Uzasadnienie
III SA/Gd 475/05
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
W przedmiotowej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Starosty nr [...] z dnia 8 grudnia 2004 r. w przedmiocie odmowy aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków wniósł B. F., żądając jej unieważnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wskazać należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalności jej wniesienia (art. 58 § l pkt 6 w/w ustawy); do warunków formalnych sensu stricto dopuszczalności skargi należy zaś przede wszystkim wyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 § l tej ustawy).
Zgodnie z art. 52 § i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich; przez wyczerpanie zaś środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W orzecznictwie sądowym zasadą jest, iż postępowanie sądowo-administracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne i strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w jego toku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 1998 r., IV SAB 213/97, baza Lex nr 45678). Przez pojęcie "środki zaskarżenia" ustawodawca rozumie zaś prawem przewidziane możliwości kwestionowania przez legitymowane podmioty rozstrzygnięć organów administracji publicznej, nieostatecznych w administracyjnym toku instancji. Z kolei przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 w/w ustawy należy rozumieć sytuację gdy strona postępowania administracyjnego lub uczestnik na prawach strony złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu bądź czynności.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję wydaną przez organ orzekający w I instancji, tj. Starostę, mimo, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji służyło od niej odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G..
Tym samym skarżący nie skorzystał z unormowanego wart. 127 i n. k.p.a. systemu weryfikacji zapadłego rozstrzygnięcia na drodze administracyjnej, który obejmuje weryfikację decyzji w toku instancji oraz weryfikację poza tokiem instancji w tzw. nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego.
Z racji tego, iż wskazana w art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanka wyczerpania środków zaskarżenia warunkująca wniesienie skargi do sadu administracyjnego ma charakter merytoryczny, prawo nie przewiduje - inaczej niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi - możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna. W każdym bowiem przypadku stwierdzenia braku przesłanki dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić.
W związku z powyższym na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 52 § 1 a contrario ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.