Uzasadnienie
P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Komendanta Straży Miejskiej z dnia 24 stycznia 2015 r. w przedmiocie informacji dotyczącej zakwalifikowania do dalszego etapu rekrutacji w sprawie naboru do pracy na stanowisko od aplikanta do starszego specjalisty.
Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący brał udział w naborze na stanowisko urzędnicze strażnika miejskiego na przełomie 2014 i 2015 r. Pozytywnie przeszedł szereg etapów kwalifikacji lecz w wyniku oceny psychologicznej uzyskał 0 punktów co spowodowało, że nie został dopuszczony do dalszego ciągu procedury naboru. Z informacji Komendanta Straży Miejskiej z dnia 24 stycznia 2015 r. skarżący dowiedział się że procedura naboru zakończyła się odmową dopuszczenia go do kolejnych etapów tego naboru wskutek nieuzyskania przez niego wymaganego punktu jako rezultatu oceny psychologicznej.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Podniósł, iż "za trudne do odwrócenia skutki można uznać czynności wynikające z zatwierdzenie naboru i zmierzające do obsadzenia wolnych stanowisk urzędniczych np. poprzez skierowanie na szkolenie podstawowe osób, z których część być może nie zostałaby wskazana do zatrudnienia (...)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji (czynności), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji (czynności) jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Innymi słowy, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) w całości lub w części winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy (skarżącego) wstrzymanie zaskarżonej czynności jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie jej wykonania powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów (dokumentów) źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 229/08, LEX nr 478986).
Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W rozpatrywanej sprawie nie można przyjąć, iż okoliczność powołana przez skarżącego we wniosku spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Uzasadnienie takiego wniosku nie może się ograniczać do stwierdzenia, że skutek nastąpi lub może nastąpić, czy też podania ogólnikowego uzasadnienia o wpływie odmowy wstrzymania aktu (czynności) na przyszłe stosunki prawne (tj. zatrudnienia na dane stanowisko takich a nie innych osób). Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu (czynności).
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.