Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 510/18 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał w pkt 1 M. D. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego oraz w pkt 2 odmówił w/w przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 8 sierpnia 2018 r. wysłano korespondencję do Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. w sprawie wyznaczenia dla skarżącej z urzędu radcy prawnego.
Postanowienie z dnia 7 sierpnia 2018 r. zostało doręczone przedstawicielowi ustawowemu skarżącej – w trybie art. 73 p.p.s.a. – ze skutkiem doręczenia na dzień 27 sierpnia 2018 r.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu r.pr. M. K. (pismo OIRP z dnia 17 sierpnia 2018 r., k. 17). Pełnomocnik pismo o wyznaczeniu otrzymała w dniu 3 września 2018 r. (k. 27).
W dniu 7 września 2018 r. pełnomocnik wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na wykonanie fotografii z akt sprawy (k. 22).
W dniu 14 września 2018 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik skarżącej wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego WSA w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2018 r., składając jednocześnie sprzeciw od punktu 2 postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że że bezpośrednio po wyznaczeniu – w dniu 7 września 2018 r.- pełnomocnik udał się do sądu celem zapoznania się z aktami spraw, która wymagała szczegółowego przeanalizowania pod względem formalno-prawnym. Po ustaleniu przedmiotu sprawy konieczne było nawiązanie kontaktu ze skarżącą, która mieszka w Słupsku. Pełnomocnikowi nie udało się skontaktować ze stroną, która jest osobą niepełnosprawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), do czynności wykonywanych przez referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy należy wydawanie postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowienia takiego strona albo adwokat czy radca prawny może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia.
Termin ten jest terminem ustawowym i w przypadku jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie.
W niniejszej sprawie postanowienie referendarza sądowego doręczono stronie w dniu 27 sierpnia 2018 r., wobec czego termin na wniesienie sprzeciwu od postanowienia w części dotyczącej odmowy zwolnienia od kosztów sądowych upływał w dniu 3 września 2018 r.
Zauważyć jednak należy, że w dniu tym pełnomocnik skarżącej został poinformowany o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie.
W dniu 7 września 2018 r. pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy, a w dniu 14 września 2018 r. (data stempla pocztowego) wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia 7 sierpnia 2018 r. w zakresie odmowy zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek ten musi być złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a).
W pierwszej kolejności należało ocenić, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro pełnomocnik skarżącej dopiero w dniu 3 września 2018 r., czyli w dniu upływu terminu do wniesienia sprzeciwu dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, niezwłocznie – to jest w dniu 7 września 2018 r. zapoznała się z aktami i podjęła wiadomość o wydanym postanowieniu, to wniosek złożony w dniu 14 września 2018 r. został wniesiony w terminie przewidzianym art. 87 § 1 p.p.s.a.
Uznać też należy, że strona uchybiła terminowi do wniesienia sprzeciwu w zaskarżonej części bez swojej winy. Przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wyznaczony pełnomocnik dowiedział się o swoim umocowaniu dopiero w dniu upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, zaś o treści postanowienia, od którego sprzeciw mógł być wniesiony – cztery dni później.
Wniesienia sprzeciwu z uchybieniem terminu nie można w tej sytuacji uznać za zawinione.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.