Uzasadnienie
Decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora, czyli organu odwoławczego, z dnia 8 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej została doręczona skarżącemu w dniu 14 grudnia 2009 r. (zwrotne poświadczenie odbioru decyzji – w aktach administracyjnych)
W dniu 16 czerwca 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (w treści wniosku użyto sformułowania- odwołania) na powyższą decyzję nr [...].
W piśmie z dnia 15 lipca 2010 r. uzupełniającym wniosek skarżący wyjaśnił, że po otrzymaniu niekorzystnej dla siebie decyzji zadzwonił do pracownika organu, który stwierdził, że takie są procedury i utwierdził skarżącego w przekonaniu, że organ odwoławczy samoistnie prześle dokumenty świadczące o tym, że skarżący nie akceptuje decyzji - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a skarżący już nie musi się odwoływać. Skarżący zawierzył urzędniczce i przez ponad 6 miesięcy czekał na werdykt, a następnie w rozmowie telefonicznej poinformowano go, że sam zaniechał możliwości wniesienia skargi za pośrednictwem organu.
Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie uzupełnił braki wniosku o przywrócenie terminu i złożył skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2009 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, przyczyną uchybienia terminu było jego przekonanie, że czynności związane z zaskarżeniem decyzji leżą w gestii organu. Ta przyczyna ustała po ponad 6 miesiącach od otrzymania przez skarżącego decyzji organu odwoławczego (tj. ponad 6 miesięcy po dniu 14 grudnia 2009 r.). Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w dniu 16 czerwca 2010 r., wobec czego termin określony w art. 87 § 1 i 3 p.p.s.a. został dochowany, bowiem skarżący złożył ten wniosek w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W tej sytuacji rozważyć należało, czy zachodzą przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a. do przywrócenia terminu, tj. do uznania, że skarżący nie złożył w terminie skargi na decyzję organu odwoławczego bez swojej winy.
Zaskarżona decyzja organu odwoławczego zawiera prawidłowe pouczenie, że przysługuje na nią skarga złożona za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od jej doręczenia.
Także treść przywołanej przez skarżącego rozmowy z pracownikiem organu świadczy o tym, że mowa w niej była o przesyłaniu przez organ odwoławczy dokumentów świadczących o tym, że skarżący nie akceptuje decyzji.
Aby organ mógł przesłać jakikolwiek dokument do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego świadczący o tym, że skarżący nie akceptuje treści wydanej przez organ decyzji, musiałby go najpierw od skarżącego otrzymać. Niesporne natomiast w sprawie było, że skargę (czyli dokument świadczący o tym, że skarżący nie akceptuje wydanej przez organ odwoławczy decyzji) skarżący złożył dopiero na wezwanie Sądu.
Na podstawie przytoczonych powyżej okoliczności uznać należy, że skarżący nie zrozumiał treści prawidłowego pouczenia o trybie wniesienia skargi oraz wywiódł błędne wnioski z treści rozmowy z pracownikiem organu. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszy wniosek fakt ten jednak nie może być uznany za brak winy skarżącego w nieterminowym złożeniu skargi.
Kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03 Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Nawet nieznajomość prawa nie jest podstawą do uznania braku winy w uchybieniu terminu (tak NSA w wyroku z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, publ. LEX nr 37127).
Nie uzasadnia przywrócenia terminu dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (tak też wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002, sygn. akt II SA/Wr 1329/01, niepubl., post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1117/99, niepubl.).
W ocenie Sądu skarżący dopuścił się niedbalstwa, nie dokładając staranności, by zrozumieć treść prawidłowego pouczenia o sposobie zaskarżenia decyzji, czyli dopuścił się zaniedbania w prawidłowym prowadzeniu własnych spraw. Świadczy to o winie skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na mocy art. 86 § 1 a contrario ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.