Uzasadnienie
W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący K. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wskazał, że utrzymuje się z zasiłku stałego z opieki społecznej w kwocie 604 zł. Zamieszkuje u matki, ale nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Jest zobowiązany do opłacania alimentów na dwoje dzieci w wysokości 520 zł. Do wniosku dołączona została decyzja z 9 lutego 2017 r. o przyznaniu zasiłku stałego na okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r.
Rozpoznając wniosek referendarz zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania.
W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje bowiem, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ww. aktu normatywnego, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślić należy, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach uznano, że wniosek ten zasługuje w całości na uwzględnienie. Wnioskodawca wykazał dostatecznie na dzień wydania niniejszego postanowienia, że poniesienie przez niego jakichkolwiek kosztów sądowych nie jest możliwe. Oznacza to także, że zasadne jest ustanowienie dla skarżącego radcy prawnego.
W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.