Uzasadnienie
S. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 marca 2022 r. nr [...], którym organ stwierdził niedopuszczalność odwołania od postanowienia [...] Inspektora Transportu Drogowego o odmowie przeprowadzenia opinii biegłego w sprawie dokonanych pomiarów drewna wykonanych w trakcie kontroli drogowej.
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
W myśl zaś art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W., a zatem właściwym miejscowo do rozpoznania skargi na to postanowienie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Należy przy tym wskazać, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie w tym zakresie.
Sąd wyjaśnia dodatkowo, że w dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.). Stosownie do treści § 1 tego rozporządzenia, rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Ta regulacja, ustanawiająca wyjątek od ogólnej zasady łączącej właściwość sądu z siedzibą organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy ona nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 92a ustawy o transporcie drogowym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia.