Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 23 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 464/17

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 24 października 2016 r., Starosta, na podstawie art. 130a ust. 10h, ust. 10j i ust. 10k ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., nr 152, poz. 1018 ze zm.) oraz art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 525 ze zm.)

1. nałożył na J. Ż. zamieszkałego w Ch. przy ul. [...] obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 4.926,53 zł tytułem kosztów związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu - roweru, usuniętego dnia 7 czerwca 2006 r. z ulicy Ś. w miejscowości Ch., zgodnie z dyspozycją wydaną przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Ch. i przechowywanego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez firmę [...] w Ch. przy ulicy [...], w okresie od dnia 7 czerwca 2006 r. do dnia 7 grudnia 2006 r. oraz od dnia 4 września 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r.

2. nałożył na Skarb Państwa - reprezentowany przez Wojewodę z siedzibą w G. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 4.858,89 zł tytułem kosztów przechowywania wymienionego w pkt 1 orzeczenia pojazdu w okresie od dnia 8 grudnia 2006 r. do dnia 3 września 2010 r.

3. zobowiązał J. Ż. do zapłaty kwoty, o której mowa w pkt 1 oraz reprezentanta Skarbu Państwa - Wojewodę do zapłaty kwoty, o której mowa w pkt 2 orzeczenia w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 7 czerwca 2006 r. z ulicy [...] w miejscowości Ch., zgodnie z dyspozycją wydaną przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Ch. usunięty został rower stanowiący własność J. Ż. z uwagi na fakt kierowania nim przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie jak alkohol. Pojazd ten przetransportowano, zabezpieczono i pozostawiono na przechowanie na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] w Ch.. Pojazd przechowywany był na parkingu do dnia 21 sierpnia 2013 r., kiedy to przekazany został pracownikom Starostwa Powiatowego w Ch.. Działając na wniosek Starosty Sąd Rejonowy w Ch. postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu.

W dniu 5 kwietnia 2016 r. do Starosty wpłynął wniosek M. G. prowadzącego [...] w Ch. o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i zabezpieczonych na parkingu prowadzonym przez wnioskodawcę. Wśród wymienionych znajdował się m.in. przedmiotowy rower. Po rozpoznaniu wniosku postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r. Starosta przyznał dozorcy, w związku z nadzorem przedmiotowego pojazdu, łączną kwotę 9.785,42 zł.

W związku z powyższym, zawiadomieniem z dnia 26 września 2016 r. Starosta wszczął postępowanie w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem ww. pojazdu, jakie powstały od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do momentu zakończenia postępowania w przedmiocie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu.

Opisaną w osnowie decyzją z dnia 24 października 2016 r., nr [...] Starosta nałożył na J. Ż., właściciela przedmiotowego pojazdu, obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 4.926,53 zł tytułem holowania, przechowywania w okresie od dnia 7 czerwca 2006 r. do dnia 7 grudnia 2006 r. oraz od dnia 4 września 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r. i zniszczenia pojazdu, a na Wojewodę obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 4.858,89 zł za przechowywanie pojazdu od dnia 8 grudnia 2006 r. do dnia 3 września 2010 r.

Wojewoda wniósł odwołanie co do pkt 2 i 3 decyzji organu I instancji tj. w zakresie zobowiązania Skarbu Państwa - Wojewody do zapłaty kwoty 4.858,89 zł.

W treści odwołania wskazał, że art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zwana dalej ustawą nowelizującą, nie wskazuje podmiotu, który obowiązany jest w imieniu Skarbu Państwa do ponoszenia wymienionych kosztów przechowywania pojazdu, a także trybu dokonania zwrotu tych kosztów jednostkom prowadzącym parkingi. W związku z tym, że w ocenie Wojewody kompetencji tych nie można domniemywać, przyjęte przez Starostę stanowisko nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Jak podkreślił Wojewoda, przywołany przepis ustawy nowelizującej wprowadza autonomiczna regulację o charakterze przejściowym, zobowiązująca Skarb Państwa do pokrycia kosztów przechowania pojazdu. Za szczególnością nowelizującego przepisu przemawia także jego zakres przedmiotowy, który dotyczy kosztów jedynie za okres od 11 czerwca 2009 r. (utrata mocy art. 130a p.r.d. z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06), do dnia 4 września 2010 r., przy tym tylko tych kosztów, które powstały po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne, jak podkreśla Wojewoda wynikało z braku dokonania nowelizacji zakwestionowanych przepisów przez Skarb Państwa.

