Uzasadnienie
UZASADNINIE
Decyzją z dnia 18 stycznia 2016 r., Wójt Gminy, na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 388), orzekł o wymeldowaniu W. Sz. z miejsca pobytu stałego w K. nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie o wymeldowanie W. Sz. zostało wszczęte z urzędu na podstawie informacji o tym, że w/w nie zamieszkuje w K.nr [...] i nie dokonał obowiązku wymeldowania się.
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że W. Sz. nie mieszkał w miejscu zameldowania od 2012 r. Wizyty w lokalu ograniczały się jedynie tylko do kontaktów z małoletnimi dziećmi. W maju 2013 r. w/w opuścił zakład karny i nie powrócił do miejsca zameldowania. Od sierpnia 2013 r. W. Sz. zajmował mieszkanie po zmarłym ojcu w P. nr [...]. Został aresztowany w listopadzie 2013 r. Obecnie przebywa w areszcie śledczym w S..
Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że W. Sz. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania. Wobec czego zachodziły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności do wymeldowania go z miejsca pobytu stałego.
Od powyższej decyzji W. Sz. wniósł odwołanie wskazując na jej krzywdzący charakter. Wyjaśnił, że z powodu przebywania w areszcie karnym miał całkowicie ograniczoną możliwość przedstawienia dowodów w sprawie. Zarzucił świadkom składanie nieprawdziwych zeznań.
Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na stałe niezamieszkiwanie W. Sz. w miejscu pobytu stałego.
Wojewoda podniósł, że posiadanie pobytu stałego związane jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego. Oznacza to, że dany lokal jest miejscem, w którym koncentruje się ogół spraw życiowych zainteresowanej osoby, a więc posiada ona w nim tzw. centrum życiowe. Pod pojęciem centrum życiowego rozumiemy sytuacje, gdy w spornym lokalu dana osoba stale przebywa, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje gości. Zamiar przebywania osoby w takim lokalu musiałby być połączony z przebywaniem w tym lokalu z zamiarem pobytu stałego i koncentrowaniu w tym miejscu swoich interesów życiowych.
Fakt aktualnego niezamieszkiwania skarżącego w miejscu pobyt stałego nie stanowił kwestii spornej. Istotne było ustalenie, w jaki sposób opuścił miejsce pobytu stałego i czy zamieszkiwał w spornym lokalu przed aresztowaniem. Organ odwoławczy podniósł, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności w 2013 roku W. Sz. zamieszkiwał w różnych miejscach, a docelowo zamieszkał w mieszkaniu zmarłego ojca, skąd ponownie został aresztowany. Fakt ten potwierdzili świadkowie: M. Sz., K. Sz., K. R., E. Sz.. A. M., funkcjonariusz policji w Zblewie zeznał, że wymieniony w 2013r. zgłaszał na policji sprawę utrudniania przez żonę dostępu do spornego lokalu, co jego zdaniem w konsekwencji doprowadziło do opuszczenia miejsca pobytu stałego i zamieszkania w mieszkaniu po zmarłym ojcu. Z akt sprawy, w tym z wyjaśnień skarżącego nie wynika jednak, żeby od tego momentu podejmował jakiekolwiek działania prawne zmierzające do ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu, w tym wystąpił z powództwem o ochronę naruszonego posiadania.
Ustalono, że strona ponownie opuściła areszt śledczy w maju 2015 roku i zamieszkał w lokalu ojca w P.. Nie powróciła natomiast do miejsca pobytu stałego. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynikało, że w sprawie zamieszkiwania w tym lokalu skarżący porozumiał się z zarządcą budynku. Zdaniem GOPS prowadził w tym lokalu gospodarstwo domowe, przyjmował gości, spał i nie szukał innego miejsca zamieszkania.
