Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 czerwca 2005 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu I. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G..
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z wnioskiem o wymeldowanie I. D. wystąpiło Biuro Obsługi Mieszkańców Nr [...] w G., podając, iż nie zamieszkuje ona w lokalu od około 5 lat, wyprowadziła się z niego zabierając swoje rzeczy osobiste, zaś klucze do mieszkania przekazała sąsiadowi – E. Sz., który klucze od spornego lokalu przekazał administracji budynku. Wskazano ponadto, że lokal jest zdewastowany, a budynek przeznaczony jest do rozbiórki. Organ podniósł, że I. D. przesłuchana w toku postępowania administracyjnego zeznała, iż w spornym lokalu nie mieszka od około 2 lat, wyprowadziła się, gdyż otrzymała nakaz eksmisji oraz że dobrowolnie nie wymelduje się z niego, albowiem meldunek jest jej potrzebny do pracy.
W ocenie organu pierwszej instancji zostały spełnione przesłanki, o których mówi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a zatem należało wymeldować I. D. ze spornego lokalu.
W odwołaniu I. D. podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji jest błędna i krzywdząca, nadto organ nie ustalił niezbędnych okoliczności, to znaczy nie podał z jakich powodów uznał, że nie mieszka ona w spornym lokalu. Wskazała, że budynek, w którym znajduje się lokal przeznaczony jest do rozbiórki, dlatego przebywa w mieszkaniu czasami, a gdy jest zimno przenosi się do sąsiada. Nie jest więc prawdą jakoby całkowicie opuściła sporny lokal. I. D. zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził wywiadu środowiskowego wśród sąsiadów i błędnie przyjął, że Biuro Obsługi Mieszkańców Nr [...] w G. zasadnie wnioskuje o jej wymeldowanie. W konkluzji wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...].
Rozpoznając odwołanie I. D. Wojewoda [...] decyzją z dnia 19 lipca 2005 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż I. D. nie zamieszkuje w spornym lokalu od 2000 r., co wynika zarówno z jej zeznań, rozmów z lokatorami jak i oględzin lokalu. Organ podkreślił, iż posiadanie pobytu stałego związane jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, który oznacza, że w tym lokalu osoba posiada tzw. centrum życiowe, czyli miejsce gdzie koncentrowałby się ogół spraw życiowych. Bez wątpienia takim centrum życiowym nie jest sporny lokal. Nadto organ wskazał, iż fakt posiadania meldunku ma jedynie charakter ewidencyjny, rejestracyjny i powinien odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób. W tej sytuacji organ odwoławczy wywiódł, iż spełniona została przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych.
Skargę na powyższą decyzję wniosła I. D. podnosząc ponownie, że Wojewoda [...] nie ustalił niezbędnych okoliczności, to znaczy nie podał z jakich powodów uznał, że nie mieszka ona w spornym lokalu, jak również nie przeprowadził wywiadu środowiskowego wśród sąsiadów. Skarżąca wskazała, że czasami przebywa w spornym lokalu, tylko gdy jest zimno przenosi się do sąsiada, a zatem nie jest prawdą jakoby opuściła mieszkanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. skarżąca wskazała, że brak meldunku bardzo utrudnia jej sytuacje życiowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kwestię wymeldowania osoby z miejsca stałego pobytu normuje przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 ze zm.). Zgodnie z jego treścią organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Podnieść należy, że istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy skarżąca I. D. mieszka w spornym lokalu.
Organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy przyjęły za udowodnione, że skarżąca opuściła sporny lokal. Ustalenie to, mające w sprawie zasadnicze znaczenie dla możliwości zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jako podstawy prawnej wymeldowania zostało w ocenie Sądu należycie ocenione i udowodnione.
I. D. przesłuchiwana w toku postępowania administracyjnego – w dniu 8 czerwca 2005 r. przyznała, iż w spornym lokalu nie mieszka od około 2 lat, kiedy to wyprowadziła się z niego, gdyż otrzymała sądowy nakaz eksmisji. Zeznała, że z mieszkania zabrała swoje rzeczy, mieszka w różnych miejscach, najczęściej na wsi, zaś budynek, w którym znajduje się lokal przeznaczony jest do rozbiórki. Ponadto zeznała, że sama nie może się wymeldować, gdyż meldunek potrzebny jej jest do pracy.
Okoliczności opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu zostały potwierdzone pośrednio w protokole zdawczo-odbiorczym przedmiotowego lokalu sporządzonym w dniu 11 grudnia 2000 r. Z treści owego protokołu wynika, że sporny lokal nie spełnia wymogów na stały pobyt ludzi i znajduje się w budynku przeznaczonym do rozbiórki. Protokół zawiera nadto informację, że klucze od mieszkania w imieniu skarżącej zdał administracji budynku sąsiad skarżącej H. Sz..
Wobec treści zeznań skarżącej należy podzielić ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy administracji publicznej, iż opuściła ona mieszkanie w sposób trwały i dobrowolny.
Jeśli zaś chodzi o zarzuty skargi, to stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie podjęte zostały wszelkie kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy administracji publicznej wnikliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe, dążąc do ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz prawidłowo oceniając zebrane dowody. Skarga w istocie nie zawiera żadnych merytorycznych zarzutów przeciwko zapadłemu rozstrzygnięciu, stanowiąc jedynie polemikę z decyzjami organów administracji. Brak jest zatem podstaw, by ją uwzględnić.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.