Uzasadnienie
S. D. – M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, iż skarżący S. D. – M. w dniu 16 lipca 2015r. zmarł. Do pisma dołączono kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, przyznawanego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, których indywidualna sytuacja materialna i rodzinna uzasadnia przyznanie im prawa do świadczeń z pomocy społecznej. Tak więc przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw ściśle związanych z osobą skarżącego. Niewątpliwie następstwo prawne stron dotyczy wyłącznie praw zbywalnych lub dziedzicznych. Analiza w tym kontekście przepisów ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 203 r., poz. 1456 ze zm.) traktujących o zasiłku pielęgnacyjnym dowodzi, że uprawnienie do tego zasiłku wiąże się z osobą zmarłego, nie jest prawem zbywalnym lub podlegającym dziedziczeniu.
Jak wynika z akt sprawy skarżący S. D.-M. zmarł w dniu 16 lipca 2015 r., po wniesieniu skargi do Sądu, a zatem postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.