W ocenie organu skarżący z własnej woli zdecydował się na opuszczenie miejsca pobytu stałego. Tym samym obligowało to organy meldunkowe do usunięcia fikcji meldunkowej, jaka w stosunku do niego zaistniała. Organ zwrócił też uwagę na zachowanie skarżącego, który pomimo twierdzeń o braku woli w opuszczeniu spornego lokalu, nie podejmował żadnych działań zmierzających do ponownego zamieszkania w nim. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że w przyszłości ma zamiar stałego przebywania w miejscu pobytu stałego. Wyjaśniono, że orzeczenie organu meldunkowego musi wynikać ze stanu fatycznego istniejącego w dniu jego wydania, a nie opierać się na oświadczeniach osoby, dotyczących zdarzeń przyszłych i niepewnych.
Wojewoda podkreślił, że instytucja zameldowania ma charakter rejestracyjny i ewidencyjny, a celem zameldowania jest wyłącznie potwierdzenie zamieszkiwania w danym lokalu. Zameldowania na pobyt stały dokonuje się w miejscu, gdzie ma się zamiar stałego przebywania i koncentrowania tam swoich wszystkich interesów życiowych.
Za niezasadny uznano zarzut strony, że odbywanie kary pozbawienia wolności uniemożliwiło mu skuteczną obronę swoich racji. Wyjaśniono, że strona składała pisemne wyjaśnienia, miała dostęp do zebranego materiału dowodowego i odnosiła się do niego w swoich pismach, mogła wskazywać świadków na okoliczności przez siebie podnoszone. Bezzasadny uznano także zarzut, jakoby świadkowie zeznawali nieprawdę pod wpływem wnioskodawczyni. Świadkowie składali zeznania pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań. Wszyscy świadkowie: siostra, syn, córka, funkcjonariusz policji, osoba, u której przebywał w 2013 roku, GOPS w Z. potwierdzili stan faktyczny dotyczący niezamieszkiwania skarżącego w spornym lokalu.
W. Sz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody twierdząc, że jest ona dla niego niekorzystana.
W jego ocenie, organ został wprowadzony w błąd, że miał opuścić areszt śledczy w maju 2015 r. Od dnia osadzenia go w zakładzie, czyli od 25 listopada 2013 r. nie opuszczał aresztu, zaś koniec kary przypada na dzień 17 czerwca 2017 r. Podał, że przebywał w areszcie od 1 lipca 2008 r. do 28 grudnia 2010 r. Otrzymał roczną przerwę w odbywaniu kary i powrócił do aresztu w dniu 16 stycznia 2012 r., gdzie przebywał do dnia 25 maja 2013 r. Dlatego w tym czasie nie przebywał w miejscu stałego zameldowania i świadkowie w sprawie nie mogli go tam widzieć. Zaprzeczył, że organ przeprowadził wywiad środowiskowy. Podał, że po jego aresztowaniu w 2013 r. do mieszkania ojca było kilka włamań. Część rzeczy z tego mieszkania zabrał też jego syn K.. Wyjaśnił, że zgłaszał do organu I instancji, by ten ściągnął akta sprawy II K 995/14, organ tego nie zrobił.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Skarżący w piśmie z dnia 8 czerwca 2016 r. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle w/w kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga podlega uwzględnieniu.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie została poddana decyzja Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy o wymeldowaniu W. Sz. z miejsca pobytu stałego w K. nr [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 388 ze zm.), zwanej dalej jako - "ustawa". Przepis art. 35 ustawy stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie jest przedwczesne.
Organy bowiem nie zgromadziły wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, który pozwalałby na poczynienie jednoznacznych ustaleń w sprawie, a dokonane ustalenia, w tym dotyczące opuszczenia miejsca pobytu, nasuwają uzasadnione wątpliwości.
Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) ukształtował się pogląd, że zameldowanie osoby pod danym adresem ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu (nieruchomości).
Trafnie organy podniosły, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych opuszczenie miejsca pobytu musi mieć charakter dobrowolny i trwały.