W ocenie Wojewody, przepis art. 130a p.r.d. przed nowelizacją nie regulował trybu oni organu reprezentującego Skarb Państwa w zakresie dokonywania zwrotu prowadzącym parkingi kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów. Zgodnie jednak z obowiązującym wówczas brzmieniem art. 174 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. przyjmowało się, że do spraw w zakresie zwrotów kosztów za przechowanie pojazdów stosuje się właśnie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stanowisko Starosty, Wojewoda podważa także z uwagi na brzmienie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw przywoływana dalej jako ustawa nowelizująca, zgodnie z którym, jeżeli bieg termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu rozpoczął się i nie skończył przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, przepadek pojazdów jest orzekany na rzecz powiatu.

Przywołano także brzmienie art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym przepadek pojazdu orzekany jest na rzecz powiatu, który generuje w ocenie Wojewody konsekwencje związane z ponoszeniem kosztów przechowywania i holowania pojazdów przez jego właściciela - podmiot na rzecz którego orzeczono przepadek pojazdów.

Odwołanie od opisanej decyzji wniósł także J. Ż. domagając się uchylenia decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Jak podniesiono w treści odwołania, organ nie wziął pod uwagę, że w dniu 8 czerwca 2006 r. przedmiotowy rower odebrany został przez J. Ż.. Wskazano ponadto na naruszenie art. 130a ust. 10h, 10j, 10k p.r.d. przez jego zastosowanie, a w rezultacie obciążenie właściciela przedmiotowymi kosztami. Zaznaczono, że z dniem 6 grudnia 2006 r. własność roweru przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Podkreślono, że doszło również do naruszenia art. 13 ustawy nowelizującej.

Decyzją z dnia 18 stycznia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw uchyliło punkt 1 zaskarżonej decyzji i przekazało sprawę w jego zakresie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uchyliło punkt 3 zaskarżonej decyzji w zakresie zobowiązania J. Ż. do zapłaty kwoty, o której mowa w punkcie 1 zaskarżonej decyzji, uchyliło punkt 2 zaskarżonej decyzji, uchyliło punkt 3 zaskarżonej decyzji w zakresie zobowiązania reprezentanta Skarbu Państwa Wojewody do zapłaty kwoty, o której mowa w punkcie 2 zaskarżonej decyzji, umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji w zakresie wskazanym w punkcie 3 i 4 niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu wskazano, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W okresie przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. stanowił, że pojazd usunięty z drogi i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, gdyż uznawano go za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Przepis ten został wyeliminowany z systemu prawnego przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, orzekł o niezgodności tej regulacji w zakresie, w jakim przepis ten dopuszczał utratę prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Wskazany przepisy utracił moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP, tj. z dniem 11 czerwca 2009 r.

Ustawa nowelizująca, na mocy której dokonano zmian w treści art. 130a p.r.d. weszła w życie co do zasady w dniu 4 września 2010 r. Zmianą objęto m.in. art. 130a ust. 10 p.r.d., w ten sposób, że orzeczenie o przepadku własności pojazdu przekazano do właściwości sądu powszechnego, zastrzegając, iż następuje ono na rzecz powiatu, a nie jak dotychczas na rzecz Skarbu Państwa.

W obowiązującym więc od dnia 4 września 2010 r. stanie prawnym, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla tych pojazdów - w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 p.r.d. należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych (art. 130a ust. 5f p.r.d.). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi, w myśl art. 130a ust. 10h p.r.d., osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, względnie - solidarnie z właścicielem pojazdu - osoba dysponująca pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się w jej władaniu (art. 130a ust. 10i w związku z art. ust. 10h p.r.d.).

Dodatkowo organ wskazał, że ustawa nowelizująca zawiera przepis art. 13, który stanowi, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia jej w życie, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że analiza powyższego przepisu międzyczasowego daje podstawę do stwierdzenia, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów w przypadkach wymienionych w tym przepisie także wtedy, gdy termin 6 miesięcy od dnia ich usunięcia upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r. Odnosząc powyższe ustalenia do odwołania wniesionego przez Wojewodę organ uznał, że zarzuty w nim podniesione zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Kolegium, brak jest jednak podstaw by kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem przedmiotowego pojazdu obciążać Wojewodę reprezentującego Skarb Państwa, jak orzekł organ pierwszej instancji w zaskarżonej części decyzji.

