Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. S. na decyzję Wojewody z dnia 19 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Wnioskiem z dnia 4 października 2013 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wniosku ww. wskazała, że z uwagi na niskie dochody nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz ustanowić pełnomocnika.
W świetle złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z kolei w świetle oświadczenia o majątku i dochodach miesięczny dochód brutto ww. wynosi łącznie 540 zł brutto.
Na przedmiotową kwotę składa się zasiłek z pomocy społecznej oraz świadczenie alimentacyjne.
Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
W tym stanie uznano, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z uwagi na wyżej wskazaną regulację normatywną to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Generalnie jednak przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu) ma charakter wyjątkowy i jest stosowane tylko w przypadkach podmiotów charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną (por. w tej materii: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 179/12; Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawczyni składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne, w tym korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej (której organy musiały z oczywistych względów zweryfikować sytuację materialną K.S.) uznano, iż wnioskodawczyni nie mając obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wnioskodawczyni wykazała nadto dostatecznie, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów przedmiotowego postępowania.
W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawczyni prawa do sądu gwarantowanego w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia przyznając prawo pomocy w zakresie całkowitym.