Trzeba też zgodzić się z organem odwoławczym, że pobyt stały związany jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu, co oznacza, że dany lokal jest miejscem, w którym koncentruje się ogół spraw określonego podmiotu, a tym samym posiada on w nim tzw. centrum życiowe.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie połączony z przebywaniem w tej miejscowości. Ponadto w judykaturze przyjmuje się również, że przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniu zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich interesów osobistych i majątkowych.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu. J. Sz. (była żona skarżącego) pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. powiadomiła m.in., że skarżący przebywa w areszcie śledczym w S., a ostatnio zamieszkiwał w P. [...], skąd został zaaresztowany. Podniosła również, że "budynek nie ma uregulowanych praw własnościowych".
Bezsporne było, że w maju 2013 r. skarżący opuścił zakład karny, a następnie pod koniec listopada 2013 r. został ponownie pozbawiony wolności, zaś jego zatrzymanie nastąpiło w P., gdzie przebywał w mieszkaniu po zmarłym ojcu, a więc nastąpiło to w innym miejscu niż miejsce jego zamieszkania znajdujące się w K..
Na początku trzeba zauważyć, że w sprawie brak jest jednoznacznych ustaleń związanych z opuszczeniem przez skarżącego miejsca pobytu. Organ I instancji wskazuje, że skarżący w miejscu zameldowania nie mieszkał już od 2012 r., podnosząc, że po opuszczeniu zakładu karnego (maj 2013 r.) nie powrócił do miejsca zamieszkania. Jednak nie tylko skarżący w swoich pisemnych wyjaśnieniach, ale słuchani w sprawie świadkowie: J. Sz. (była żona), K. Sz. (syn) - mieszkający w przedmiotowym budynku i A. M. (funkcjonariusz policji) stanowczo potwierdzili w swoich zeznaniach fakt powrotu skarżącego do miejsca stałego pobytu, po opuszczeniu zakładu karnego w maju 2013 r.
Natomiast organ odwoławczy wskazał tylko, że po zakończeniu odbywania kary w 2013 r., skarżący zamieszkiwał w różnych miejscach i docelowo zamieszkał w mieszkaniu zmarłego ojca oraz że na zgłaszał na policji w 2013 r. utrudnianie mu przez żonę dostępu do mieszkania (co zeznał świadek A. M.). Ponadto, skoro organ I instancji ustalił, że skarżący po opuszczeniu zakładu karnego w maju 2013 r. nie powrócił do miejsca zamieszkania, to stwierdzenie w uzasadnieniu organu odwoławczego, że "zdaniem organu I instancji zebrany materiał dowodowy potwierdził stanowisko wnioskodawczyni, że wymieniony opuścił miejsce pobytu stałego już w maju 2013 r. w sposób trwały i dobrowolny" musi nasuwać wątpliwości. Także pozostałe ustalenia organu odwoławczego, z których wynika, że skarżący "w maju 2015 roku ponownie opuścił areszt śledczy i zamieszkał w lokalu ojca w P.", a zwłaszcza "w P. zamieszkał przed aresztowaniem w 2013 roku i powrócił do tego lokalu po opuszczeniu aresztu śledczego w 2015 roku", są niejasne, z uwagi na przywołane daty i fakt odbywania przez skarżącego kary. Można dodać, że nie znajdują one odzwierciedlenia w załączonym do skargi zaświadczeniu z Aresztu Śledczego w S. z dnia 14 marca 2016 r. dotyczącym okresu pozbawienia skarżącego wolności.
Jak wyjaśnił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, błędne daty w uzasadnieniu orzeczenia wynikały z omyłki pisarskiej spowodowanej wadliwym wskazaniem dat w piśmie GOPS-u w Z. z dnia 23 listopada 2015 r. Nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotowa omyłka stanowiła podstawę wadliwych ustaleń dokonanych w sprawie, i to związanych z opuszczeniem miejsca stałego zamieszkania przez skarżącego, a organ nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia lub skorygowania tej omyłki.
Istniejące nieścisłości nasuwają również uzasadnione wątpliwości, co do dokładności i rzetelności, prowadzonego przez organy postępowania, a przede wszystkim naruszają podstawową zasadę postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę pogłębiania zaufania obywateli - art. 8 k.p.a.