Kolegium podzieliło stanowisko prezentowane przez WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 528/16 i przywołaną tam argumentację. W wyroku wskazano m.in., że analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 154 - uprzednio Dz.U. Nr 106, poz. 493) nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Takich zaś obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego.

Z kolei NSA w wyroku wydanym w składzie siedmiu sędziów z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14 stwierdził, że - skoro właścicielem pojazdu po orzeczeniu sądu cywilnego o jego przepadku, w oparciu o przepis art. 130a ust. 10 ustawy, staje się powiat - to powiat powinien ponosić wszystkie koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem lub sprzedażą pojazdu. Jeżeli natomiast własność pojazdu przeszła na rzecz Skarbu Państwa na mocy wcześniej obowiązujących przepisów, to Skarb Państwa powinien być obciążany tymi kosztami.

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do obciążenia Wojewody reprezentującego Skarb Państwa kosztami powstałymi w okresie od dnia 20 lutego 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. Własność przedmiotowego pojazdu przeszła na rzecz Powiatu ego na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt [...]. Tym samym podmiotem obowiązanym do poniesienia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem lub sprzedażą pojazdu we wskazanym wyżej okresie jest Starosta.

Odnosząc się do odwołania właściciela przedmiotowego roweru - J. Ż., w ocenie Kolegium zasługuje ono na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 13 ustawy nowelizującej, w sposób uzasadniający uchylenie przedmiotowej decyzji. Jak już wskazano powyżej przepis ten stanowi, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia jej w życie, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wymieniony powyżej art. 13 dotyczy tylko pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia usunięcia upływał w dniu od 11 czerwca 2009 r. do 4 września 2010 r. Przepis ten nie daje jednak podstawy do wydania decyzji w kwestii ustalenia kosztów właścicielowi pojazdu, będącemu nim w dniu wydania decyzji o jego usunięciu. Podstawy takiej, tj. wydania decyzji za okres sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, nie dają jej przepisy przejściowe, w tym art. 11 i art.

12. Przepisy te bowiem dotyczą kwestii postępowania w sprawie przejęcia, nieodebranych z parkingów, pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, a regulacje te były skutkiem wyeliminowania art. 130a ust. 10, o czym mowa wyżej i wprowadzenia nowego unormowania co do przepadku pojazdów, zgodnego z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2009 r. P 4/06 (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r. I OSK 3254/14).

Organ podniósł, że dopiero od dnia 4 września 2010 r., tj. wejścia w życie art. 130a ust. 10h p.r.d., Starosta zyskał podstawę prawną do wydania decyzji obciążającej J. Ż. kosztami, o których mowa w tym przepisie, za okres do zakończenia postępowania. Ustalenie kosztów za okres od dnia 7 czerwca 2006 r. do dnia 7 grudnia 2006 r. nie miało podstawy prawnej, bowiem prawo nie może działać wstecz. Nie zasługuje zatem na aprobatę stanowisko, zgodnie z którym można obciążyć właściciela pojazdu za okres przed wejściem w życie art. 13 ustawy nowelizującej.

