Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Z. C. wystąpił do Urzędu Gminy D. o wymeldowanie I. C. z pobytu stałego z budynku [...].
Wójt Gminy wszczął postępowanie w tej sprawie, a następnie decyzją z dnia 4 czerwca 2009 r. orzekł o wymeldowaniu I. C. z miejsca pobytu stałego. Zdaniem organu centrum życiowe strony znajduje się w innej miejscowości.
Wojewoda decyzją z dnia 21 lipca 2009 r. uchylił w całości powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W ocenie organu odwoławczego w postępowaniu pominięto zarzuty, że strona została pozbawiona możliwości wejścia do przedmiotowego lokalu. W związku z tym Wojewoda polecił organowi pierwszej instancji pouczyć stronę o możliwościach prawnych ochrony naruszonego posiadania i ponownie ocenić wszystkie aspekty świadczące o woli strony powrotu do lokalu.
W dniu 17 sierpnia 2009 r. strona, zgodnie z pouczeniem organu, złożyła pozew do sądu powszechnego o przywrócenie utraconego posiadania.
Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie wymeldowania strony do czasu rozstrzygnięcia sprawy przywrócenia naruszonego posiadania.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wójt Gminy podjął zawieszone postępowanie. Jako podstawę prawną wskazał art. 97 § 2 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w skrócie k.p.a.
W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Rejonowy w L. rozstrzygnął sprawę z pozwu I. C. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu w budynku w [...]. W związku z tym ustała przyczyna zawieszenia postępowania.
Strona złożyła zażalenie zarzucając, że wydał je Urząd Gminy, a nie Wójt, ponieważ w nagłówku znajduje się pieczęć tego urzędu. Nadto wskazała na sprzeczności występujące w pismach urzędników.
Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu niższej instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że pozew o przywrócenie naruszonego posiadania stanowił przesłankę do zawieszenia postępowania o wymeldowanie, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Dalej podał, że w dniu 9 kwietnia 2010 r. uprawomocniło się postanowienie Sądu Okręgowego w S., oddalające apelację I. C. od wyroku Sądu Rejonowego w L., który orzekł o oddaleniu powództwa strony o przywrócenie posiadania przedmiotowego lokalu. W tej sytuacji znajdował zastosowanie art. 97 § 2 k.p.a. i organ meldunkowy musiał podjąć zawiedzone postępowanie.
Organ odwoławczy zaznaczył, że błędna pieczęć nagłówkowa, nie ma wpływu na ważności postanowienia organu pierwszej instancji, gdyż zostało ono podpisane przez upoważnioną osobę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. C. domagała się uchylenia postanowień obu instancji wydanych w sprawie podjęcia postępowania administracyjnego.
Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez błędne określenie organu wydającego pierwsze postanowienie.
Zdaniem skarżącej nie wiadomo, czy postanowienie z dnia 15 czerwca 2010 r. wydał Urząd Gminy jako jednostka techniczno-administracyjna, czy też Wójt. Zaznaczyła, że postanowienie jest sprzeczne z pismem organu z dnia 19.05.2010 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w swoim postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem zaskarżenia było podjecie zawieszonego postępowania w sprawie o wymeldowanie. Zawieszenie postępowania jest typowym postępowaniem administracyjnym, do którego znajdują zastosowanie art. 97-103 k.p.a.
Nie analizując głębiej zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie należy jedynie podnieść, że konieczność zawieszenia postępowania o wymeldowanie w przypadku złożenia przez stronę pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania jest w doktrynie i orzecznictwie sporna (np. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1426/07, LEX nr 489261, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2001 r. sygn. akt V SA 794/01, LEX nr 84481).
Postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zapadło w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie było przedmiotem kontrowersji. Poza przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd sprawy, pozostaje zatem zasadność zawieszenia postępowania jak i argumentacja dotycząca merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wymeldowania skarżącej.
Zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.
Zdaniem Sądu ustanie przyczyny zawieszenia postępowania w sprawie nastąpiło w dniu 9 kwietnia 2010 r., kiedy to uprawomocnił się wyrok Sądu Okręgowego w S. o sygn. akt IV Ca 61/10, którym oddalono apelację skarżącej do wyroku Sądu Rejonowego w L. oddalającego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania. Organ pierwszej instancji wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania po tej dacie i nie ulega wątpliwości, że był to tego upoważniony na podstawie art. 97 § 2 k.p.a.
W odniesieniu do argumentacji skarżącej Sąd nie podziela jej zarzutu, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a.
W myśl art. 124 § 1 k.p.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia organu pierwszej instancji, postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.
Oczywistym jest, że postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącej prowadzi Wójt Gminy i on był organem właściwym w sprawie wydania postanowienia o zawieszeniu, a następnie o podjęciu zawieszonego postępowania. Błędna pieczątka nagłówkowa na postanowieniu w sytuacji, kiedy postanowienie zostało podpisane z upoważnienia Wójta, nie czyni tego postanowienia nieważnym.
Należy podkreślić, że skarżąca z takich faktów, jak: podana podstawa prawna, treść uzasadnienia, informacji na pieczątce "Z up. Wójta" mogła wywnioskować, iż postanowienie zostało wydane przez Wójta.
W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie zauważył, że oznaczenie organu nie było prawidłowe, ale uwzględniając okoliczności sprawy, zwłaszcza, że postanowienie było podpisane przez osobę uprawnioną i zawierało informację, że zostało podpisane z upoważnienia Wójta nie było zasadne uchylanie tego rozstrzygnięcia. Co do meritum sprawy, tj. podstawy do podjęcia zawieszonego postępowania, było ono zgodne z prawem.
Mając na względzie powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.