Niemniej, kwestia opuszczenia miejsca stałego pobytu, po opuszczeniu zakładu karnego w maju 2013 r. wymaga prawidłowego ustalenia opartego w materiale sprawy. Należy zaznaczyć, że zeznania słuchanych świadków nie były w tym przedmiocie zgodne.
W niniejszej sprawie okoliczność pobytu skarżącego w P. w okresie sierpnia - listopada 2013 r. była bezsporna. Jednak przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało jednoznacznej odpowiedzi odnośnie charakteru tego pobytu, a zwłaszcza czy skarżący skoncentrował tam swoje sprawy życiowe.
Słuchani w sprawie świadkowie w swoich zeznaniach wskazywali przede wszystkim na sam faktu pobytu w mieszkaniu po zmarłym ojcu. Udzielona zaś organowi w piśmie GOPS-u odpowiedź z dnia 23 listopada 2015 r. (na pytanie dotyczące istnienia w ww. okresie centrum życiowego skarżącego w P.) musi nasuwać wątpliwości z uwagi na zawarte w niej daty odnoszące się do 2015 roku, i tym samym nie może być miarodajnym dowodem w sprawie. Przy czym istotne jest, że skarżący twierdził, że jego pobyt w mieszkaniu P. wiązał się nie tyle z konfliktem z żoną, ale przede wszystkim z koniecznością uregulowania spraw związanych ze śmiercią ojca, w tym z zajmowanym przez niego mieszkaniem, którego dysponentem jest PKP (ojciec M. był pracownikiem kolei). Jak wyjaśnił skarżący ustalił z zarządcą mieszkania, że będzie mógł w nim przebywać przez okres około 3 miesięcy w celu jego uporządkowania (został bowiem zobowiązany do usunięcia wszystkich rzeczy i opróżnienia lokalu), a następnie mieszkanie zostanie przez niego zdane.
W zaistniałej sytuacji procesowej nie można przyjąć, aby powyższe stanowisko skarżącego zostało przez organy dostatecznie zweryfikowane. Przedwczesne jest więc twierdzenie organu I instancji, że skarżący nie poczynił żadnych kroków, aby oddać mieszkanie PKP, jak i organu odwoławczego o porozumieniu w sprawie zamieszkiwania z zarządcą budynku, a także wyprowadzane w oparciu o nie dalsze wnioski.
Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy powinny się zwrócić do PKP w celu uzyskania informacji związanych z pobytem skarżącego w mieszkaniu po śmierci ojca oraz poczynionych w tym zakresie ustaleń. Pozwoli to, na weryfikację stanowiska skarżącego odnośnie charakteru jego pobytu w Piesienicy, a także jego zamiaru.
Ponieważ treść pisma GOPS-u z dnia 23 listopada 2015 r. wskazuje na przeprowadzenie ze skarżącym wywiadów środowiskowych, to powinny one zostać również załączone do akt sprawy, jednak po uprzednim wyjaśnieniu i skorygowaniu przez organ, zawartych w tym piśmie dat.
Wbrew stanowisku skarżącego, został mu zagwarantowany czynny udział w sprawie i możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Niemniej, skarżący w licznej i obszernej korespondencji składał wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe, w tym o przesłuchanie świadków ("na moją korzyść, odnośnie sprawy toczącej się o wymeldowanie z pobytu stałego w K.[...]"). Jego wnioski nie zostały w całości uwzględnione - jak podniósł organ I instancji - część wniosków i sugestii odrzucono. Zasadniczym powodem odmowy przeprowadzenia dowodów było to, że w ocenie organu dotyczyły one okoliczności związanych z kradzieżą i włamaniem do mieszkania zmarłego ojca (sprawa o sygn. akt II K 995/14, prowadzona przez Sąd Rejonowy w S.- Wydział II Karny). Jednak uważna analiza wniosków skarżącego nie uprawnia tylko do takiego stwierdzenia, dotyczą one również sprawy meldunkowej, i to okoliczności istotnych dla jej prawidłowego rozpoznania.