Powyższe jednoznaczne jest z uznaniem, że organ I instancji niezasadnie nałożył na właściciela pojazdu koszty przechowania pojazdu za ww. okres. Zaskarżona decyzja w zakresie pkt 1 i pkt 3 w części odnoszącej się do J. Ż. wymaga uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji powinien ustalić, z uwzględnieniem przedmiotowych wskazań, okres za jaki właściciel winien ponosić koszty przechowywania roweru oraz prawidłowo wyliczyć wysokość przedmiotowej opłaty, z uwzględnieniem właściwej stawki opłaty za przechowywanie pojazdu. Uzasadnienie zaś decyzji orzekającej w przedmiocie kosztów powinno w sposób czytelny wskazać stronie sposób wyliczenia przez organ należnej opłaty.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J. Ż. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, uchylenia decyzji organu administracji I instancji w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego:
2. - naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo u ruchu drogowym z uwagi na fakt, że decyzja I i II instancji została skierowana do osoby niebędącą stroną, a winna być skierowana do Skarbu Państwa, na rzecz którego przeszło prawo własności przedmiotowego roweru ex lege, co powoduje, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
3. - art. 130a ust. 10h, 10j, 10k, ustawy - Prawo o ruchu drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji obciążenie skarżącego kosztami w okresie od dnia 7 czerwca 2006 r. do dnia 7 grudnia 2006 r. oraz od dnia 4 września 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r. w sytuacji, gdy 7 grudnia 2006 r. zgodnie z obowiązującym w 2006 r. art. 130a ust. 10 p.r.d. upłynął ustawowy sześciomiesięczny termin od dnia usunięcia pojazdu, pojazd nie został odebrany przez skarżącego, co skutkowało przejściem własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, co miało wpływ na przedmiotowa decyzję.
4. - art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez błędną wykładnię i obciążenie kosztami J. Ż., gdy w rzeczywistości Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a na podstawie ugruntowanego orzecznictwa w tej kwestii, analiza przepisu międzyczasowego daje podstawę stwierdzenia, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdu, także gdy termin 6 miesięcy od dnia jego usunięcia upłynął przed dniem 11 czerwca 2009r., a zatem kosztami tymi nie może być obciążony J. Ż.,
5. - art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo u ruchu drogowym statuujący odpowiedzialność Skarbu Państwa za koszty przechowania pojazdu usuniętego z drogi i przepadek ex lege własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, poprzez jego niezastosowanie, czyli dokonanie błędnej wykładni, mimo jego obowiązywania w przedmiotowym stanie faktycznym w roku 2006 i bezzasadne wydanie decyzji obciążającej J. Ż., który nie jest stroną postępowania, gdyż nie był właścicielem pojazdu, a z mocy prawa właścicielem stał się Skarb Państwa,
6. 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy t. j.:
7. - art. 80 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. albowiem organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie ocenił prawidłowo całego materiału dowodowego, a mianowicie nie uwzględnił, że pojazd rower ROMET nr ramy 9511161728 został odebrany przez skarżącego w dniu 8 czerwca 2006 r. z KPP w Ch. (następnego dnia po usunięciu roweru z drogi) co oznacza, że Starostwo Powiatowe zlikwidowało cudzy rower, a jeżeli organ kwestionuje ten fakt, to naruszenie powyżej wymienionych przepisów spowodowane jest niezauważaniem najważniejszej kwestii, że J. Ż. od dnia 7 grudnia 2006r. nie był już właścicielem pojazdu, więc nie może być obciążony kosztami przechowywania,
8. - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę, mimo iż istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, ewentualnie podstawy do jej uchylenia i umorzenia postępowania wobec skarżącego J. Ż.
9. - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji w części dotyczącej Skarbu Państwa i umorzenie postępowania w tym zakresie, mimo iż istniały przesłanki do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który błędnie sprecyzował reprezentację Skarbu Państwa,
10. - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności czy rower został odebrany przez skarżącego 8 czerwca 2006r. z KPP w Ch. oraz prawidłowe ustalenie ewentualnych kosztów poprzez uwzględnienie, że w roku 2006 r. obowiązywała uchwała Rady Powiatu [...], z której wynikało, że doba za przechowanie roweru wynosiła 1 zł dziennie,
11. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej poprzez nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącego.

W uzasadnieniu wniesionej skargi strona powołała się na chronologię wydarzeń:

1. 1. 7 czerwca 2006 r. usunięcie roweru z drogi,
2. 2. 7 grudnia 2006 r. przejście z mocy prawa własności roweru na rzecz Skarbu Państwa
3. 3. 21 sierpnia 2013 r. koniec przechowywania roweru przez M. w Ch. i przekazanie roweru Starostwu w Ch.,
4. 4. 6 maja 2013 r. (powinno być 2014 r.) Sąd Rejonowy w Ch. orzeka przepadek na rzecz Powiatu ego mimo, że właścicielem był już Skarb Państwa.

W ocenie strony skarżącej J. Ż. nie jest i nie powinien być stroną postępowania administracyjnego. Starosta zaś, wobec przejścia ex lege własności roweru na rzecz Skarbu Państwa nie miał obowiązku występowania do Sądu w celu orzeczenia przepadku pojazdu. Skarżący od dnia 7 grudnia 2006 r. nie był już właścicielem roweru wobec czego decyzja organu I i II instancji została wydana wobec osoby nie będącej stroną.

