Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 23 lutego 2010 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 3 marca 2010 r., skarżąca A. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na wezwanie z dnia 3 marca 2010 r. dokumentów źródłowych (zaświadczeń: z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, od pracodawcy małżonka skarżącej, dokumentów obrazujących wysokość opłat za energię elektryczną oraz dodatkowego oświadczenia skarżącej i jej matki), ustalono, że skarżąca jest osobą niepracującą, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz dwiema małoletnimi córkami, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Według złożonego oświadczenia, skarżąca pozostaje w separacji mężem, uzyskującym miesięczny dochód ze stosunku pracy w kwocie 2 783 zł brutto (2 262,39 zł netto), przy czym do jej dyspozycji pozostaje kwota 1 200 zł. Ponadto matka skarżącej pobiera rentę w wysokości 593,83 zł brutto (525,39 zł netto) miesięcznie.
Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika że w ostatnich miesiącach wysokość opłat za energię elektryczną w lokalu zajmowanym przez skarżącą wyniosła ogółem 354,32 zł (płatne w dwóch ratach po 177,16 zł, w terminach do 12.11.2009 r. oraz do 11.01.2010 r.).
Wprawdzie skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących wysokość pozostałych kosztów utrzymania, to jednak biorąc pod uwagę takie okoliczności faktyczne jak pozostawanie bez pracy, wysokość dochodów przeznaczonych na potrzeby czteroosobowego gospodarstwa domowego oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż dostatecznie wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.