Za zbędne uznano przeprowadzenie dowodu z przesłuchania M. W. wyjaśniając, że miała zeznawać na okoliczność m.in. wywożenia rzeczy z mieszkania ojca. Jednak z treści pisma skarżącego z dnia 28 września 2014 r. wnoszącego o przesłuchanie tego świadka wynika, że jej zeznania miały również dotyczyć ważnej okoliczności, a mianowicie pobytu skarżącego w P., kiedy przebywał w mieszkaniu po zmarłym ojcu. Świadek była bowiem osobą, która odwiedzała w tym czasie skarżącego. Można dodać, że wniosek o jej przesłuchanie skarżący bezskutecznie ponawiał.
Organ nie wyjaśnił dlaczego pominął i nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka P. Sz. zawartego w piśmie skarżącego z tej samej daty.
Skarżący domagał się również przeprowadzenia dowodu w postaci załączenia protokołów przesłuchania świadków z ww. sprawy karnej, którzy byli słuchani także w niniejszej sprawie (J. Sz., K. Sz. i K. R.). Organ nie uwzględnił tego wniosku podnosząc również, że protokoły dotyczą włamania i kradzieży z mieszkania zmarłego ojca. Jednak załączenie tych protokołów miało jak podnosił skarżący przede wszystkim na celu wykazanie braku wiarygodności świadków słuchanych w sprawie meldunkowej.
Oceny wiarygodności dowodów dokonuje organ administracji, zaś uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). To, że świadkowie zeznawali pod rygorem odpowiedzialności karnej nie może zwalniać organu administracji z obowiązku dokonania oceny wiarygodności dowodu, a skarżącego pozbawiać uprawnienia do jego podważania. Jednak skarżący nie może ograniczyć się tylko do twierdzenia, że świadkowie w tej sprawie kłamią, lecz powinien wskazać konkretne okoliczności wynikające z treści protokołów, które takie stanowisko potwierdzają.
Trzeba wskazać, że na organie administracji zgodnie w art. 9 k.p.a. ciąży obowiązek informowania stron. Organy administracji publicznej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dlatego w przypadku istnienia wątpliwości lub niejasności odnośnie zgłoszonego wniosku dowodowego, organy powinny poinformować podmiot wnoszący o okolicznościach istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz zobowiązać do sprecyzowania wniosku. Takie postępowanie organów gwarantuje również stronie obronę jej praw.
Rację mają organy obu instancji, że nie podjęcie działań prawnych zmierzających do ponownego zamieszkania w miejscu stałego pobytu (w postaci wniesienia powództwa o przywrócenie posiadania) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem świadczy o dobrowolności jego opuszczenia. Niemniej taka konstatacja musi być poprzedzona nie budzącymi wątpliwości i jednoznacznymi ustaleniami, zarówno co do samego faktu opuszczenia miejsca stałego pobytu, jak i przyczyn. Zgodnie zaś z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, to organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
W ocenie Sądu, powyżej opisane postępowanie organów, powoduje, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny uwzględnić poczynione powyżej rozważania. Organy uwzględnią również, że w toku postępowania skarżący twierdził, że w miejscu stałego meldunku ma rzeczy osobiste, sprzęt, narzędzia oraz inne dobra, jak i majątek spadkowy po zmarłym ojcu (do miejsca zameldowania zostały przewiezione przez syna K. Sz. rzeczy z P.), co nie zostało przez organy wyjaśnione. Ponadto, organy wezmą pod uwagę, że jeszcze przed zatrzymaniem skarżącego w P. (w listopadzie 2013 r.) toczyło się przed Sądem Rejonowym w S. I Wydziałem Cywilnym w sprawie o sygn. akt I Ns 529/12 postępowanie z wniosku J. Sz. o zobowiązanie W. Sz. do opuszczenia mieszkania (w zeznaniach składanych w niniejszej sprawie świadek nawiązała do sprawy "o eksmisję"). Po uzupełnieniu materiału, organy dokonają jednoznacznych i nie budzących ustaleń w sprawie oraz w zależności od nich, rozstrzygną czy ziściły się przesłanki pozwalające na wymeldowanie skarżącego oraz uzasadnią orzeczenie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.