Ponadto, w uzasadnieniu skargi strona skarżąca na poparcie swojego stanowiska przywołała liczne orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowej jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 stycznia 2017r., uchylającej pkt 1 decyzji Starosty ego z dnia 24 października 2016 r., w którym nałożono na J. Ż. (dalej jako - "skarżący" lub "strona") obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem i zniszczeniem (w skrócie "koszty") roweru i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz uchylającej jej pkt 3 w zakresie zobowiązania skarżącego do zapłaty tych kosztów (pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji), a także uchylającej pkt 2 i 3 ww. decyzji dotyczący zapłaty kosztów przez Skarb Państwa - Wojewodę i w zakresie zobowiązania organu do ich zapłaty (punkt 3 i 4 zaskarżonej decyzji) oraz którą umorzono postępowanie przed organem I instancji w zakresie wskazanym w pkt 3 i 4 (punkt 5 zaskarżonej decyzji).

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że podstawę zaskarżonej decyzji dotyczącej J. Ż. stanowi art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Trzeba podkreślić, że w konsekwencji wydania tzw. decyzji kasacyjnej nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, a ocena legalności takiej decyzji przez Sąd administracyjny ogranicza się zasadniczo do oceny spełnienia się przesłanek określonych w przepisie art.138 § 2 k.p.a. W takiej sytuacji zarzuty skargi formułowane na tle merytorycznego rozstrzygnięcia nie mogą odnieść skutku (są przedwczesne).

Niemniej, przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, że w niniejszej sprawie został podniesiony zarzut o istnieniu podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (który ewentualnie także miałby przemawiać za jej uchyleniem i umorzeniem postępowania w stosunku do skarżącego) albowiem w ocenie skarżącego, nie jest on i nie był stroną niniejszego postępowania. Zdaniem strony skarżącej od dnia 7 grudnia 2006 r. J. Ż. nie jest już właścicielem pojazdu (roweru) i nie może być obciążony ww. kosztami.

Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn podanych poniżej.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., dalej jako - "ustawa" lub "p.r.d.") w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r.

Przepis ten stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Do dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tj. do dnia 3 września 2010 r., którą wprowadziła ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2010 r., nr 152, poz. 1018), kwestie usuwania, przemieszczania i blokowania pojazdów regulował art. 130a ust. 1-11 ustawy.

Zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu sprzed nowelizacji pojazd usunięty w trybie określonym w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy upływem wskazanego 6-miesięcznego okresu. Szczegółowo tryb postępowania w sprawie przejścia z mocy ustawy porzuconych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa regulowało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. nr 191, poz. 1377 ze zm. - dalej określane jako - "rozporządzenie").

Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. zapadłym w sprawie sygn. akt P 4/06 orzekł m.in. że przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zaś art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d. jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny jednocześnie odroczył utratę mocy obowiązującej tych przepisów o 12 miesięcy od chwili opublikowania wyroku. Przepisy te utraciły moc z dniem 11 czerwca 2011 r.

Ustawodawca w następstwie powyższego wyroku wprowadził zmiany do art. 130a ustawy poprzez dodanie (ustawą nowelizującą z dnia 22 lipca 2010 r.) ustępów 10a-10l. W konsekwencji w ustawie w znowelizowanym brzmieniu zmieniono zasady orzekania o odjęciu własności w ten sposób, że obecnie przejście własności pojazdu usuniętego z drogi następuje na rzecz Powiatu (poprzednio Skarbu Państwa) i nie z mocy prawa, lecz na podstawie postanowienia sądu orzekającego przepadek (art. 130a ust. 10 ustawy - w znowelizowanym brzmieniu). Ustawa nowelizująca zasadniczo weszła w życie w dniu 4 września 2010 r.

Zatem od dnia 4 września 2010 r. w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d. - starosta uzyskał uprawnienie występowania do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Zgodnie więc z przepisami znowelizowanymi, po orzeczeniu przepadku przez Sąd, na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy starosta w odrębnej decyzji obciąża dotychczasowego właściciela kosztami zagospodarowania pojazdu powstałymi od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia.

