Uzasadnienie
Wnioskiem dołączonym do skargi, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 14 lipca 2018 r., skarżąca T. C. zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznanie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu, którą odmówiono skarżącej przyznania zasiłku celowego na remont budynku mieszkalnego.
Przepis zawarty w art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Powyższe oznacza, że skarżąca jest w niniejszej sprawie ustawowo zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych i nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika wskazać należy, że okoliczność, iż korzysta ona z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
Z oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż jest właścicielką domu o powierzchni około 100 m2 i wartości około 100.000 zł oraz współwłaścicielką w ½ części nieruchomości o powierzchni 850 m2 – wartość udziału oszacowała na kwotę około 20.000 zł. Innego majątku, w tym oszczędności, skarżąca nie posiada. Skarżąca ma 76 lat, prowadzi sama gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty rodzinnej oraz zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 1.093 zł netto (dowód: odcinek przekazu pocztowego świadczenia wypłaconego w maju 2018 r.), z czego kwotę około 300 zł wydatkuje na opłaty za media, natomiast pozostałą część dochodu przeznacza na zaspokojenie swoich bieżących potrzeb, w tym wyżywienie, zakup środków czystości, koniecznych leków, odzieży i obuwia itp.
W tym stanie sprawy, referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów pełnomocnika z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.