Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. P. na opisaną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
Wnioskiem z dnia 18 marca 2010 r. złożonym na urzędowym formularzu skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz córką, oprócz domu o powierzchni 137,56 m2 oraz działki o powierzchni 700 m2, na której jest on posadowiony nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Na małżonka skarżącej zarejestrowany jest samochód osobowy o wartości około 3 500 zł.
Skarżąca uzyskuje dochody z tytułu umowy zlecenia w wysokości 1 370,93 zł brutto miesięczne. Według przedłożonego odpisu zeznania podatkowego, zadeklarowany przez nią dochód za 2009 r. wyniósł ogółem 13 948,31 zł. Małżonek skarżącej otrzymuje natomiast wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 1 400 zł brutto miesięczne, co potwierdza załączona do wniosku kopia zaświadczenia o zarobkach. Deklarowane we wniosku koszty utrzymania określono na kwotę około 1000 zł miesięcznie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie skarżąca z mocy prawa jest zwolniona od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że w myśl art. 262 P.p.s.a, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, będą miały w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie. W tej sytuacji, należało rozważyć wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie ustanowienia adwokata.
Z przepisu art. 245 § 3 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 P.p.s.a.).
Dając wiarę danym zawartym we wniosku oraz przedłożonych dokumentach źródłowych, uznać należało, że skarżąca wykazała dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za taką oceną przemawia miesięczna wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącą oraz małżonka (2 770,93 zł brutto), przeznaczonych na potrzeby trzyosobowej rodziny, a przede wszystkim brak zasobów finansowych.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.