W niniejszej sprawie rower stanowiący własność skarżącego został usunięty z drogi w dniu 7 czerwca 2006 r. Skoro rower nie został odebrany, tym samym sześciomiesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) upłynął z dniem 7 grudnia 2006 r. (na którą to datę - jako datę przejścia ex lege prawa własności roweru na rzecz Skarbu Państwa wskazuje strona skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze).

Przy czym poza sporem było, że w okresie od upływu wskazanego terminu do dnia utraty mocy obowiązującej przez art. 130a ust.10 oraz § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, właściwy naczelnik urzędu skarbowego nie orzekł o przejęciu roweru skarżącego na rzecz Skarbu Państwa.

W realiach niniejszej sprawy o przepadku roweru skarżącego na rzecz Powiatu orzekł dopiero Sąd Rejonowy w Ch. prawomocnym postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt [...], którego uczestnikiem postępowania, jak zaznaczono w sentencji rozstrzygnięcia, był J. Ż..

Zatem przy ustalaniu utraty prawa własności pojazdu przez skarżącego, istotne jest pozostawanie w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 6 maja 2014 r. orzekającego o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu ego.

Stosownie do przepisu art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego administracyjnego - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia charakteryzuje się w istocie rzeczy dwoma aspektami.

Pierwszy z nich odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, drugi zaś przejawia się w mocy wiążącej jako określonym walorze rozstrzygnięcia (osądzenia) zawartego w treści orzeczenia. Ponadto zgodnie z art. 366 Kodeksu postępowania cywilnego wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. W literaturze prawa i judykaturze prawa utrwalony jest pogląd, że powagę rzeczy osądzonej ma tylko sentencja orzeczenia. Motywy i zawarte w nich ustalenia faktyczne nie są objęte powagą rzeczy osądzonej.

W judykaturze prawa podkreśla się również, że treścią nakazu wynikającego z art. 365 § 1 k.p.c. jest powinność uwzględniania stanu prawnego wynikającego z utożsamianego z powagą rzeczy osądzonej prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Dlatego Sąd orzekający, jak i organy są związane treścią prawomocnego postanowienia sądu cywilnego, co ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza w wobec treści zarzutów skargi związanych z przejściem prawa własności roweru. Prawomocne bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 6 maja 2014 r. rozstrzyga, że skarżący utracił własność roweru z dniem jego uprawomocnienia się (własność roweru przeszła na rzecz Powiatu ego).

Powyższe, nie pozwala na ustalenie, że w dacie wydawania tego orzeczenia rower stanowił własność Skarbu Państwa (na rzecz, którego przeszła własność wobec faktu upływu terminu wynikającego z art. 130a ust. 10 ustawy). Tym samym nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, o utracie własności roweru na rzecz Skarbu Państwa poprzez fakt upływu terminu wynikającego z tego przepisu, jeszcze przed utratą przez ten przepis mocy obowiązującej.

Można tu dodać, że na podstawie przepisu art. 130a ust. 10 ustawy (jeszcze przed zapadnięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego) sądy administracyjne przyjmowały, iż upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powodował, że nieodebrany w tym terminie pojazd stawał się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. W świetle przyjętej regulacji p.r.d. nie ulegało wątpliwości, że wydawana w takiej sytuacji decyzja miała charakter deklaratoryjny, gdyż potwierdzała to, co nastąpiło z mocy ustawy. W niniejszej sprawie, jak już zaznaczono, do wydania takiej decyzji przez naczelnika urzędu skarbowego nie doszło (okoliczność poza sporem).

Natomiast z dniem 12 czerwca 2009 r., czyli z upływem terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 130a ust. 10 p.r.d. właściwi naczelnicy urzędów skarbowych utracili kompetencję do wydawania decyzji o przejściu nieodebranych samochodów na rzecz Skarbu Państwa.

Po nowelizacji ustawy o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu orzeka sąd powszechny na wniosek starosty.

Zatem obecnie postanowienie sądowe o przepadku stało się jedyną prawnie dopuszczalną formą odjęcia własności pojazdu.

