Uzasadnienie
Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [[...]]. Decyzją tą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania B. S., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Burmistrza z dnia 7 marca 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W złożonej skardze Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie stwierdzenie jej nieważności wskazując, że umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów może mieć miejsce wówczas, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna zobowiązanego uniemożliwia mu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, przy czym stan taki winien być skutkiem czynników obiektywnych, czyli takich na które zobowiązany nie miał wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ powołując się ponadto na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że organ administracji publicznej, który w pierwszej instancji wydał decyzję, nie jest uprawniony ani do wniesienia odwołania od tej decyzji, ani do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność.
W myśl art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, który działał w sprawie z upoważnienia Burmistrza jako organ pierwszej instancji. Należało zatem ustalić, czy Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie.
W kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wypowiadały się już sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. W postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 (publ. ONSA 1990/4/7, LEX nr 10166) stwierdzono, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego". Podobnie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 (Dz. U. nr 187, poz. 1456) gdzie wskazano, iż jednostka samorządu terytorialnego nie może być ani skarżącym, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela w/w zaprezentowane poglądy judykatury. Należy zwrócić uwagę na to, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków.
Tym samym niewątpliwe jest, zdaniem Sądu, że Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza jako organ pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed tutejszym sądem. Nie posiada również statusu uczestnika postępowania, o jakim mowa w art. 33 p.p.s.a..
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, odrzucił skargę.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.