącego korzystne i nie było w skardze kwestionowane. Wskazać należy, że pogląd ten jest prawidłowy.
Trybunał Konstytucyjny w punkcie 2 sentencji wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W kwestii skutków cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego istnieje ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, które w odniesieniu do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych wnoszących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po wyroku Trybunału, dostrzegają jego wpływ na obecną sytuację tych podmiotów i wyrażają stanowisko o konieczności uchylenia decyzji (por.m.in. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 923/16, wyrok z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1578/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1026/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 623/15, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 366/15, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 51/17).
Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko dotyczące możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bez względu na czas powstania niepełnosprawności osoby niepełnosprawnej, uznając za błędny pogląd organu pierwszej instancji w tym zakresie.
Organy obu instancji wskazały, że przyczyną odmowy przyznania świadczenia jest brak przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., t.j. istnienia związku przyczynowego pomiędzy zapewnieniem przez skarżącego niepełnosprawnej żonie opieki a zaprzestaniem podejmowania przez niego zatrudnienia. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzasadnia bowiem wyłącznie opieka, która na tyle absorbuje opiekuna, że wyklucza podjęcie przez niego jakiejkolwiek aktywności zawodowej.
Niewątpliwie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedynie osobie, która spełnia łącznie przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy istotna jest zatem ocena, czy zakres (charakter) sprawowanej przez skarżącego opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Organ odwoławczy wskazał, że z dokonanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustaleń wynika, że skarżący już po złożeniu wniosku o przyznanie świadczenia był w dwutygodniowej delegacji, podejmował pracę dorywczą poza miejscem zamieszkania. Organ wskazał, że skoro w tym czasie opieka skarżącego nad żoną nie była konieczna, to wszelkie inne oświadczenia, co do zakresu sprawowania opieki, uznać należy za niewiarygodne.
Ocena prawidłowości wydanej decyzji wymagała rozważenia dwóch kwestii, po pierwsze prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego oraz oceny charakteru sprawowanej opieki w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.
Ustalenie dotyczące wyjazdu skarżącego na okres dwóch tygodni w celu pracy dorywczej, zostało dokonane na podstawie oświadczenia złożonego przez żonę skarżącego i nie było przez strony kwestionowane. W trakcie drugiego wywiadu środowiskowego żona skarżącego wskazała, że sprawowanie opieki jest dla niej niezbędne i mąż tą opiekę sprawuje. Organy nie dały wiary jej wyjaśnieniom w tym zakresie, wskazując, że wyjazd przez skarżącego na dwa tygodnie i pozostawienie żony w tym czasie bez opieki są sprzeczne ze złożonymi wcześniej wyjaśnieniami.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania dokonanej przez organy oceny i poczynionych ustaleń.
Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W art. 80 k.p.a. ustawodawca statuując zasadę swobodnej oceny dowodów wskazał, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ przy ustalaniu stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, zgodnie z własną oceną materiału dowodowego, w danej sprawie ustalić stan faktyczny. Ocenę dowodów organ obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem, organ orzekający ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego (dowodowego) na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego. Ocena dowodów jest "czynnością myślową" i jak każda czynność tego rodzaju powinna opierać się na zasadach logicznego myślenia.
Nadto wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, organ powinien zawrzeć w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3).
Sąd, dokonując w niniejszej sprawie kontroli działania organu w tym zakresie stwierdził, że dokonana ocena nie przekracza granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki a jej wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji gdy skarżący podejmuje zatrudnienie na okres dwóch tygodni i to poza miejscem zamieszkania, trudno uznać za wiarygodne twierdzenia, że sprawuje on nad żoną codzienną opiekę, która ma charakter niezbędny i ciągły.
Przechodząc do oceny, czy zakres (charakter) sprawowanej przez skarżącego opieki nad niepełnosprawną żoną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, Sąd stwierdził, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe.
Ustawa o świadczeniach rodzinnych w słowniku wyrażeń ustawowych w art. 3 pkt 22 nie zawiera definicji sprawowania opieki, niemniej z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wywieść można, że opieka musi być stała lub długoterminowa. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych nie musi to być opieka całodobowa, jednak, nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2201/15).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2820/13, wskazał, że z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, iż podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, należąca do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, jest rezygnacja z pracy zarobkowej spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności, przy czym na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy. Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną.
Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie pracy zarobkowej. Związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji stwierdził, że podstawą odmowy przyznania świadczenia jest niespełnienie przez skarżącego wymogów wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Sprawowanej przez skarżącego nad żoną opiece nie można bowiem przypisać przymiotu ciągłej i nieprzerwanej. Nadto, skoro skarżący, opuszcza miejsce zamieszkania i wyjeżdża w celach związanych z pracą dorywczą na okres dwóch tygodni, pozostawiając niepełnosprawną żonę, to zakres sprawowanej opieki nie jest przeszkodą w podjęciu aktywności zawodowej. W opozycji do stanowiska organu odwoławczego we wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik skarżącego ograniczył się do stwierdzenia, że skarżący sprawuje opiekę nad żoną, opieka ta uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia i opieka ta nie musi być opieką całodobową.
Sąd zaaprobował stanowisko organu drugiej instancji, że w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych, skarżącemu nie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Niewątpliwym jest bowiem, że z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że sprawowana przez niego opieka nie stanowi opieki codziennej i stałej.
Wskazać należy, że o ile opieka nad osobą niepełnosprawną nie musi być opieką całodobową, musi mieć ona jednak charakter stały, a za taką nie można niewątpliwie uznać opieki, w której występują dwutygodniowe przerwy, spowodowane świadczeniem przez opiekuna pracy dorywczej. Organ słusznie podkreślił fakt, że skarżący był zatrudniony poza miejscem zamieszkania. W związku z wyjazdem skarżącego, w czasie dwóch tygodni codzienna opieka skarżącego nad żoną nie była ograniczona godzinowo, lecz w ogóle nie była sprawowana.
Skarżący nie świadczy zatem opieki w sposób codzienny, stały, co wyklucza możliwość przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto taki sposób sprawowania opieki, jak przyjęty przez skarżącego, nie uniemożliwia mu podjęcia zatrudnienia.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).