Konstatując, wobec treści prawomocnego postanowienia sądu cywilnego, nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące przejścia prawa własności roweru we wcześniejszym okresie, tj. w dniu 7 grudnia 2006 r. Brak jest podstaw do przyjęcia, że od tego czasu skarżący nie był właścicielem roweru. Prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 6 maja 2014 r. ma rozstrzygające znaczenie dla przejścia prawa własności roweru i wiąże Sąd oraz organy orzekające w tej sprawie.

Skarżący zatem jest stroną niniejszego postępowania i Sąd orzekający nie dopatrzył się istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, jak i do umorzenia niniejszego postępowania wobec skarżącego.

Trzeba również tu wskazać, że dopiero od dnia 4 września 2010 r. Starosta uzyskał podstawę prawną do wydania decyzji na podstawie art.130a ust.10h ustawy i obciążenia kosztami skarżącego. Zmienione przepisy weszły w życie z tym dniem (tj. z dniem 4 września 2010 r.) i nie może ulegać wątpliwości, że nie mogą być stosowane z mocą wsteczną, co do okresu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r., w tym okresu od dnia, w którym art. 130a ust. 10 ustawy we wcześniejszym brzmieniu utracił moc wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Słusznie też organ odwoławczy podniósł, że takiej podstawy w odniesieniu do skarżącego nie mógł stanowić art. 13 ustawy nowelizującej, dotyczący pojazdów, których 6-miesieczny termin od dnia usunięcia upływał w dniu 11 czerwca 2009 r. do 4 września 2010 r., jak też przepisy przejściowe art. 11 i art. 12 ustawy nowelizującej. Regulacja intertemporalna dotycząca kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu została wyrażona tylko w art. 13 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o jakim mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. w jego dawnym brzmieniu, do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Tymczasem, termin wymieniony w art. 130a ust. 10 ustawy w poprzednim brzmieniu, w niniejszej sprawie upłynął z dniem 7 grudnia 2006 r., a zatem przytoczony przepis przejściowy nie mógł znaleźć w niej zastosowania (co będzie jeszcze przedmiotem rozważań Sądu).

Przechodząc dalej, to konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek, a mianowicie konieczności ustalenia przez organ odwoławczy, że postępowanie przed organem I instancji, w którym zostało wydana decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie.

Przy czym, co należy podkreślić, treść art. 138 § 2 k.p.a. musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 k.p.a. powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności.

Obecnie, jeżeli organ I instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji o której mowa w § 2 organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów - art. 138 § 2a k.p.a. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r., poz.936) i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Mimo, że przepis ten nie obowiązywał w dacie orzekania przez organ II instancji, to w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy trafnie wskazał, że ustalenie kosztów za okres od dnia 7 czerwca 2006 r. do dnia 7 grudnia 2006 r. i obciążenie nimi skarżącego nie miało podstawy prawnej. Jak wynika z poczynionych powyżej rozważań, taka podstawa istnieje dopiero od dnia 4 września 2010 r., (tj. od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej). Takie procedowanie organu I instancji, niezależnie od stwierdzonego uchybienia, naruszało również podstawowe zasady postępowania, w tym zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) czy zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).

Niewątpliwie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia, a organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. I tak, organ I instancji jest obowiązany ustalić m.in. okres za jaki właściciel winien ponosić koszty przechowywania roweru oraz prawidłowo wyliczyć wysokość przedmiotowej opłaty, z uwzględnieniem właściwej stawki opłaty za przechowywanie pojazdu. Natomiast uzasadnienie decyzji orzekającej w przedmiocie kosztów powinno w sposób czytelny wskazać stronie sposób wyliczenia przez organ I instancji należnej opłaty (art. 107 § 3 k.p.a.).

Podsumowując, w przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji wykazał potrzebę przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie naruszając przy tym dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej okoliczności przekonują o zaistnieniu przesłanek wymienionych w tym przepisie, które co należy podkreślić, gwarantują zachowanie zasady dwuinstancyjności przy rozpoznawaniu sprawy (zwłaszcza wobec wskazanego zakresu koniecznych ustaleń w sprawie).

Tym samym zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Nie istniały również podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (ewentualnie do jej uchylenia i umorzenia postępowania wobec skarżącego) - co zostało już wskazane - w niniejszym uzasadnieniu.

