Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 553/18

Uzasadnienie

R. K. złożył skargę, w której wniósł o rozpatrzenie wniosku skierowanego przeciwko wymienionej w skardze osobie, która bezprawnie usunęła skarżącego, jako osobę niepełnosprawną z posesji w miejscowości [...], przywłaszczając cały dobytek skarżącego tj. budynek mieszkalny i zabudowania, twierdząc, że jest ich właścicielem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych.

Odnosząc powyższe do przedmiotu skargi należy zauważyć, że skarżący domaga się podjęcia przez Sąd czynności zmierzających do przywrócenia mu posiadania nieruchomości. Sprawy o naruszenie posiadania nie są zaś sprawami administracyjnymi, lecz podlegają rozstrzyganiu przez sądy powszechne. Skarżący może uzyskać ochronę ewentualnie naruszonego posiadania w drodze stosownego powództwa na drodze cywilnoprawnej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do katalogu spraw wymienionych w cytowanych wyżej przepisach p.p.s.a.. Żaden zaś przepis szczególny (art. 3 § 3 tej ustawy) nie przewiduje kontroli przez sąd administracyjny tego rodzaju spraw.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania skargi skarżącego, dlatego też stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 w związku § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.