Uzasadnienie
A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 11 maja 2018r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia 21 marca 2018 r., na mocy której organ stwierdził utratę prawa skarżącego do uposażenia za okres 4 wymienionych w sentencji decyzji zwolnień lekarskich tj. za okres 72 dni, w których policjant został zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych. Powodem wydania decyzji było stwierdzenie, że w ocenie organów policjant wykorzystał okres zwolnienia sprzecznie z jego celem, wykonując w tym czasie m.in. działalność zarobkową w charakterze kuratora społecznego.
W złożonej skardze A. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jego złożenie jest podyktowane możliwością spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z ustaniem stosunku służby. Skarżący poza środkami uzyskiwanymi ze służby nie posiada innych znaczących źródeł finansowania. Jako młody małżonek, odpowiedzialny za los swojej żony i dzieci, z dnia na dzień znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. W związku z wysokością świadczenia, które powinien zwrócić, wstrzymanie wykonalności decyzji zapobiegłoby zatem wyrządzeniu znacznej szkody skarżącemu.
Skarżący podkreślił, że wskazane w skardze naruszenia, których dopuściły się organy w zakresie nieprawidłowego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nie pozwalają utrzymać w mocy zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302, ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. 1 ustawy p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie ww. przepisu Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić lecz po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010r., sygn. akt I FSK 1841/09, post. NSA z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II OZ 415/11, dostępne w CBOSA).
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku okoliczności świadczących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści cytowanego przepisu wynika, że do wykazania, że w konkretnym przypadku zachodzą ww. przesłanki, nie jest wystarczający sam wniosek strony występującej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, którym utrzymano decyzję Komendanta Powiatowego Policji, na mocy której organ stwierdził utratę prawa skarżącego do uposażenia za okres 72 dni, w których policjant pozostawał na zwolnieniu lekarskim. W ocenie Sądu skarżący poza samym zgłoszeniem takiego wniosku nie uwiarygodnił zgłoszonego żądania poprzez wykazanie istnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, jak również przesłanki trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Sam fakt, że decyzja ta skutkuje ograniczeniem w określonym czasie wysokości dochodu uzyskanego z tytułu uposażenia skarżącego jako policjanta, nie oznacza samo przez się, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim zaskarżona decyzja nie stanowi aktu na mocy którego skarżący utracił lub mógłby utracić zatrudnienie w służbie Policji.
Jeżeli wobec skarżącego została już wydana decyzja o zwolnieniu ze służby, okoliczność ta nie została przez skarżącego w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona. Nie wynika to też w żaden sposób z treści zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie stanowi również aktu wprost statuującego obowiązek zwrotu uposażenia, które zostało skarżącemu wypłacone za okres zwolnień lekarskich. Przedmiotem tego postępowania nie było bowiem określenie przez organ wielkości nienależnej policjantowi kwoty uposażenia, ale sama utrata prawa do uposażenia za konkretny okres czasu.
Sąd nie ma zatem informacji rzędu jakiej wielkości kwota uposażenia została zakwestionowana jako nienależna za dany okres służby, gdy skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich. Z drugiej strony, nie ma również informacji o tym, jakiej wysokości wynagrodzenie skarżący pobierał, ani też czy dalej pełni służbę w Policji, a jeżeli nie, to czy uzyskuje jakiekolwiek inne dochody. Bez porównania obu tych wielkości i braku przestawienia przez wnioskodawcę dodatkowych informacji w zakresie swojej trudnej sytuacji życiowej, w tym w jakiej sytuacji znajduje się jego rodzina, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny, czy odebranie skarżącemu prawa do części uposażenia za określony okres czasu, może spowodować pozostawianie skarżącego i jego rodziny bez środków jakiegokolwiek utrzymania.
Końcowo wskazać też należy, że zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że zaskarżona decyzja w ocenie skarżącego narusza prawo, o czym na obecnym etapie postępowania Sąd nie przesądza i nie może przesądzać. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa mogą stanowić podstawę do oceny zasadności wniesionej skargi, nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przy czym, jak wskazano wyżej, Sąd takiej oceny nie dokonywał na obecnym etapie postępowania.
Reasumując, zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie wykonanie decyzji organu odwoławczego w sprawie utraty prawa do uposażenia za okres zwolnień lekarskich spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też, że zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.