Trzeba podkreślić, czego wydaje się nie dostrzegać strona skarżąca, że sprawa będzie przedmiotem ponownego postępowania przed organem I instancji, w wyniku którego zostanie wydana decyzja w przedmiocie obowiązku ponoszenia kosztów przez skarżącego. W tym też postępowaniu strona będzie uczestniczyła i będzie miała prawo zgłaszać wnioski dowodowe na poparcie swojego stanowiska. Na marginesie rozważań można dodać, że na obecnym etapie postępowania materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy rower został odebrany przez skarżącego w dniu 8 czerwca 2006 r. z KPP w Ch..

Nie może ujść uwadze, że mimo postawienia przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji w części dotyczącej Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę Pomorskiego i umorzenie postępowania w tym zakresie, strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zasadniczo nie wyjaśniła dlaczego rozstrzygnięcie to uznała za nieprawidłowe. Powoływanie się li tylko na fakt przejścia na rzecz Skarbu Państwa własności roweru, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie jest wystarczające, zwłaszcza w świetle dokonanych powyżej rozważań. Trzeba pamiętać, że o przepadku roweru skarżącego na rzecz Powiatu (Starosty) orzekł Sąd Rejonowy w Ch. prawomocnym postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt [...].

Należy się też zgodzić z organem odwoławczym, który stwierdził powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że "wojewoda (...) zgodnie z art. 3 ust. pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 525 ze zm.) - jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 154 - uprzednio Dz.U. Nr 106, poz. 493) nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakikolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Takich zaś obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego". Pogląd ten należy podzielić.

Ponadto, konieczne jest wskazanie, że w okresie od 11 czerwca 2009 r., kiedy Skarb Państwa przestał nabywać własność pojazdów z mocy prawa do 4 września 2010 r., kiedy doszło do zmiany przepisów w tym zakresie, powstała luka prawna w zakresie podmiotów obowiązanych do ponoszenia kosztów, w odniesieniu do przypadków, w których 6-cio miesięczny termin upływał przed 4 września 2010 r.

Luka ta została wypełniona przez art. 13 ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010r. Zgodnie z tym przepisem Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jak wynika z tego przepisu Skarb Państwa ponosi koszty tylko w przypadkach, gdy 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do 4 września 2010 r. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została więc spełniona. W odniesieniu do roweru dyspozycja usunięcia tego pojazdu została wydana w dniu 7 czerwca 2006 r., a wskazany 6-cio miesięczny termin upływał w dniu 7 grudnia 2006 r. (a nie jak wynikało z w/w art. 13 ustawy w okresie od 11 czerwca 2009 r. do 4 września 2010 r.).

Nie ma więc podstawy prawnej do obciążania, w realiach niniejszej sprawy, za ten okres kosztami Skarbu Państwa. Podobnie za okres wcześniejszy. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej, w przypadkach w których termin określony w art.130a ust. 10 ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji, upłynął przed dniem wejścia w życie tejże ustawy nowelizującej i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności na rzecz Skarbu Państwa, odpowiednio stosowało się art. 11 ustawy nowelizującej. Z niego z kolei wynikało, że w przypadkach, gdy termin o jakim mowa w art. 130a ust. 10 ustawy rozpoczął się i nie zakończył się przed utratą jego mocy obowiązującej, przepadek orzeka się na rzecz Powiatu (ten tryb postępowania dotyczył przypadków, w których nie wszczęto postępowania w sprawie przejścia pojazdów na Skarb Państwa niezależnie od tego kiedy upłynął termin z art. 130a pkt 10 p.r.d.). Skarb Państwa nie stał się więc właścicielem pojazdu (roweru), a jego przepadek, co jest ważne, orzeczony został postanowieniem Sądu Rejonowego w Ch. dopiero w dniu 6 maju 2014 r. na rzecz Powiatu.

Wobec powyższego Sąd orzekający nie dostrzegł istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uchylała decyzję organu I instancji i umarzała postępowanie w odniesieniu do Skarbu Państwa - Wojewody. Można zaznaczyć, że w świetle poczynionych powyżej uwag, trudno jest też upatrywać podstaw do możliwości kwestionowania tej części decyzji przez stronę skarżącą.

W aspekcie dokonanych powyżej rozważań związanych z zarzutami podniesionymi przez skarżącego trzeba podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie.

Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała przede wszystkim ocenę legalności zapadłego rozstrzygnięcia i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak już podniesiono, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.