Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF J. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów źródłowych ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe utrzymując się ze świadczenia rentowego w wysokości 759,13 zł. Zamieszkuje z matką, której dokłada do opłat 400 zł miesięcznie. Nie posiada majątku, oszczędności, nieruchomości ani pojazdów mechanicznych.
W tym stanie starszy referendarz sądowy uznał, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem wniesionej do Sądu skargi skarżący uczynił decyzje SKO dotyczącą uchylenia prawa do zasiłku stałego i odmowy jego przyznania z uwagi na uzyskanie świadczenia rentowego.
Zaznaczenia na wstępie wymaga, że z uwagi na treść art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.) – skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych.
W świetle obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
Z uwagi na to, że skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych uznać należy, że w realiach rozpatrywanej sprawy spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych.
W konsekwencji, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Rozpoznania wymaga zaś żądanie wnioskodawcy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ww. aktu normatywnego, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy oraz biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne, takie jak wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów, wysokość wydatków miesięcznych oraz deklarowany brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca dostatecznie wykazał, że w obecnych realiach nie ma możliwości poniesienia kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku swojego koniecznego utrzymania.
Dlatego też referendarz sądowy uznał, że zasadnym jest zniesienie ww. ciężaru finansowego w pełnej wysokości.
W konsekwencji, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji postanowienia przyznając wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.